Christmas and New Year in the Chilean Dessert

24 – 27 december 2016

We pakken onze spullen bij elkaar om weer de weg op te gaan. Eindpunt van de dag is Punta de Choros. We hebben gehoord dat dit een pareltje zou zijn aan de Chileense kust, een echte trekpleister voor de Chilenen. De Panamericana zorgt ervoor dat we de 633 kms in een deftige tijd kunnen afleggen. Maar goed ook, want vanavond is het Kerstavond en we hebben nog een missie met onze tent. We verzamelden een tijdje geleden dennenappels en met kleurrijke touwtjes (toevallig een pakket gevonden met onze Belgische driekleur) willen we deze aan onze tent hangen om toch een soort van kerstboom te hebben.

We komen rond 16u aan in een echte strandcamping, La Torre. We kiezen ons een plaatsje vlak aan de zee en starten met het opzetten van ons campement met versiering. Het was een mooi idee, maar de uitvoering ervan loopt volledig in het honderd… dus vergeten we de tent maar snel en gaan over op het maken van de hapjes en het kerstdiner. Dat lukt gelukkig beter. Rianne maakt lekkere broodsushi’s terwijl ik de vis met groentjes in een papiotje wring. 

We aperitieven, eten (relatief) feestelijk en de cadeau’s en zelfgemaakte crackers moeten van deze avond iets feestelijks maken. Met veel enthousiasme worden de cadeau’s onthaald. De kinderen zijn blij met de cadeautjes die we voor hen vonden en Jan en ik moeten smakelijk onze smokkelverhalen vertellen over de toeren de we moesten uithalen om elkaars cadeau’s in het geniep te kopen.  

Op Kerstdag zelf gaan we op excursie. Punta de Choros is bekend owv zijn eilanden vlak aan de kust die eigenlijk een nationaal park vormen. Je vindt er heel wat maritiem wildlife zoals Humboldt pinguïns, pelikanen, zee-olifanten, otters (gato del mar, kat van de zee, genoemd) en zelfs dolfijnen. 

We gaan op zoek naar de bootjes, al zijn we niet zeker dat deze met Kerstmis uitvaren. Er staan toch een aantal “kapiteins” op wacht om potentiële toeristen rond te varen. Wij hebben gehoord dat er mogelijkheid is om op de Isla de la Damas af te stappen en dat dit erg de moeite zou zijn, maar om de natuur beschermd te houden voor de dieren, worden er maar 15 personen per dag toegelaten om af te stappen. We informeren ons hierover bij de bootjesmensen en krijgen te horen dat het eiland vandaag niet open is, vermits de mensen van Conaf (gouvernementele organisatie die instaat voor de nationale parken) vandaag niet werken. “Maar voor 10.000 pesos (13€) per persoon kunnen we wel een oogje dichtknijpen en jullie het eiland laten bezoeken”. Terwijl Jan en ik overleggen dat dit belachelijk duur is en we dit zeker niet willen doen, komt dezelfde man op ons af. Als we de normale tour bij hem nemen, zet hij ons wel op het eiland zonder extra fees. Ok, dat is gesproken! We stappen de boot in worden eerst rondgevaren en krijgen wat Spaanse uitleg bij de dieren die er te zien zijn. Uiteindelijk worden we op het fameuze eiland gedropt en zijn wij gelukkig dat we hiervoor niet meer betaalden?! Het stelde eigenlijk erg weinig voor. 

Desondanks dat het warm maar bewolkt is, zitten er ’s avonds 5 ‘tomatjes’ aan tafel. Owv de bewolking hadden we ons niet ingesmeerd, maar dat bleek geen goede zet.

We hebben die avond ook bezoek van 2 jonge Zwitserse koppels op de camping die blijkbaar een zwaar kerstfeestje vieren. Het gaat er vrolijk en zwierig aan toe, tot ’s anderendaags wanneer ze zich -met fameuze kater – uitgebreid excuseren voor hun wangedrag… haha. 

p1030819

We zeggen al onze vrienden (wilde honden alom op deze camping, waaronder 2 pups (Snoesje en Gigi) die onze harten stelen) vaarwel en gaan weer op pad. Niet naar het Noorden zoals oorspronkelijk gepland, wel weer Zuid. We nemen zelfs een jong koppel op sleeptouw. Josephine en Mauricio zoeken een lift naar La Serena, de dichtstbijzijnde stad, omdat Mauricio een erg pijnlijke knie heeft. Ze moeten zo snel mogelijk een dokter zien en wij willen hen uit de nood helpen. Het was gezellig krap in onze Def met 2 mensen en hun bagage extra… Hier in Zuid-Amerika “kan” en “mag” dat allemaal.

