The end… (Colombia part 2)

 

14 maart – 29 maart 2017

Op dinsdag 14 maart rijden we Medellín binnen als het al donker is. Rianne is aan de navigatie en leidt ons perfect naar Hostel Florentina. We hebben geen eten, maar de kinderen hebben uitgezocht dat er een Burger King in de buurt is. Die ‘in de buurt’ bleek een relatief begrip, maar de fast food gaat goed binnen.

Daags nadien verkennen we de stad, maar zijn niet van onze sokken geblazen, in tegendeel. We maken zelfs plannen om diezelfde namiddag de stad terug uit te rijden en het groen terug op te zoeken. Alleen nog even wachten tot onze auto een schoonheidsbeurt heeft gekregen in de carwash. Terwijl we daarop wachten, lopen we een willekeurige garage binnen omdat de jongens er een “sjieke auto” hebben gezien. Het blijkt een opkoper en invoerder van auto’s te zijn en we gaan aan de babbel met de man. We vertellen ons reisverhaal en hij geeft aan interesse te hebben in de aankoop van onze auto. Tien minuten later rijden we met onze blinkende bak zijn garage in. Zijn oogjes blinken nog harder, zijn hartje wordt week, dat wordt redelijk makkelijk business doen… 😉 We hebben zelfs vrij snel een akkoord over de prijs. Hij moet echter heel wat opzoekingswerk doen ivm de invoerrechten etc dus spreken we af dat we nog wat langer in de stad blijven. ’s Avonds om 19u krijgen we te horen dat hij de zaken niet op orde krijgt en de deal dus niet kan doorgaan. Niet getreurd, ’s anderendaags om 6u s ochtends rijden we de stad al uit verder noord.

We hebben nog 2 dagen om in Cartagena te geraken, waar we een afspraak hebben met de shipping agent op vrijdag 17 maart voor het papierwerk ivm de verscheping van onze auto.

Cartagena 2

Op donderdagmiddag komen we toe, parkeren ons vlakbij het historische centrum en eten een hapje in een duuuuuuure bistro. Daarna gaan we op zoek naar een hotel in de buurt van het kantoor van de shipping agent. Dat blijkt een goeie zet. De hotels in Manga (de plezierhaven wijk van de stad) zijn een stuk goedkoper dan die in het historische centrum. Daarenboven is de wijk aangenaam en rustig. Ons sympathieke hotelletje heeft een mooi zwembad, een buitenkeuken en grote ruime kamers. We boeken gelijk een paar nachten bij voor volgende week.

P1050443

Na onze afspraak bij de shipping agent profiteren we van de 5 laatste dagen dat we de auto bij ons hebben om naar Tayrona National Park te rijden. Dit zijn de Caraïben op en top. De caraïbische sfeer viel me al op toen we Cartagena binnen reden, maar hier is het vooral de natuur die het hem doet. Witte stranden, palmbomen, blauwe lucht, (te) hoge temperaturen, joviale sfeer en…. veeeeel toerisme.

palmbomen

We maken eerst een tussenstop in Minca, een toeristisch oord in de bergen met mooi zicht over de stad Santa Marta en de zee. We overnachten in een zielloze camping dus pakken daags nadien terug in. We gaan op zoek naar de waterval in de buurt, maar missen blijkbaar een afslag. De weg zit vol putten, maar we zien tientallen brommertjes met toeristen achterop (en hun grote rugzak op het stuur, tussen de armen van de driver) de berg op snorren. Dan moet daar toch iets te doen zijn?

Bij het bordje van Casa Elemento is ons duidelijk waar deze brommertjes naartoe rijden. Casa Elemento is een typisch backpackers hostel waar je lekker chill je dagen kan doorbrengen in de reuzegrote hangmat met zicht over de vallei, een zwemmetje kan plaatsen, iets kan drinken in de buitenbar en… superlekker en goedkoop kan eten. Het is een aantrekkelijke plaats dus wagen we onze kans. Helaas is er zonder reservatie geen kans dat je hier kan slapen, maar we mogen er wel de dag doorbrengen. We vallen wat uit de toon bij het andere publiek, maar dat kan ons niet deren. We genieten van deze bijzondere plek.

In de namiddag vertrekken we weer naar de kust, naar Tayrona National Parc.

Als we er toekomen om 17u08 hebben we 3 keer pech. Het park sluit om 17u stipt, dus we kunnen onze tent niet meer gaan opstellen in één van de campings in het park. Een Nederlands meisje hoort ons Vlaams spreken en we raken in gesprek. Ze vertelt dat ze in een erg fijn hostel logeert en dus wagen we onze kans daar om onze tent te installeren. We nemen het meisje en haar 2 vrienden mee in de auto tot aan het hostel. Daar wacht ons een verrassing. De Britse eigenaars accepteren geen kinderen in het hostel (“the bar is very important in our hostel. It’s Saturday night and we will all get very drunk, so this is not a good place for children”) Bummer!

Als we toekomen in een mooie camping op enkele kilometers van de ingang van het park, is het donker… erg handig voor het opzetten van onze tipi. Gelukkig zijn we al zo gedreven in het vak, dat dat uiteraard zonder problemen lukt.

Tayrona (1)

We lezen dat je in Cabo San Juan de Guia in het park kan logeren in hangmatten. Deze plaats is enkel te voet te bereiken dus pakken we ons gerief voor 1 nacht in de rugzak en wandelen de volgende dag iets meer dan 2 uur. De omgeving is super mooi. Hier ontmoet de jungle de caraïbische zee. De zee is er op veel plaatsen ruw en dus is het verboden er te zwemmen. Er zijn wel enkele stranden waar zwemmen en snorkelen wel is toegestaan.

