Straks in Peru

Zondag 29 januari 2017

Na onze passage in La Paz en omstreken, besluiten we Bolivië stilaan achter ons te laten. We rijden eerst nog tot in Copacabana, één van ’s lands populaire ‘badplaatsen’. Wegens gebrek aan oceaan of zee, is het Titikaka meer de strandplaats bij uitstek. Copacabana ligt op een schiereiland in het meer en grenst aan de Peruaanse grens. Om er te geraken, moet je een smalle zeestraat over. We kijken onze ogen uit als we merken dat enkel grote houten (lijken wel gammele) sloepen klaarstaan om bussen en auto’s naar de overkant te loodsen.

screenhunter_051

Er wordt zwaar naar ons gegesticuleerd en we rijden met de nodige verwondering het houten druivende platform op. Met lange stokken wordt de sloep van de kant geduwd alvorens een buitenboordmotortje de navigatie overneemt. 

Bij aankomst in de stad, komen we in een ‘ander’ Bolivië terecht, een mondain… (naar boliviaanse normen natuurlijk!). Er is inderdaad een geanimeerd strandleven en het zonnetje is van de partij.

We slaan onze tent op op een camping zowaar (de eerste officiële camping die we tegenkomen in dit land) en gaan snel even naar het strand met de kinderen. Ze hebben een “inloopbal” gezien op het wat en willen deze graag eens proberen. We hebben best nog wat bolivianos over en nog maar één avond over in dit land, ze hebben dus geluk, hun ouders zijn inschikkelijk…
Daarna is het snel snel koken, want de avond valt hier snel.

Maandag 30 januari 2017

Tent opruimen en naar de douane! Bye bye Bolivië, hello Peru!
De grensovergang ging niet helemaal zonder slag of stoot. Nadat we bij migratie en douane voor de wagen zijn geweest, denken we klaar te zijn. We rijden de bareel dus door, maar worden plots gestopt door de politie. Jan moet als chauffeur mee naar een bureautje waar hij geregistreerd moet worden in één of andere dikke boek, rijbewijs en papieren van de auto worden nog eens gecontroleerd. De politie doet nogal hautain en Jan krijgt het op zijn webkes bij zoveel onbenulligheden. Gelukkig houdt hij zich in, en kunnen we 10 min later toch de grens over.

Een paar 100m verder is al meteen de Peruaanse grens. Er is een lange wachtrij, maar behalve dat gaat de overgang gemakkelijk.
Yes, we zijn in Peru! Ons vierde land deze reis.

De tocht gaat vandaag naar Puno, waar we morgen Nina & Opa (mijn ouders) zullen verrassen. We hebben nl maar een paar dagen later afgesproken om elkaar te ontmoeten tijdens hun 2-weekse trip. We eten ’s middags een boke aan de waterkant en Jan en de kinderen testen de temperatuur van het water uit. De sfeer zit er goed in, helaas niet voor lang…

We zijn nog niet goed van onze picnic plaats vertrokken, of we horen een vreemd geluid uit de motorkap komen. Oei, wat krijgt de turbo nu? We stoppen even, kijken, maar no choice, we gaan door en willen in Puno wel eens nakijken hoe we dit kunnen verhelpen. 

Niet veel later wordt het geluid vergezeld van witte rook. Mmmm, dit is echt niet goed. We moeten echt stoppen en hulp zoeken. De auto is gestrand op zo’n 7 km van het kleine stadje Juli. We splitsen ons op, ik ga met een ‘collectivo’ (een busje dat onderweg mensen oppikt en meeneemt naar op de voorruit aangeduidde bestemmingen) mee en ga op zoek naar een sleepdienst in het centrum. Jan en de kinderen blijven bij de auto. De zoektocht naar de sleepdienst is een hel. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd. Krijg hoop geholpen te worden, maar na lang wachten word ik weer weg gestuurd. Na anderhalf uur is de maat vol. Ik weet dat Jan en de kinderen op mij wachten en rekenen dat ik met een oplossing kom, en ik kom niets voorruit. Daarenboven kan ik niet met Jan communiceren om te laten weten hoever ik sta. Ten einde raad vraag ik aan een verkeersagent op straat of hij me niet kan helpen, en dat was blijkbaar een goede zet. De politie neemt me mee naar het gemeentehuis van Juli waar ze erg behulpzaam blijken te zijn. Na wat gebel door de ambtenaren en over en weer geregel, mag ik mee in een grote pick-up die onze Def tot in de stad zal trekken. Dat is toch al stap één. 

Bij mijn aankomst aan de auto, lachen 3 blije kindergezichtjes me toe. (Ze waren ongerust en dachten al hun mama voor goed kwijt te zijn.) De Def wordt aan de Pick-up gehangen en we bewegen weer!
In Juli mogen we de auto op een parking zetten, wordt de turbo gedemonteerd en wordt er transport voor ons naar Puno geregeld. 