Wij rijden dus terug even Zuid om dan naar het Oosten af te buigen. Het droge dorre landschap van La Serena en omstreken kon ons totaal niet bekoren en dus besluiten we een ander plan boven te halen. We willen de paso Augua Negra naar Argentinië oversteken. Deze pass van 4800m blijkt erg legendarisch te zijn en de weercondities zijn nu perfect om deze oversteek te maken. Bovendien ligt aan de andere kant van de Andes een interessant landschap, daar zijn 2 nationale parken die bekend zijn om hun rotsformaties in hele vreemde en speciale vormen. En die willen we wel eens zien.

We zoeken ons een camping ergens halfweg tussen La Serena en de douanepost en komen als bij toeval in de Valle de Elqui terecht. Nog zo’n bekende vakantiebestemming bij de Chilenen. Het is indd erg speciaal, midden in het dorre landschap met bruinachtige onbegroeide bergen, ligt een frisgroene vallei. De Rio Elqui zorgt voor vruchtbare grond en de wijn- en piscolandbouwers nestelen zich hier dus de ene naast de andere. Pisco is hier de nationale drank. 

We vinden hier een sympathieke camping aan een rivier (camping Paihuano, naar het gelijknamige dorp) waar het ene stuk van de camping met het andere stuk is verbonden door middel van hangbruggetjes over de rivier. Vooral Lucas vindt dit natuurlijk geweldig. We maken er een relaxend moment van en blijven 2 mooie zonnige dagen lang op deze camping. Onze grote tent heeft schijnbaar aantrek, want op een bepaald moment worden we benaderd door een TVploeg van de nationale TV. Ze maken een reportage over de vallei en interviewen mensen die hier op vakantie komen. Onze tent en ons verhaal bekoort hen en dus sta ik daar plots televisiester te wezen…

Naast wijn- en pisco is deze streek ook erg gekend voor de observatoria waarin de sterren en het heelal worden bestudeerd en bewonderd. Hier is weinig lichtpollutie en zelden regen (dus wolken). We bezoeken het kleine observatorium van Cochiguaz en maken kennis met de sterrenhemel van het zuidelijk halfrond.
De “grote beer” en “kleine beer” kan je van hieruit bvb niet zien.  Om 11u ’s avonds is ons licht uit, dus cruisen rustig terug naar onze tent. 

28 – 30 december 2016

We laten de leuke camping aan de rivier achter ons en plannen de grens naar Argentinië nog ns over te steken. En dat wordt niet zomaar een oversteek… We rijden over de Paso Agua Negra, een bergrit die tot 4800m hoog gaat! Deze oversteek is een groot deel van het jaar gesloten wegens “niet begaanbaar”. Aan het aantal Argentijnse auto’s te zien die in de tegenovergestelde richting rijden, is de paso nu wel open. En de Argentijnen maken er gretig gebruik van om het warme woestijnland achter te laten en naar de koelere Chileense kust te trekken. Wij willen graag naar Argentijnse zijde om de grillige rotsformaties van het Nationale Park van Ischigualasto te gaan bewonderen, ook gekend als deValle de la Luna (maanvallei). Dat het er rond de 40 graden (!) is, moeten we er wel bijnemen…

Ik kruip achter het stuur en we rijden een dik uur tot we op 2000m hoogte aan de Chileense douanepost komen, de Argentijnse post zal ongeveer 100km verderop liggen, aan de andere kant van de Andes.

Terwijl we bezig zijn met de paspoortcontrole, wordt Jan’s aandacht getrokken door de plas water onder onze Def. Het koelwater spuit er (weer) uit! Verdorie, wat nu gedaan? We staan op punt van nog 3000mtr te gaan klimmen op korte tijd en de koeling van de motor speelt op??!
We overleggen even en besluiten uiteindelijk dat het veiliger is om aan Chileense kant te blijven. We kennen de distributeur van LR stukken uit Chili ondertussen (garage Santiago) en ook als we stukken uit Europa willen laten komen, is Argentinië een absolute ramp (weten we al uit eigen ondervinding!!!!).
We schuifelen op onze kousenvoeten terug naar de douaneambtenaar en moeten hem vragen ons terug in te stempelen, 10 min nadat we zijn uitgestempeld.