Bij aankomst in San Juan zijn we echt gedegouteerd van de plaats. Het kan er dan wel mooi zijn, de plaats is totaal mismeesterd door het toerisme. De shelter met hangmatten doet denken aan een kippenhok en de ontelbare tentjes die er zij aan zij staan opgesteld geven ons het gevoel in een vluchtelingenkamp te zijn beland.

Gelukkig zien de kinderen ook in dat dit niet onze beoogde slaapplaats is, dus keren we op ons passen terug, letterlijk en figuurlijk dan. Op “la piscina”, één van de “zwembare”stranden, houden we halt en zwemmen/snorkelen de rest van de namiddag. Die nacht slapen we dan toch weer in onze tent op een mooie camping in het park.

Daags nadien gaan we weer genieten van het strandleven en hebben we voor die nacht een hangmattenslaapplaats gevonden in een camping aan de zee waar we enkel met ons 5 in alle rust kunnen slapen. Check the box!

Hangmatten (4)

Op maandag 20 maart rijden we terug naar Catagena en stoppen onderweg aan de Totumo-vulkaan. Dit is geen klassieke vulkaan, maar een krater met modder. We heisen ons in ons badpak en gaan het modderbad in. Het is een hele vreemde ervaring. De put is 3000m diep, maar je hebt geen hulp nodig om hier gewoon te blijven staan/drijven in de massa owv de densiteit. Nadien worden we “gewassen” in de nabijgelegen laguna, stappen terug de auto in voor de allerlaatste kilometers en wassen ons die avond terug in de douche van “ons” hotel (hotel Puerto de Manga) in Cartagena. De auto krijgt ook nog eens een goede schrobbeurt zodat ie proper in de container kan.

 

De dagen die daarop volgen brengen we door met zwemmen, stad bezoeken en onze auto klaar te maken voor de grote overtocht. Dat wordt een grote denkoefening, omdat we nadien nog een week in Colombia blijven én de auto pas 2 weken na ons in Antwerpen zal toekomen, maar toch willen we met zo weinig mogelijk bagage verder reizen.

Cartagena is een hele mooie, aangename stad. Het historische centrum is prachtig met de kleurrijke huizen met bloemrijke balkons. Het is er erg warm, maar een constante bries maakt de temperaturen aangenaam. De wijk Bocagrande, waar de grote hotelketens zijn gesitueerd omdat je er kan gaan zwemmen in de zee en bakken aan het strand, vonden we absoluut maar niets. Geef ons dan maar de stadswijk Manga waar het rustige residentiële leven en de plezierhaven de ideale uitvalsbasis maakt voor deze stad, althans in onze ogen.

P1050449

Op zaterdag 25 maart zitten we al vroeg in het vliegtuig voor onze aller-, allerlaatste bestemming: Bogotà. Hier kijken we erg naar uit, en dat heeft alles te maken met Juliana. Juliana is een Colombiaanse meid die in 2000 op uitwisseling kwam naar België. Ze heeft toen een aantal maanden bij ons thuis gewoond en sedertdien bleven we geregeld in contact. Juliana kwam al een paar keer terug op bezoek bij ons in België en nu is het onze beurt om haar te bezoeken in haar thuisstad.

Juliana heeft hier 2 jaar geleden een cultuurhuis uit de grond gestampt (www.casakilele.com) en is nu hard aan het timmeren om het rendabel te maken/houden (waar ze schijnbaar goed in slaagt!). Ze heeft er ook een aantal gastenkamers die wij mogen gebruiken tijdens onze tijd bij haar. De sfeer in huis is warm en gezellig en de kinderen vinden al meteen aansluiting bij de workshop keramiek en krijgen een gitaarles van Hencho. We doen als gezin ook mee aan een workshop Mexicaans Koken.

Op zondag zijn er geen activiteiten en worden we op sleeptouw genomen in de stad. Juliana, Augusto (haar vriend), Hencho (haar broer) en Luisa (diens vriendin) en hun vele vrienden geven ons een mooie en warme (ondanks de koude temperaturen) tijd in Bogotà. Met dikke knuffels en de belofte elkaar zeker terug te zien nemen we afscheid.

Zo, onze trip zit er op. Het was een geweldige, onvergetelijke ervaring waar we enorm van genoten hebben. Geen seconde spijt gehad van onze beslissing. De kinderen zijn duidelijk gegroeid in hun sociale en communicatieve skills en hebben hun ogen voor de wereld geopend. Benieuwd waar dat hen/ons nog zal brengen in de toekomst.

Dank voor jullie steun en voor het volgen van onze blog.

En vergeet niet : if you can dream it, you can do it!