So far, we are! Maar voor morgen staat er heel wat geregel op het programma! 

Dinsdag 31 januari 2017

Na een dag vol frustraties gisteren, wordt dit weer geen leuke dag. Op het programma staat: reparatie voor de turbo vinden, een sleepdienst voor de def regelen, een huurauto zoeken om de komende dagen verder op stap te kunnen met Nina en Opa en ons geplande 2-daagse bezoek (met overnachting) herprogrammeren naar een ééndagstrip. En de kinderen, die moeten weer mee, de schaapkes!

Het herboeken van onze excursie ging makkelijk.

Een huurauto vinden wordt onbegonnen werk (geen autoverhuurbedrijven in Puno!)

De toeristische dienst helpt ons met het zoeken van een sleepdienst en een turbo specialist. De dames verdienen een gouden pluim, want dankzij hun hulp zijn Jan en Lucas ’s namiddags met een pick-up onderweg naar Juli (100km van Puno) om de Def op sleeptouw te nemen voor een tocht van maar liefst 4u en 150 km tot in Juliaca.

Daardoor missen ze beiden helaas de spanning die Rianne, Arthur en ik beleven in het “verschansspel” voor Nina en Opa. ’s Namiddags doen we nog wat ontdekking van de stad Puno, maar vanaf 16u durven we ons bijna niet meer uit de hotelkamer te begeven. Vanuit de kamer hebben we gelukkig een goed zicht op de ingang van het hotel. De spanning stijgt bij elk busje dat aan het hotel stopt. Als eindelijk 2 voor ons bekende personen uitstappen, wordt het moeilijk geduldig te blijven. We hadden onderling afgesproken om onze verrassingsact pas te maken als we compleet zouden zijn. Maar als Jan en Lucas om 20u nog niet te bespeuren zijn, doen we het zonder hen.

Het is een blij weerziens, helaas wel met de domper dat we alweer de gemaakte plannen niet kunnen uitvoeren wegens technisch effect van ons voertuig…

Als Jan thuiskomt, heeft hij gelukkig goed nieuws. De mechanieker kan morgen om 17u onze auto weer op de baan krijgen!

Woensdag 1 februari 2017

We vergeten even alle auto-ellende en gaan de Uros eilanden bezoeken. Dit zijn drijvende eilanden gemaakt van riet. Er zijn 89 eilanden en er leeft een community van zo’n 200 locals. We maken deze tour met Juan Del Puerto (Titikaka Travel) die naar eigen zeggen op één van de eilanden woont. We worden deskundig met hun kleine bootje tot op eiland “Sol y Luna” gevaren en maken er kennis met zijn dochters die speciaal voor de toeristen in traditionele klederdracht zijn uitgedost.

Juan legt ons uit hoe zulke eilanden worden opgebouwd, hoe ze worden verankerd, hoe ze worden onderhouden, hoe er gekookt en geslapen wordt,… Nadien worden we zelf aangekleed in kleurrijke kledij en zijn we even één van hen! 

Op onze vraag bezoeken we ook de lagere school van deze drijvende rieten eilanden!

Tegen 15u keren we terug naar de stad, klaar voor wereldse zaken: de auto ophalen!
Maar aan het hotel wacht er slecht nieuws. De turno kan niet worden hersteld, er dient een nieuw binnenwerk te komen vanuit Lima. We geven zo snel mogelijk onze toezegging en krijgen weer nieuwe beloftes. Morgen om 15u is de turbo beschikbaar.
Allé hop, weer onze plannen wijzigen. En deze keer moeten we ook rekening houden met onze bezoekers…. of we maken er dankbaar gebruik van…

’s Avonds worden we door mijn ouders getrakteerd op een etentje met Peruaanse show. Heel leuk! Dat Jan dit weer mist omdat hij in een andere stad verwacht werd voor technische besprekingen en afspraken (die Peruanen kunnen nergens initiatief in nemen!), verbaast u ongetwijfeld niets…

Donderdag 2 februari 2017

We profiteren even van de aanwezigheid van de grootouders door onze 3 kinderen alvast samen met hen naar Cusco te sturen in een luxueuze autocar.

Jan en ik blijven nog een halve dag in Puno om daarna richting Juliaca te reizen.
We willen ons een peruaanse simkaart aanschaffen, zodanig dat we makkelijker met elkaar in contact kunnen blijven in geval van problemen. De aanschaf van 2 prepaid simkaarten duurt – hou je vast – 1u40min!!! 