K*kbak, denken we allemaal, terwijl we terug rijden tot in het eerste beste beschaafde stadje, het lieflijke Vicuña. We moeten alweer op zoek naar iemand die ons op weg kan helpen bij het oplossen van dit zoveelste probleem. Twee plaatselijke mechaniekers buigen zich over de kwestie en maken snel uit dat er vermoedelijk iets is met de viscokoppeling van de ventilator van de motor. De ventilator zou niet rap genoeg meer kunnen draaien… We weten niet goed wat ervan te denken. Feit is dat we hier een slaapplaats zoeken en vinden en van daaruit eens hard nadenken over onze opties. We komen in een kleine camping terecht (Rancho Elquino) met zwembad en WiFi. Iedereen content (desondanks de omstandigheden tenminste)! De schoonzoon des huizes, Gabriel, blijkt ook mecanieker te zijn en komt zijn licht ook een laten schijnen over de kwestie. Letterlijk en figuurlijk dan, want het is al bijna 10u en dus donker als hij komt toestuiken. Hij geeft dezelfde diagnose als de 2 mechaniekers deze namiddag. 

Plan is dus op LR Santiago te contacteren, daar de wisselstukken te bestellen en te laten opsturen naar Vicuña.
We slapen er een nachtje over en ’s anderendaags wachten we (on!!)geduldig het antwoord af van onze Land Rover contacten.
Bad news. De wisselstukken zijn niet in stock en moeten dus van Engeland komen. Duurtijd: 20 dagen. Ja, hallo! We bedenken nog wat back-up plannen maar besluiten alvast opnieuw te gaan rijden. We hebben nog al eens zo’n alleenstaand geval van waterkoelingverlies gehad en hebben via onze oproepen op verschillende land rover fora wat tips gekregen. 

Verder genieten we nog van het zwembad, profiteren nog eens van de tijd voor een kappersbezoek en doen inkopen. 

’s Avonds als de kinderen in bed liggen, bedisselen Jan en ik ons actieplan. Ookal schreeuwt ons hart naar het rijden over deze legendarische pass en waren onze kinderen zeer enthousiast over het bezoeken van de woestijn met rotsformaties, toch besluiten we dat het beter is van ons verstand te gebruiken. We reizen via de Chileense kust verder naar het Noorden. Het is er niet alleen aangenamer van temperatuur voor onszelf en onze wagen (ik zag al nachtmerriebeelden opdoemen: onze auto die helemaal in de patatten valt in de rotswoestijn en wij die aan 42 graden – zonder enige schaduwplek- uren moeten wachten op hulp…), in Chili kunnen we efficiënter geholpen worden.

Op vrijdagochtend kramen we op en rijden met goeie moed de Ruta 5 verder naar omhoog. We trotseren klims van 2000m in korte tijd en dat alles… zonder problemen!!! Oef! 

Op de voorlaatste dag van het jaar, planten wij onze tent opnieuw in het zand. De camping (club bahia) hier is een afgezet stuk strand. Best OK, maar niet de plaats waar we oudjaar willen vieren. 

31 december 2016

We verlaten de badplaats Bahia Inglesa en rijden 120km noordwaarts. Daar ligt het Nationaal park Pan de Azucár (suikerbrood :-)). De perfecte spot voor oudjaar! Mooie camping, mooi uitzicht, rustig,… We zetten onze tent neer, gaan nog een zwemke doen in de zee en beginnen aan onze laatste avond van 2016 met aperitiefhapjes, hamburgers uit het vuistje, taart als dessert en in afwachting van middernacht worden er marshmallows op het vuurtje gegrild. We hebben een rustige maar fijne avond met ons 5-jes en bedenken samen wat de highlights van 2016 waren en welke highlights er ons opwachten in 2017.

Om middernacht drinken we een lekker glaasje, wensen elkaar het beste toe en kruipen met z’n allen de tent in.

1 januari – 4 januari 2017

Voor de derde ochtend op rij doen we weer heel onze opruim. De plaats is hier erg mooi, maar de camping heel duur voor wat je ervoor in de plaats krijgt (koude douches, wc op 10′ wandelen,…). Op zoek naar andere oorden dus.