 

14 mars – 29 mars 2017

Le mardi 14 mars au soir, nous entrons la ville de Medellin. Rianne est à la navigation et nous emmène parfaitement à Hostel Florentina. Nous n’avons pas de nourriture pour ce soir, mais les enfants ont trouvé la solution : il y a un Burger King ‘ dans le coin’ (un terme relatif, mais bon…)

Le lendemain nous allons à la découverte de la ville, mais sommes un peu déçu. Nous avons envie de continuer la route et donc décidons d’aller chercher la voiture au parking/carwash où il reçoit un petit nettoyage. En attendant que la voiture soit prête, nous entrons par hasard un garage avec plein de beaux voitures. Il semble aussi d’importer des bolides toute neuve ou des voitures ‘spéciales’. Quand on fait un petit parole avec le mec du garage, nous racontons de notre voyage avec le Def et il est intéressé de voir la voiture. Dix minutes après, nous arrivons avec notre beauty toute belle et brillante. Les yeux du monsieur brillent encore plus ! Facile à faire un deal avec lui… et on effet, on se trouve assez vite d’accord sur le prix de vente. Il faut juste trouver les bon moyens d’importer la voiture. Avec cette nouvelle qu’on puisse vendre la voiture ici (un Def vaut beaucoup plus ici qu’en Europe) nous changeons nos plans de la journée et restent encore une nuit. Mais… à 19h le soir, l’homme nous recontacte avec la nouvelle que c’est pratiquement impossible d’importer la voiture et qu’il ne pourra pas poursuivre l’affaire…

Apres 1,5 jours de route, nous arrivons dans une ville toute à fait différente de Medellin. Cartagena est une ville caraïbe et ça se sent directement. Pas seulement aux températures, mais aussi au atmosphère. Le vendredi 19 mars nous avons rendez-vous avec le ‘shipping agent’ pour signer les papiers concernant le transfert du Def.

Cartagena (1)

Nous avons encore 5 jours avant d’entrer la voiture dans le port. Nous en profitons d’aller explorer la cote caraïbe et ces environs.

Premier arrêt est Minca. Minca est connu pour ‘bird watching’, le café et les belles vues sur la côte et la ville de Santa Marta. Nous passons la nuit dans un camping qui nous plaît pas tellement, donc nous allons à la recherche d’un autre endroit. En route pour une cascade (qu’on ne trouve pas), nous voyons pleins de motards avec des touristes. Quand nous passons devant ‘Casa Elemento’, nous comprenons où ils vont tous… Casa Elemento est un hostel typique pour les touristes style ‘backpacker’. La panorama est splendide, les hamacs géants sont toujours bien occupés à papoter ou à se reposer entre les jeunes. Il y a un jeu d’échec, une piscine, une cabane dans un arbre,… Malheureusement il n’y a pas de place pour dormir pour nous, mais nous pouvons y rester pendant la journée. Avec notre famille, nous ne correspondons pas du tout avec les autres touristes, mais on s’en fou et profite.

Le soir, nous avons 3 fois de malchance. En arrivant dans le parc de Tayrona, nous voulons entrer le parc pour y rester dans un camping. Nous y arrivons à 17h08 et le parc se ferme à 17h. Grrrrr ! Mais nous y rencontrons une fille hollandaise qui nous emmène a ‘son’ hostel un peu plus loin. Mais à notre arrivée, le propriétaire Anglais nous refuse… Des enfants ne sont pas autorisés ici… (“the bar is very important in our hostel. It’s Saturday night and we will all get very drunk, so this is not a good place for children”)
Alors, le temps que nous arrivons au camping Los Angeles, tout près du parc, nous devons installer la tente dans le noir. Mais bon, nous sommes tellement routiné que ça ne pose plus de problème, bien sûr. L’endroit est super : nous dormons cette nuit-là en dessous des palmiers sur la plage sable blanc.

Camping los Angeles

Le lendemain nous prenons nos affaires et faisons une randonnée dans le parc national. L’idée est de se promener jusqu’à la plage de Cabo San Juan et d’y passer la nuit dans un hamac. La randonnée est belle et nous passons plusieurs plages à nager (la plupart des plages ici sont trop dangereux pour aller se baigner).  Mais Cabo San Juan est surcharge ! Les tentes sont places l’une à cote de l’autre et ressemblent à ‘un camp des réfugiés’. La cabane avec les hamacs ne nous attire pas du tout et donc nous décidons vite de faire demi-tour. Nous nous arrêtons pour faire un petit snorkling et nous nageons dans la mer de Caraïbes à la plage « la Piscina ». Ce soir-là, nous dormons de nouveau dans la tente. Le lendemain nous passons encore une journée à la plage et trouvons un autre endroit, beaucoup plus calme mais tellement beau, pour notre nuit à la belle étoile, dans un hamac. C’est super !!

Apres notre séjour à Tayrona, nous retournons vers Cartagena. En route, nous nous arrêtons pour un petit bain de boue au Volcan Totumo. C’est une expérience bien spéciale vue que le trou du volcan est de plus de 3000m de profondeur, mais nous flottons sans support simplement à la surface…

modderbad (1)

Ce soir-là nous arrivons de nouveau dans notre hôtel préféré à Cartagena, Hotel Puerto de Manga. Manga est un quartier très beau à cote de la marina et bien calme, notre quartier préféré dans la ville. Nous nous y préparons par transférer la voiture et faisons un grand rangement et arrangement des bagages. Le jeudi 23 mars, Jan se dirige avec la voiture dans le port pour déposer la voiture dans le container. Un douanier fait sortir tous nos affaires et fait une vérification approfondie. C’est sûr maintenant, nous ne pouvons pas être accuser de la contrebande de drogues en arrivant à Anvers…

Les jours qui suivent nous passons encore dans la ville de Cartagena, la ville historique est magnifique avec des beaux plaza’s, des maisons colorées et enfleuries et une atmosphère bien relax. Bocagrande, le quartier avec les plages et les grands chaines d’hôtels, nous plait pas du tout. Au lieu de prendre un taxi à notre hôtel, nous négocions un prix avec un homme qui vient de déposer des touristes à leur hôtel après avoir fait une excursion. Il nous emmène a l’autre cote du port par bateau… Qué chevere !