Voor we afreizen naar Juliaca pikken we nog heel even wat mee van de festiviteiten van “La virgen de la Candelaria” (oftewel Maria Lichtmis) dat hier uitgebreid gevierd wordt met dansen, muziek, optochten, bloementapijten etc. Sinds 2015 is dit feest Unesco erfgoed. 

screenhunter_056

Om 15u stipt staan we aan de mechanieker waar de nieuwe turbo zou moeten zijn. Maar we moeten uiteindelijk tot 18u wachten eer we hem ook maar te zien krijgen. Als de installatie van de turbo in de auto start, is het donker. Hoe handig! Bij momenten staat er tot 10 man rond de motorkap, maar de turbo erin krijgen loopt niet zo makkelijk. Om 21:30 is het eindelijk klaar en gaan we testrijden. De auto heeft geen power…. aaargh! Morgen opnieuw! We worden afgedropt aan een hotel maar met de afspraak om ’s anderendaags om 6u ’s morgens de turbo er weer uit te halen en te reviseren…

Eén ding staat als een paal boven water, we zijn blij dat de kinderen vandaag dit hele programma niet met ons hebben moeten doorlopen. De inefficiëntie en onbetrouwbaarheid van de Peruaanse mechaniekers, is ongekend! En onze frustratie (ver)groot. Muchas gracias, Nina & Opa!

Vrijdag 3 februari 2017

Om 5:30 gaat de wekker en springen we uit bed. Gelukkig komt de zon hier heel vroeg op en is het niet moeilijk om zo vroeg op te staan. Om 5:55 staan we voor ons hotel te wachten op de turboman die ons zou komen ophalen. Als hij er om 6:10 nog niet is, gaan we op eigen houtje naar onze auto. We maken er iedereen (met geniepig plezier!) wakker, afspraak is afspraak! De turbo uithalen duurt niet lang nu het licht is, maar de revisie duurt veel langer dan gezegd. Jan en ik wachten op een boomstam voor de turboshop en dat tot de middag! Dan schijnt er eindelijk schot in de zaak. De turbo kan weer in de auto worden gemonteerd. Ook dat gaat weer snel, maar de testrit geeft ook deze keer niet het gehoopte resultaat. Nog steeds ‘lack of power’.

Het is dan 13u, het is 5u rijden tot Cusco en geen gemaakte auto in zicht…We zijn het beu, pakken snel onze spullen bij elkaar en laten de turboman zitten met ons wrak! We begeven ons naar het plaatsje waar al de “collectivo’s” (soort taxidienst) staan en worden daar door wel minstens 15 man aangeklampt. Ze willen ons allemaal in hun wagen krijgen. We maken er dankbaar gebruik van en onderhandelen stevig in de prijs (50% korting!). Moe maar voldaan komen we rond 18u in Cusco toe en vervoegen met veel plezier onze kinderen en ouders. We vergeten onze auto-miserie en gaan nu genieten van de aanwezigheid van onze dierbare bezoekers!

Ps. Désolé nos amis francophones. Google translate vous aidera! 😉

Advertenties

3 reacties op ‘Straks in Peru

  1. Leuk om te lezen dat het weerzien met de grootouders vlot verliep, minder leuk dat jullie robuuste Defender weer zijn kuren krijgt en nu op een hardnekkige manier…
    Ik denk dat jullie de lessen in “geduld” voor het leven meedragen, samen met de flexibiliteit die jullie recht houdt bij problemen. Een pluim!!!
    Hopelijk hebben jullie het nu gehad en kan de verdere reis vlot verlopen.Que podais disfrutaros del viaje tan interesante y bonito…
    Claire

    Like

  2. Stefaan Mapie en Erald schreef:

    Bonjour à tous ces aventuriers qui traversent l’Amérique du sud !
    j’espère que vous allez bien.
    Je suis d’accord avec toi Lucas qu’ il n’y ait pas de véhicules pour la mine, dommage mais remarque la mine ne serait pas assez grande pour qu’ils puissent passer.
    Sinon que de très belles photos ! bien que je ne puisse pas comprendre le néerlandais : si mes parents le traduisaient eux même ça prendrait trop de temps mais à la place je regarde les photos et tout ce qu’il y a en français ,merci. Bonne fin de séjour au Pérou et surtout bonne fin de voyage.
    Normalement quand on dit « c’est pas le Pérou … » c’est qu’on peut faire quelque chose ou y aller parce que le Pérou c’est loin et difficile d’acces .. 😉 pour vous ça marche pas !7

    Erald Vanbutsele écrit le 10/02/17

    Like

  3. Elise Laura en Pieter schreef:

    Weer enkele herkenbare plaatsen… Drijvende dorpjes, mooi meer met gekke naam en dan naar Cusco! Dus ook machu pitchu …. Gelukkig rijdt er alleen een trein naar ginder en hoeven jullie je geen zorgen te maken over defke . Geniet van al het moois en van een lekkere pisco in mama africa!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s