The end… (Colombia part 2)

 

14 maart – 29 maart 2017

Op dinsdag 14 maart rijden we Medellín binnen als het al donker is. Rianne is aan de navigatie en leidt ons perfect naar Hostel Florentina. We hebben geen eten, maar de kinderen hebben uitgezocht dat er een Burger King in de buurt is. Die ‘in de buurt’ bleek een relatief begrip, maar de fast food gaat goed binnen.

Daags nadien verkennen we de stad, maar zijn niet van onze sokken geblazen, in tegendeel. We maken zelfs plannen om diezelfde namiddag de stad terug uit te rijden en het groen terug op te zoeken. Alleen nog even wachten tot onze auto een schoonheidsbeurt heeft gekregen in de carwash. Terwijl we daarop wachten, lopen we een willekeurige garage binnen omdat de jongens er een “sjieke auto” hebben gezien. Het blijkt een opkoper en invoerder van auto’s te zijn en we gaan aan de babbel met de man. We vertellen ons reisverhaal en hij geeft aan interesse te hebben in de aankoop van onze auto. Tien minuten later rijden we met onze blinkende bak zijn garage in. Zijn oogjes blinken nog harder, zijn hartje wordt week, dat wordt redelijk makkelijk business doen… 😉 We hebben zelfs vrij snel een akkoord over de prijs. Hij moet echter heel wat opzoekingswerk doen ivm de invoerrechten etc dus spreken we af dat we nog wat langer in de stad blijven. ’s Avonds om 19u krijgen we te horen dat hij de zaken niet op orde krijgt en de deal dus niet kan doorgaan. Niet getreurd, ’s anderendaags om 6u s ochtends rijden we de stad al uit verder noord.

We hebben nog 2 dagen om in Cartagena te geraken, waar we een afspraak hebben met de shipping agent op vrijdag 17 maart voor het papierwerk ivm de verscheping van onze auto.

Cartagena 2

Op donderdagmiddag komen we toe, parkeren ons vlakbij het historische centrum en eten een hapje in een duuuuuuure bistro. Daarna gaan we op zoek naar een hotel in de buurt van het kantoor van de shipping agent. Dat blijkt een goeie zet. De hotels in Manga (de plezierhaven wijk van de stad) zijn een stuk goedkoper dan die in het historische centrum. Daarenboven is de wijk aangenaam en rustig. Ons sympathieke hotelletje heeft een mooi zwembad, een buitenkeuken en grote ruime kamers. We boeken gelijk een paar nachten bij voor volgende week.

P1050443

Na onze afspraak bij de shipping agent profiteren we van de 5 laatste dagen dat we de auto bij ons hebben om naar Tayrona National Park te rijden. Dit zijn de Caraïben op en top. De caraïbische sfeer viel me al op toen we Cartagena binnen reden, maar hier is het vooral de natuur die het hem doet. Witte stranden, palmbomen, blauwe lucht, (te) hoge temperaturen, joviale sfeer en…. veeeeel toerisme.

palmbomen

We maken eerst een tussenstop in Minca, een toeristisch oord in de bergen met mooi zicht over de stad Santa Marta en de zee. We overnachten in een zielloze camping dus pakken daags nadien terug in. We gaan op zoek naar de waterval in de buurt, maar missen blijkbaar een afslag. De weg zit vol putten, maar we zien tientallen brommertjes met toeristen achterop (en hun grote rugzak op het stuur, tussen de armen van de driver) de berg op snorren. Dan moet daar toch iets te doen zijn?

Bij het bordje van Casa Elemento is ons duidelijk waar deze brommertjes naartoe rijden. Casa Elemento is een typisch backpackers hostel waar je lekker chill je dagen kan doorbrengen in de reuzegrote hangmat met zicht over de vallei, een zwemmetje kan plaatsen, iets kan drinken in de buitenbar en… superlekker en goedkoop kan eten. Het is een aantrekkelijke plaats dus wagen we onze kans. Helaas is er zonder reservatie geen kans dat je hier kan slapen, maar we mogen er wel de dag doorbrengen. We vallen wat uit de toon bij het andere publiek, maar dat kan ons niet deren. We genieten van deze bijzondere plek.

In de namiddag vertrekken we weer naar de kust, naar Tayrona National Parc.

Als we er toekomen om 17u08 hebben we 3 keer pech. Het park sluit om 17u stipt, dus we kunnen onze tent niet meer gaan opstellen in één van de campings in het park. Een Nederlands meisje hoort ons Vlaams spreken en we raken in gesprek. Ze vertelt dat ze in een erg fijn hostel logeert en dus wagen we onze kans daar om onze tent te installeren. We nemen het meisje en haar 2 vrienden mee in de auto tot aan het hostel. Daar wacht ons een verrassing. De Britse eigenaars accepteren geen kinderen in het hostel (“the bar is very important in our hostel. It’s Saturday night and we will all get very drunk, so this is not a good place for children”) Bummer!