ScreenHunter_001

Le samedi 25 mars nous prenons l’avion direction Bogota. A Bogota nous allons visiter Juliana. Juliana est ‘ma sœur colombienne’. Il  y a 17 ans, elle faisait une échange YFU en Belgique et elle habitait dans notre maison. Maintenant elle a ouvert une maison culturelle, Casa Kilele, à Bogota. www.casakilele.com
Nous pouvons y rester et participer aux ateliers qui sont organisés pendant notre séjour. Nous faisons un atelier de céramique, de cuisiner (un repas mexicain) et les enfants suivent un cours de guitare avec Hencho (le frère de Juliana). Mais nous préparons aussi des sandwich style Belge pour les participants des ateliers et vendent les pour sponsorisé Juliana et son projet.
Le dimanche, Juliana et Augusto (son copain) sont libres et nous font visiter leur ville. Nous passons vraiment des jours chaleureux à Casa Kilele. Muchas Gracias Juliana, Augusto, Hencho y Luisa (petite copine de Hencho)!

Et voilà, cette après-midi nous prenons l’avion pour la Belgique (sauf que Jan, qui part tout de suite travailler sur son bateau, le pauvre).

Nous avons passé un temps inoubliable dans ce continent. Nous avons beaucoup vécu et appris. Les enfants surtout ont amélioré surtout leurs compétences de communications (en apprenant les bases de l’espagnol et l’anglais, mais aussi par communiquer avec des jeunes et des adultes de partout dans le monde). Nous avons encore ouvert plus nos yeux sur le monde. Curieux comment ça se continuera dans le future…

Merci de nous avoir suivi et supporter. Tout contents de vous revoir très bientôt !

Et n’oublie pas : if you can dream it, you can do it !

 

Advertenties

Last but not least: Colombia! (part 1)

4 tot 13 maart 2017

We rijden Colombia binnen via de grensovergang nabij de stad Ipiales. De douanebeambte die onze auto inschrijft is ‘a nice bloke’, hij geeft ons al meteen een warm gevoel over het Colombiaanse volk. Hij is erg sympathiek en leert ons al de voornaamste uitdrukking van het land ‘Que Chevere’ (zoveel als onze ‘kei leuk’). Hij laat ons ook weten dat nabij de grenspost de kerk van Las Lajas ligt, Unesco werelderfgoed. Het blijkt een bedevaartsoord opgezet in een vallei nadat ook hier de Heilige Maria verschenen zou zijn. De Zuid-Amerikaanse Lourdes, dus. Net zoals in Lourdes wordt de plek erg toeristisch uitgebaat, met verklede lama’s als fotomateriaal en cavia’s aan ‘t spit als perfecte lunchvoer… We worden aangesproken door een familie die in Pasto woont. We doen een hele babbel en zij raden ons aan om naar Laguna de Cocha te gaan, een groot meer nabij hun stad. Ook dat stond niet op ons initieel programma, maar we laten ons graag leiden door de tips van de locals.

IOverlander brengt ons naar een zeer bijzondere plek: bij Jorge. Jorge is een Colombiaan, oorspronkelijk van Medellín, heeft jaren in Duitsland gewoond, heeft ook al best wat van de wereld doorkruist met zijn moto en heeft zich nu – samen me zijn 2 honden – teruggetrokken in een schitterend huis met prachtige tuin dat het meer overschouwt. We worden er heel hartelijk ontvangen en volgens het principe ‘mi casa es su casa’ verblijven we 2 nachten bij hem. Hij heeft zijn kost voorheen verdiend als ingenieur en geniet nu op deze plek van de rust, de kalmte, de natuur en van wat de dag hem brengt. ’s Morgens verleidt hij de kinderen met zijn heerlijke ‘pancake-breakfast’, ’s avonds schuift hij met ons mee aan tafel. Overdag trakteert hij ons met een uitstap op het meer in zijn bootje en we varen naar een ongerept natuurgebied waar hij ons na een wandeling van 2 uur hectaaaaaren aan jungle laat bewonderen waar nog nooit een mens voet heeft gezet (afin, zo beweert hij ;-)). Hij vertelt gepassioneerd over zijn leven hier en de natuur die hem nog elke dag raakt. We hebben een heel gezellige tijd met hem en hij heeft zichtbaar ook genoten van onze passage bij hem. Als we terug onze Def instappen en de rest van zijn mooie land willen gaan ontdekken, neemt hij in tranen afscheid van ons allemaal.

Onze volgende bestemming is San Agustín, slechts een 300-tal kilometer van bij Jorge, maar we rijden er wel een hele dag over. De reden is de vreselijke weg tussen Pasto en Mocoa. Je kan dit gerust de ‘camino de la muerte’ (dodenweg) noemen van Colombia. De weg gaat doorheen berg en dal, in erg mistige omstandigheden, stenen en putten die de weg niet vergemakkelijken en daarenboven is dit de enige weg die Pasto en Mocoa verbindt met als gevolg dat we hier veel camions, bussen, moto’tjes en andere auto’s moeten kruisen op de smalle weg met diepe afgronden naast ons. Het is geconcentreerd rijden, maar uiteraard komen we er heelhuids door…

Het is al laat als we in Casa de Nelly toekomen. Dit is het hostel dat we gekozen hebben owv de lovende commentaren van medereizigers die hier voor ons kwamen. Even leek het dat er geen plaats meer voor ons was, maar hebben geluk want er is nog een laatste cabaña achterin de mooie grote tuin van het hostel. De sfeer in dit hostel is grandioos, de scenery evenzeer en het originele schaakbord wordt de favoriete plaats van de kinderen.

We gaan hier op bezoek in het Nationaal Park waar – beetje naar analogie van de Paaseilanden – stenen beeldhouwwerken zijn gevonden, maar waar wetenschappers het raden hebben naar de functie van deze beelden.  Onze terugkeer naar het hostel doen we… te paard!

Via de Desierto de Tatacoa rijden we in 2 dagen naar Medellín. In de woestijn is het broeierig warm, maar… niet droog. Net op het moment dat we onze tent willen opzetten start een gigantische drashbui met als gevolg dat het zoeken wordt om onze tent op te zetten in een niet al te modderige stuk. Het is hier veeeeel te warm naar onze goesting, dus houden het er na 1 nacht al voor bekeken.

Maar onderweg naar Salento,  in Chicoral, moeten we plots op de kant gaan staan vermits we een raar geluid horen aan de auto. Jan krikt het rechtervoorwiel naar omhoog en constateert dat de remschijf los zit: een bout gevallen/losgetrild?!  Op zich geen onoverkomelijk probleem, maar zo’n bout hebben we momenteel niet in spare. Dus misbruiken we de nieuwsgierige Colombianen die zich met hun brommertjes rondom ons verzamelen om te staren. Jan mag mee achterop bij Nelson om de plaatselijke ‘ferreteria’s’ af te gaan. Niemand kan ons helpen, tot er plots een man opduikt die Jan meeneemt naar zijn atelier en er een bout uit tovert die ons wel eens zou kunnen helpen. Na wat aanpassingswerk doet de bout perfect wat hij moet doen: de remschijf weer mooi vast op zijn plaats houden. Nelson nodigt ons uit op zijn finca. We hebben geen idee wat te verwachten, maar als we 10 minuten later zijn domein oprijden, blijkt het een gigantische mangoboerderij te zijn. Er staan kolossen van bomen en Jan kruipt op aandringen van Nelson de boom in om de dikste mango’s eruit te plukken. We eten er heeeeerlijk verse mango’s, die nog niet helemaal rijp zijn maar die hier blijkbaar gedegousteerd worden met zout…

ScreenHunter_027

In Salento mogen we onze tent opzetten in Hostel La Serrana, net buiten het dorp. Het is duidelijk een IOverlander-spot want er staan ook heel wat campers. Zo ontmoeten we Jan en Margriet, een Nederlands koppel die sinds hun pensioen al aardig wat tijd in de wereld hebben doorgebracht. Ze hebben een mooie website met een prachtige verklaring voor de term “overlanden’. www.deeindervoorbij.nl

Salento is bekend als koffiestreek en voor de prachtige wandelingen die je er kan maken, meestal te paard. We laten ons dus verleiden door een dagactiviteit waarbij we beiden kunnen combineren. We rijden te paard naar een koffie finca, krijgen er een rondleiding en gaan nadien door naar de waterval van Santa Clara. Het zou er fijn zwemmen zijn aan die waterval, maar helaas valt het weer erg tegen. Tijdens de terugtocht te paard, begint het te regenen. Gelukkig heeft Omar, onze paardenchaperon, poncho’s voor ons meegebracht, maar desalniettemin zijn we nat tot op onze onderbroek als we terug aankomen aan de tent…

Op zondag 12 maart wordt het een hoogdag voor de kinderen! In Colombia is er een groot themapark gebouwd rond koffie, maar naast een koffietour en koffiemuseum, zijn er ook tientallen attracties. De koffietour laten we links liggen, we weten tenslotte sinds gisteren al hoe koffie gemaakt wordt . Al onze aandacht gaat naar de al dan niet bloedstollende attracties. Lucas is eerst niet zo happig om de rollercoaster in te gaan, maar laat zich telkens overtuigen, zelfs bij  ‘de Krater. Dit is echt wel 1 van de engste attracties ooit gedaan (zie foto). Tegen het einde van de dag had hij er zodanig plezier in dat we meermaals achter elkaar de attracties ingaan. Want desondanks dat het zondag is, is er niet erg veel volk in het park.

Voor we Salento verlaten, gaan we nog naar de Valle de Cocora. De metershoge palmbomen die in deze vallei verspreid staan geven een uniek beeld aan deze vallei. We doen een toffe wandeling en schieten tientallen foto’s van deze prachtige en bijzondere plaats. Que chevere!

 

Du 4 au 13 mars 2017

ScreenHunter_031

Las Lagas: Lourdes in Zuid Amerika

Nous embarquons en Colombie juste avant que l’office des douaniers se ferme. Mais le douanier qui s’occupe des papiers de notre voiture est très relax. Nous faisons un parole avec lui, il nous apprend déjà le mot le plus ‘important’ du Colombie : « que chévere ! » (= vachement chouette) et il nous conseille d’aller voir l’église de Las Lajas. Las Lajas est un lieu de pèlerinage comme Lourdes en France. Le bâtiment a été construit dans une vallée et l’église est en effet très beau.

Nous y rencontrons des gens de Pasto, une ville a 1,5h d’ici, qui nous conseillent encore un endroit dans leur région : el laguna de Cocha. Toujours contente avec les conseils des locaux, nous y dirigeons le même jour. Nous arrivons à la maison de Jorge. Jorge est un homme spécial, mais très généreux, sympa et relax. Du principe « mi casa es su casa » nous y vivons pendant 2 jours. Jorge nous fait des pétit-déjeuners délicieux bien apprécié par les enfants (des crêpes !!) et le soir il nous joint pendant le souper. Pendant la journée, il nous invite pour un tour en bateau pour aller voir son endroit préféré du coin. Il nous emmène à l’autre côté du lac et après une randonnée d’à peu près 2 heures, nous pouvons voir des hectares et des hectares de jungle ou personne n’a jamais mis un pied (selon lui). Que chévere !
Nous y profitons de sa maison confortable, la vue sur le lac et les fleurs magnifiques dans son jardin, et lui… il profite clairement de notre présence. Le jour que nous continuons la route, il est ému de nous voir partir. Pour nous, notre passage ici est sûrement un des ‘highlights’ de notre voyage.