Als we toekomen in een mooie camping op enkele kilometers van de ingang van het park, is het donker… erg handig voor het opzetten van onze tipi. Gelukkig zijn we al zo gedreven in het vak, dat dat uiteraard zonder problemen lukt.

Tayrona (1)

We lezen dat je in Cabo San Juan de Guia in het park kan logeren in hangmatten. Deze plaats is enkel te voet te bereiken dus pakken we ons gerief voor 1 nacht in de rugzak en wandelen de volgende dag iets meer dan 2 uur. De omgeving is super mooi. Hier ontmoet de jungle de caraïbische zee. De zee is er op veel plaatsen ruw en dus is het verboden er te zwemmen. Er zijn wel enkele stranden waar zwemmen en snorkelen wel is toegestaan.

Bij aankomst in San Juan zijn we echt gedegouteerd van de plaats. Het kan er dan wel mooi zijn, de plaats is totaal mismeesterd door het toerisme. De shelter met hangmatten doet denken aan een kippenhok en de ontelbare tentjes die er zij aan zij staan opgesteld geven ons het gevoel in een vluchtelingenkamp te zijn beland.

Gelukkig zien de kinderen ook in dat dit niet onze beoogde slaapplaats is, dus keren we op ons passen terug, letterlijk en figuurlijk dan. Op “la piscina”, één van de “zwembare”stranden, houden we halt en zwemmen/snorkelen de rest van de namiddag. Die nacht slapen we dan toch weer in onze tent op een mooie camping in het park.

Daags nadien gaan we weer genieten van het strandleven en hebben we voor die nacht een hangmattenslaapplaats gevonden in een camping aan de zee waar we enkel met ons 5 in alle rust kunnen slapen. Check the box!

Hangmatten (4)

Op maandag 20 maart rijden we terug naar Catagena en stoppen onderweg aan de Totumo-vulkaan. Dit is geen klassieke vulkaan, maar een krater met modder. We heisen ons in ons badpak en gaan het modderbad in. Het is een hele vreemde ervaring. De put is 3000m diep, maar je hebt geen hulp nodig om hier gewoon te blijven staan/drijven in de massa owv de densiteit. Nadien worden we “gewassen” in de nabijgelegen laguna, stappen terug de auto in voor de allerlaatste kilometers en wassen ons die avond terug in de douche van “ons” hotel (hotel Puerto de Manga) in Cartagena. De auto krijgt ook nog eens een goede schrobbeurt zodat ie proper in de container kan.

 

De dagen die daarop volgen brengen we door met zwemmen, stad bezoeken en onze auto klaar te maken voor de grote overtocht. Dat wordt een grote denkoefening, omdat we nadien nog een week in Colombia blijven én de auto pas 2 weken na ons in Antwerpen zal toekomen, maar toch willen we met zo weinig mogelijk bagage verder reizen.

Cartagena is een hele mooie, aangename stad. Het historische centrum is prachtig met de kleurrijke huizen met bloemrijke balkons. Het is er erg warm, maar een constante bries maakt de temperaturen aangenaam. De wijk Bocagrande, waar de grote hotelketens zijn gesitueerd omdat je er kan gaan zwemmen in de zee en bakken aan het strand, vonden we absoluut maar niets. Geef ons dan maar de stadswijk Manga waar het rustige residentiële leven en de plezierhaven de ideale uitvalsbasis maakt voor deze stad, althans in onze ogen.

P1050449

Op zaterdag 25 maart zitten we al vroeg in het vliegtuig voor onze aller-, allerlaatste bestemming: Bogotà. Hier kijken we erg naar uit, en dat heeft alles te maken met Juliana. Juliana is een Colombiaanse meid die in 2000 op uitwisseling kwam naar België. Ze heeft toen een aantal maanden bij ons thuis gewoond en sedertdien bleven we geregeld in contact. Juliana kwam al een paar keer terug op bezoek bij ons in België en nu is het onze beurt om haar te bezoeken in haar thuisstad.

Juliana heeft hier 2 jaar geleden een cultuurhuis uit de grond gestampt (www.casakilele.com) en is nu hard aan het timmeren om het rendabel te maken/houden (waar ze schijnbaar goed in slaagt!). Ze heeft er ook een aantal gastenkamers die wij mogen gebruiken tijdens onze tijd bij haar. De sfeer in huis is warm en gezellig en de kinderen vinden al meteen aansluiting bij de workshop keramiek en krijgen een gitaarles van Hencho. We doen als gezin ook mee aan een workshop Mexicaans Koken.