D’ici à San Agustín, notre prochain arrêt, est de 250 km, mais nous y prenons plus que 6 heures ! La route entre Pasto et Mocoa passe à travers d’une chaîne de montagnes, donc beaucoup de virages. La route est en très mauvais état, il y a beaucoup de traffic (aussi des gros camions) et plein de brouillard. On dirait le « camino de la muerte » de Colombie.

A San Agustín, nous avons de la chance, à notre arrivée dans l’hostel il y reste juste un dernier petit cabaña juste assez grand pour notre petite famille. La Casa de Nelly est un hostel super agréable. L’atmosphère est top, l’environnement est magnifique et les enfants retrouvent la joie d’un jeu d’échec.

Nous allons visiter la Parque National de San Agustín, où ils se trouvent plein de statues en pierre des anciens temps. Ca ressemble un peu à l’île de Pâques (apparemment). Ici aussi l’origine et le but de ces statues est inconnus. Le parc est beau, mais nous ne sommes pas vraiment époustouflés de cet endroit.

Apres 2 jours chez « Nelly » la route nous emmène dans le désert : Disierto de Tatacoa. Il fait chaud, très chaud dans le désert, mais pas sec… Juste au moment que nous voulons installer la tente, il commence à drasher ! Tellement fort qu’après nous devons vraiment chercher un endroit sans boue pour monter la tente. Le désert est splendide, mais il fait trop chaud, donc après une nuit et une matinée, nous quittons déjà Tatacoa.

Salento est notre stop suivant. En route, dans le village Chicoral, nous entendons un bruit bizarre au roue de devant droite. Jan monte la voiture et découvre que le disque de freins a lâché. Woooops. Pas trop difficile à réparer si on aurait le bon boulon. On fait avantage des villageois curieux qui se rassemblent au tour de la voiture et Jan est pris par Nelson en moto pour aller chercher le bon boulon au “ferreteria” du village. Le boulon n’est pas disponible mais heureusement un autre monsieur arrive avec un boulon de rechange qui doit être un peu adapté avant qu’il peut être installer. Il fait son boulot, les freins sont reparé et nous voulons continuer la route. Mais Nelson insiste que nous passons d’abord à sa “finca”. Sa ferme est une ferme des mangues! Il y a des 100aine des arbres énormes et Jan grimpe dans un abre pour aller cueillir des fruits. Nous mangeons des mangues frais avec Nelson et sa femme avant de reprendre la route.

A Salento nous dormons dans hostel La Serrana. Nous ne sommes pas les seules qui ont lu les commentaires positives de cet endroit. On y fait connaissance avec plusieurs d’autres Overlanders, dont par exemple Jan et Margriet. Ce couple hollandais voyage déjà depuis 2013 dans un Toyota Land Cruiser. (www.deeindervoorbij.nl)
Pendant notre temps à Salento, nous faisons une excursion d’une journée en cheval. Pendant la matinée nous nous arrêtons à une finca de café où nous sommes expliqués comment on fait du café, du fruit au boisson. L’après-midi, nous passons a une cascade pour aller nager. Malheureusement, le temps ne nous permet pas de se baigner. A notre retour, il commence même à pleuvoir et nous sommes bien mouillés en arrivant dans l’hostel.

Le lendemain est un grand jour. Nous allons au Parque del Café ! Ce parc de thème  explique également le procédé du café, mais ça…on connait déjà. Nous sommes là parce que c’est une parc d’attraction! Au début, Lucas est un peu restreint pour monter les montagnes russes, mais il se fait convaincre chaque fois par son frère et sa sœur et trouve peu à peu le plaisir. Surtout après avoir faire ‘Le Krater’ (voir photo dans le texte NL, un montagne russe assez effrayant), il a confiance en lui et depuis il prend tous les montagnes russes et autres attractions de haute impacte avec (plus de) plaisir (qu’avant). Même si c’est un dimanche, il n’y a pas beaucoup de gens dans le parc et donc nous pouvons y profiter de faire et refaire tous les attractions qu’on aime.

Avant de quitter Salento, nous faisons un stop au ‘Valle de Cocora’. Ceci est le must-do de Salento. On fait un beau promenade entre les palmiers spéciaux et faisons plein de photos parce qu’on aime tellement le paysage. Que Chévere !

 

Ecuador – part 2

27 februari – 4 maart 2017

Sedert onze vorige post verbleven we weer op heel wat interessante plaatsen.

Na een nachtje in Cuenca, dat die dag en avond minder levendig was dan beloofd in de reisgidsen (naweeën van het carnavalweekend), komen we in 
camping Paraíso terecht, een beetje verder dan Thermaal Badenparadijs Baños.
In deze prachtige camping worden we meteen enthousiast onthaald door een aantal andere toeristen. Perrine, Benjamin en hun 4 kinderen reizen met hun Defender 130 door Zuid-Amerika voor 1 jaar. (www.lessixauxameriques.frHun Def krijgen we helaas niet te zien, want -guess what…- de auto staat in panne. En dat net nu de (groot)ouders hen komen bezoeken… (van waar kennen we dat?)
Alleszins, ze zijn er erger aan toe dan ons, want de motor van hun voertuig is kapot. Ze wachten in deze camping op het verdict en de oplossing van de mecanico in Quito die zich over hun wagen ontfermt. Spannende dagen voor hen dus.
Aan gespreksstof geen gebrek met deze sympathieke Franse familie, onze tijd samen vliégt voorbij!