Op zondag zijn er geen activiteiten en worden we op sleeptouw genomen in de stad. Juliana, Augusto (haar vriend), Hencho (haar broer) en Luisa (diens vriendin) en hun vele vrienden geven ons een mooie en warme (ondanks de koude temperaturen) tijd in Bogotà. Met dikke knuffels en de belofte elkaar zeker terug te zien nemen we afscheid.

Zo, onze trip zit er op. Het was een geweldige, onvergetelijke ervaring waar we enorm van genoten hebben. Geen seconde spijt gehad van onze beslissing. De kinderen zijn duidelijk gegroeid in hun sociale en communicatieve skills en hebben hun ogen voor de wereld geopend. Benieuwd waar dat hen/ons nog zal brengen in de toekomst.

Dank voor jullie steun en voor het volgen van onze blog.

En vergeet niet : if you can dream it, you can do it!

 

14 mars – 29 mars 2017

Le mardi 14 mars au soir, nous entrons la ville de Medellin. Rianne est à la navigation et nous emmène parfaitement à Hostel Florentina. Nous n’avons pas de nourriture pour ce soir, mais les enfants ont trouvé la solution : il y a un Burger King ‘ dans le coin’ (un terme relatif, mais bon…)

Le lendemain nous allons à la découverte de la ville, mais sommes un peu déçu. Nous avons envie de continuer la route et donc décidons d’aller chercher la voiture au parking/carwash où il reçoit un petit nettoyage. En attendant que la voiture soit prête, nous entrons par hasard un garage avec plein de beaux voitures. Il semble aussi d’importer des bolides toute neuve ou des voitures ‘spéciales’. Quand on fait un petit parole avec le mec du garage, nous racontons de notre voyage avec le Def et il est intéressé de voir la voiture. Dix minutes après, nous arrivons avec notre beauty toute belle et brillante. Les yeux du monsieur brillent encore plus ! Facile à faire un deal avec lui… et on effet, on se trouve assez vite d’accord sur le prix de vente. Il faut juste trouver les bon moyens d’importer la voiture. Avec cette nouvelle qu’on puisse vendre la voiture ici (un Def vaut beaucoup plus ici qu’en Europe) nous changeons nos plans de la journée et restent encore une nuit. Mais… à 19h le soir, l’homme nous recontacte avec la nouvelle que c’est pratiquement impossible d’importer la voiture et qu’il ne pourra pas poursuivre l’affaire…

Apres 1,5 jours de route, nous arrivons dans une ville toute à fait différente de Medellin. Cartagena est une ville caraïbe et ça se sent directement. Pas seulement aux températures, mais aussi au atmosphère. Le vendredi 19 mars nous avons rendez-vous avec le ‘shipping agent’ pour signer les papiers concernant le transfert du Def.

Cartagena (1)

Nous avons encore 5 jours avant d’entrer la voiture dans le port. Nous en profitons d’aller explorer la cote caraïbe et ces environs.

Premier arrêt est Minca. Minca est connu pour ‘bird watching’, le café et les belles vues sur la côte et la ville de Santa Marta. Nous passons la nuit dans un camping qui nous plaît pas tellement, donc nous allons à la recherche d’un autre endroit. En route pour une cascade (qu’on ne trouve pas), nous voyons pleins de motards avec des touristes. Quand nous passons devant ‘Casa Elemento’, nous comprenons où ils vont tous… Casa Elemento est un hostel typique pour les touristes style ‘backpacker’. La panorama est splendide, les hamacs géants sont toujours bien occupés à papoter ou à se reposer entre les jeunes. Il y a un jeu d’échec, une piscine, une cabane dans un arbre,… Malheureusement il n’y a pas de place pour dormir pour nous, mais nous pouvons y rester pendant la journée. Avec notre famille, nous ne correspondons pas du tout avec les autres touristes, mais on s’en fou et profite.

Le soir, nous avons 3 fois de malchance. En arrivant dans le parc de Tayrona, nous voulons entrer le parc pour y rester dans un camping. Nous y arrivons à 17h08 et le parc se ferme à 17h. Grrrrr ! Mais nous y rencontrons une fille hollandaise qui nous emmène a ‘son’ hostel un peu plus loin. Mais à notre arrivée, le propriétaire Anglais nous refuse… Des enfants ne sont pas autorisés ici… (“the bar is very important in our hostel. It’s Saturday night and we will all get very drunk, so this is not a good place for children”)
Alors, le temps que nous arrivons au camping Los Angeles, tout près du parc, nous devons installer la tente dans le noir. Mais bon, nous sommes tellement routiné que ça ne pose plus de problème, bien sûr. L’endroit est super : nous dormons cette nuit-là en dessous des palmiers sur la plage sable blanc.