ScreenHunter_003

La famile Castanié

Na Baños rijden we naar de jungle in de buurt van Rio Napo waar we AmaZOOnico bezoeken. (Zie verslag Arthur) Als we daarna op zoek gaan naar slaapplaats, komen we in een hele speciale plek terecht: Sinchi Warmi, wat zo veel betekent als “sterke vrouw”. Dit toeristisch complex is opgericht en uitgebaad door een aantal ondernemende vrouwen (ok, ook 3 mannen :-)) van de plaatselijke community. De plek voelt aan als paradijs! Een mooi centraal gebouw  omgeven met schitterende planten en bloemen en kleine hutjes die als lodges voor de toeristen dienen. We mogen onze tent opzetten in hun tuin. Ze bieden er tal van activiteiten aan: wandelingen allerhande (o.a. naar hun community), rafting, juwelen maken, chocolade maken (zie verslag Rianne),…

Naast een handvol toeristen, lopen er heel wat jonge mensen rond op dit domein, vrijwilligers die hier meehelpen om -letterlijk- de fundamenten te leggen van de Engelse school die ze hier willen bouwen om zowel zichzelf als de kinderen uit de community Engels aan te leren.
We (afin, vooral ik, denk ik) zijn erg aangetrokken tot deze plek en de boodschap erachter.

Pittig detail, ze hebben hier erg speciale “huisdieren”. In een aquarium in de gemeenschappelijke plaats woont een levensechte tarantula. Leuk om naar te kijken, zo achter glas. Maar als je ’s avonds plots een tarantula op het dak van een hutje 5m van je tent ziet lopen, slik je toch even. Rianne (zowiezo al niet zo gek van spinnen) holt snel nr het aquarium om te zien of Tanti nog in zijn huisje zit. Jawel hoor! Dit is gewoon zijn broertje… Die avond spelt grote zus heel duidelijk de les aan haar broers: “de tent heel heeeeeel goed dicht doen hé!”
De natuurlijke vijvers (waarvan één ook zwemvijver) zijn de natuurlijke habitat van een cayman. Elke avond rond 9 à 10u zakt hij af naar het domein om visjes te vangen. Ik geef toe dat we dit enkel hebben van horen zeggen, want zelf gingen we hem liever niet opzoeken in het donker.
Een minder spectaculair diertje, maar eentje waar we nog dáááágen van hebben mogen nagenieten, zijn de piepkleine zandvliegjes die onze benen en armen erg lekker vonden. We hebben gekrabd als hel! 

Na ons vertrek uit Sinshi Warmi gaan we nog snel in het dorp (Puerto Misahualli) langs de Playa de  monos (=apenstrand). De aapjes spelen er in de bomen en lijken zich niets aan te trekken van de toeristen. Maar als onze jongens zin krijgen om ook even in de bomen te klimmen een eindje verder, hebben de apen hen snel gezien! Ze zwieren op 1,2,3 tot bij Arthur en Lucas en beginnen hen eerst te duwen (wat nog grappig leek), maar gingen al snel over tot (poging tot) bijten…. oeps! De jongens zijn snel uit de boom gesprongen. Het was duidelijk: ieder zijn territorium!

De volgende en laatste stop in Ecuador is Otavalo. Een plaats waar onze tipitent zich op en top moet voelen. Otavalo is het “indianenparadijs”. Hier wonen duidelijk heel wat indiaanse types en hun zaterdagmarkt is alom gekend in het land. Als bij toeval zijn wij er ook op zaterdag en kuieren dus wat rond tussen de kraampjes en worden souveniertjes gekocht.

Nu rest ons enkel nog de grensovergang. Ookal vonden we Ecuador over het algemeen een erg georganiseerd en geciviliseerd land, de organisatie van de migratie en de douane is voor de tweede keer erg ongeorganiseerd en chaotisch.
Wat een verschil met Colombia, waar de migratie van onszelf en onze Def op een hip en een wip gebeurt.

ScreenHunter_009

Sinchi Warmi

27 février – 4 mars 2017

Depuis notre blogpost précédent, nous avons visité plusieurs endroits attractifs avec des rencontres interéssants et agréables.

Tout d’abord à Baños, un paradis pour les volontaires des bains thermals. Quand nous arrivons au camping “Pequeño Paraíso” (=au petit paradis), nous sommes acceuillis par une famille Française de 6. Ils voyagent également en Defender, mais nous ne voyons pas leur Def. Il est… en panne (problème de moteur!) et la voiture est chez un mecanico à Quito. Perrine, Benjamin et enfants (www.lessixauxameriques.fr) avons justement la visite des grand-parents et donc ils voyagent pour le moment tous ensemble en bus (d’où est-ce qu’on connait ca??).
La soirée est super cosy, assez à raconter et à discuter! 

Le lendemain nous nous dirigeons vers le jungle et visitons AmaZOOnico (Voir text Arthur). Le soir nous arrivons dans un complex touristique assez spéciale. Sinchi Warma (Maya pour “femme forte”) est une collaboration entre plusieurs femmes (ok, et 3 hommes ;-)) qui veulent améliorer les conditions de vie pour leur communauté par offrir des logement aux touristes. Elles ont construit un petit paradis! Nous pouvons installer la tente dans leur jardin entouré par des plantes exotiques et plein de fleurs. Moi, j’adore!!!