Camping los Angeles

Le lendemain nous prenons nos affaires et faisons une randonnée dans le parc national. L’idée est de se promener jusqu’à la plage de Cabo San Juan et d’y passer la nuit dans un hamac. La randonnée est belle et nous passons plusieurs plages à nager (la plupart des plages ici sont trop dangereux pour aller se baigner).  Mais Cabo San Juan est surcharge ! Les tentes sont places l’une à cote de l’autre et ressemblent à ‘un camp des réfugiés’. La cabane avec les hamacs ne nous attire pas du tout et donc nous décidons vite de faire demi-tour. Nous nous arrêtons pour faire un petit snorkling et nous nageons dans la mer de Caraïbes à la plage « la Piscina ». Ce soir-là, nous dormons de nouveau dans la tente. Le lendemain nous passons encore une journée à la plage et trouvons un autre endroit, beaucoup plus calme mais tellement beau, pour notre nuit à la belle étoile, dans un hamac. C’est super !!

Apres notre séjour à Tayrona, nous retournons vers Cartagena. En route, nous nous arrêtons pour un petit bain de boue au Volcan Totumo. C’est une expérience bien spéciale vue que le trou du volcan est de plus de 3000m de profondeur, mais nous flottons sans support simplement à la surface…

modderbad (1)

Ce soir-là nous arrivons de nouveau dans notre hôtel préféré à Cartagena, Hotel Puerto de Manga. Manga est un quartier très beau à cote de la marina et bien calme, notre quartier préféré dans la ville. Nous nous y préparons par transférer la voiture et faisons un grand rangement et arrangement des bagages. Le jeudi 23 mars, Jan se dirige avec la voiture dans le port pour déposer la voiture dans le container. Un douanier fait sortir tous nos affaires et fait une vérification approfondie. C’est sûr maintenant, nous ne pouvons pas être accuser de la contrebande de drogues en arrivant à Anvers…

Les jours qui suivent nous passons encore dans la ville de Cartagena, la ville historique est magnifique avec des beaux plaza’s, des maisons colorées et enfleuries et une atmosphère bien relax. Bocagrande, le quartier avec les plages et les grands chaines d’hôtels, nous plait pas du tout. Au lieu de prendre un taxi à notre hôtel, nous négocions un prix avec un homme qui vient de déposer des touristes à leur hôtel après avoir fait une excursion. Il nous emmène a l’autre cote du port par bateau… Qué chevere !

ScreenHunter_001

Le samedi 25 mars nous prenons l’avion direction Bogota. A Bogota nous allons visiter Juliana. Juliana est ‘ma sœur colombienne’. Il  y a 17 ans, elle faisait une échange YFU en Belgique et elle habitait dans notre maison. Maintenant elle a ouvert une maison culturelle, Casa Kilele, à Bogota. www.casakilele.com
Nous pouvons y rester et participer aux ateliers qui sont organisés pendant notre séjour. Nous faisons un atelier de céramique, de cuisiner (un repas mexicain) et les enfants suivent un cours de guitare avec Hencho (le frère de Juliana). Mais nous préparons aussi des sandwich style Belge pour les participants des ateliers et vendent les pour sponsorisé Juliana et son projet.
Le dimanche, Juliana et Augusto (son copain) sont libres et nous font visiter leur ville. Nous passons vraiment des jours chaleureux à Casa Kilele. Muchas Gracias Juliana, Augusto, Hencho y Luisa (petite copine de Hencho)!

Et voilà, cette après-midi nous prenons l’avion pour la Belgique (sauf que Jan, qui part tout de suite travailler sur son bateau, le pauvre).

Nous avons passé un temps inoubliable dans ce continent. Nous avons beaucoup vécu et appris. Les enfants surtout ont amélioré surtout leurs compétences de communications (en apprenant les bases de l’espagnol et l’anglais, mais aussi par communiquer avec des jeunes et des adultes de partout dans le monde). Nous avons encore ouvert plus nos yeux sur le monde. Curieux comment ça se continuera dans le future…

Merci de nous avoir suivi et supporter. Tout contents de vous revoir très bientôt !

Et n’oublie pas : if you can dream it, you can do it !

 

Advertenties

2 thoughts on “The end… (Colombia part 2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s