Elles offrent également plusieurs activités: des randonnées, du rafting, des promenades en kanoë, un atelier à faire des bijoux et un atelier chocolat. Nous sommes attérit par le dernier, mais vous l’avez sûrement déjà lu dans le texte de Rianne. 

Dans le domaine, nous voyons plusieurs jeunes volentairs qui aident par exemple à construire une école pour enseigner l’Anglais aux femmes et aux enfants de la communauté. 

On y voit également plusieurs animaux assez interéssants. Dans les étangs du domaine vit un poisson énorme de 2 mètres mais il y a aussi un cayman qui arrive chaque soir entre 9 et 10 pour y passer la nuit…. J’avoue qu’on n’a pas vérifié ce qu’on nous a raconté là :-).
Un soir, tout près de la tente, on voit une grosse tarantula qui sort de sa cachette pour aller chasser des insectes la nuit… Rianne, inquiète, court vite pour aller voir si la tarantula domestique (qui vit dans un aquarium dans le restaurant) est toujours dans son nid. C’est bien le cas, donc elle donne des ordres bien précis à ses frères ce soir là: “il faut toujours BIEN fermer la tente ici!”
On y fait connaissance avec un petit animal moins spectaculaire, mais bien énervant! Les “mouches de sables” sont des insectes pas plus grands que 2mm, mais leurs piqûres chatouillent infernellement! (Ca se dit??)

Après notre départ de Sinchi Warmi, nous passons au “Playa des monos” dans le village Puerto Misahualli. Dans les arbres habite une famille des singes. On les regarde sauter de branche à branche. Ca donne envie aux garçons et ils grimpent dans un arbre un peu plus loin. Immédiatement les singes sautent jusque chez eux et commencent à pousser Arthur. C’était marrant jusqu’au moment qu’ils on l’intention à lui mordre! C’est bien claire: chacun son térritoire! 

(Presque) sans le savoir, nous passons l’équateur en route pour Otavalo. Ceci est une ville d’indiens. En éffet, les types qu’on croise dans cette ville ont clairement tous bien des ancêtres indiens.
Les samedis il y a une grande marchée (pour les touristes) et nous y achètons pas mal de souvenirs…

Voilà, il fait temps de dire au revoir à ce pays bien aimable et de passer au Colombie, le dernier pays de notre itinéraire.

AmaZOOnico

Mercredi 08 Mars.2017

C’est un zoo qui aide les animeaux qui ont été domestiqué, blessé, ou trouvé en dehors de la jungle. Par exemple: Il y a des minis singes trouvés dans un sac à dos dans un bus. Une sorte de puma qui s’appelle “Andenien Jaguar” qui a été abondonné dans une chambre d’hôtel. Une sorte de Jaguar qu’une dame a acheté en croyant que c’était un chat tigré. 

ScreenHunter_005 (2)

Il y a aussi des perroquets qui nous saluent en disant “hola”.

Ils sont tous ateri au zoo. 

Le but de ce lieu est de soigner tous ces animeaux et de préference de les remettre à la vie sauvage. Malheureusement, la moitié des animeaux ne peuvent plus vivre à la vive sauvage parce qu’ils ont jamais appris à chassé. 

ScreenHunter_006 (2)

Ils accepent des volontiers de partout dans le monde! (Quand je suis grand je voudrai bien venir ici comme volontier.) On peut seulement arrivé a l’ AmaZOOnico en bateau. 

Arthur

ScreenHunter_003

Le Chocolat

le 2 mars 2017

Aujourd’hui, on va apprendre à faire du chocolat.

On a commencé à aller chercher du cacao. Nous nous sommes trouvés dans la jungle à la recherche de cacao. Ce sont des gros fruits. À l’interieur, il y les graines de cacao entourés d’une sorte de fruit blanc. C’est gluant et le goût n’est pas mal. Après avoir ramassé assez de cacao, on repart au domaine de Sinchi Warmi.

La madame nous explique qu’il faut environ une semaine pour avoir les noix de cacao à être pret pour en faire du chocolat, un bon chocolat.( bien sur pas aussi bon que le Côte d’Or ;-))

La deuxième étape est la fermentation. Ca dure environ 2 jours. Ensuite,  ils les laissent secher pour 3 jours en plein soleil.( tous cela on n’a pas vu ou fait.)  La quatrième etape est épluché les graines chaudes (grillés) et cela on fait. Ensuite nous les avons mis dans une sorte de petit moulin qui en fait de la poudre.

Au chocolat en poudre, on a ajouté de la poudre de lait et du sucre au goût de canele. On a denouveau moliner l’ensemble dans le petit moulin. Maintenant on a un poudre plus claire. La madame y a rajouter du lait chaud, de la vanille et de la canele, a melangé et ensuite a versé la sauce au chocolat sur du ananas et de la banane.

On a vite tous dévoré! 2 minutes plus tard…

C’etait vraiment DÉLICIEUX!!!

Les personnes qui viennent dans une semaine et font la même activité vont utiliser les graines que nous avons pluché.

Même chose avec nous, nous avons utilisé les graines des gens de la semaine passée, ou des personnes qui travaillent au centre de Sinchi Warmi.

En attendant, la madame a preparé un liquide de chocolat pour en faire un masque. Elle en a mis sur nos visages et après on a du attendre 20 minutes. 20 minutes plus tard, on a lavé notre figure avec de l’eau speciale. Et notre peau est tout d’un coup toute lisse. 🙂

     

                                                Rianne 💐