We monitoren de temperatuur van onze auto goed, maar hebben nog altijd de vrees dat het probleem van het koelwater kan terugkomen, zeker als we heel binnenkort de hoge Andes in rijden. Via iOverlander (dé app met nuttige info die elke overlanders gebruikt en aanvult) krijgen we lucht van een zekere Luis in de stad Antofagasta. De lovende woorden over deze sympathieke en goede mechanieker zijn veelbelovend. Ookal is het 1 januari, we wagen het erop om Luis op te zoeken. Na wat speurwerk komen we hem op het spoor. Hij is inderdaad heel gastvrij, want stelt ons meteen voor in te trekken ik zijn garage. Daar is wc, douche, keuken etc voor handen. Hij laat wel duidelijk weten dat zijn werkweek pas begint op 3 januari en dus is het wachten geblazen.

We kunnen het hem niet kwalijk nemen. In zijn garage ligt een schat aan materiaal. We mogen het allemaal gebruiken. Jan dus in zijn nopjes want hier droomt hij al weken van… een garage vol bruikbaar materiaal en geen “moeials”. 

We spreiden onze bedjes in de laadbak van één van de camions in de hangar en verblijven 2 dagen op deze plaats. Jan knutselt er op los, zoekt oplossingen om de motor beter te laten afkoelen en maakt daarvoor mooie (hehemmm) gaatjes in de motorkap. We ververzen al het koelwater uit het systeem door nieuwe, die tot -16 graden kan, want in het hooggebergte kan het koud worden. Af en toe komen Luis en zijn medewerker Nico binnen waaien in de garage voor wat small talk en nog wat tips. 

We krijgen ook gezelschap van Justine en Romain, 2 jonge parisiens die met hun VW combi van de toer van Z-Amerika willen maken. Ze hebben een probleem met de alternator van hun sympathieke busje. 

Na 3 nachten in deze garage, is het genoeg geweest. De jongens hebben geen enkel kledingstuk meer dat proper is. Alles ziet pikzwart van het spelen in de garage, of het helpen mechanieken. We zwaaien Luis, Nico, Justine en Romain uit en laten Antofagasta achter ons. 

img_6183

Volgende doel: een mijn bezoeken, want dit is de regio van de giganteske kopermijnen met bijhorende machinerie (monstertrucks, mega graafmachines,…). We hebben wel wat geïnteresseerde zieltjes in die voertuigen. De mijn van Chuquicamata kunnen we helaas niet meer bezoeken deze week, want de reservaties zijn al volzet, net als de wachtlijsten. We geloven er in dat we nog een andere mijn kunnen bezoeken, maar niets blijkt minder waar. Overal waar we met hangende pootjes en puppyoogjes proberen om een visite vast te krijgen, krijgen we te horen dat er geen bezoekermomenten zijn in de mijn. Er zou een mijnenroute zijn en een kleine twintig mijnen ontvangen toeristen, maar geen Belgen! Gelukkig spotten we de grote voertuigen wel tijdens onze zoektocht. Dat sust alvast.

5 januari 2017

We zijn nu in San Pedro de Atacama. Dit is een gezellige drukke stad waar meer toeristen van overal ter wereld rondlopen dan Chilenen. De aarden huisjes en stoffige straatjes geven dit stadje heel wat charme.

We komen hier toe rond het middaguur, zetten de tent op in Camping Takha Takha en eten de restjes van de voorgaande dagen hier op. In de namiddag genieten we van het zwembad, want daarvoor hebben we speciaal déze camping gekozen. 

Rond 17u zetten we aan naar Laguna Chaxa dat 59km onder San Pedro ligt. De Laguna ligt in de zoutvlakte van Atacama en is de thuis van heel wat flamingo’s. Voor Lucas is de wandeling hier er eentje in mineur, want hij is over een zoutblok gestruikeld en heeft er wat schaafwondjes aan over gehouden. We blijven hier nog hangen tot aan de zonsondergang owv het mooie licht en moeten dus in het donker terug naar onze campsite. 

6 januari 2017

De dag begint vandaag vroeg, bijzonder vroeg. Zo is dat als je de geisers van El Tatio wil bewonderen. Dit geiserveld is het grootste van het zuidelijke halfrond en ligt op een hoogte van 4300m boven zeeniveau.

Om 5u staan we op, 10 na 5 in de auto en we rijden ongeveer 1,5u in het donker. De weg vinden is anders niet moeilijk, gewoon 1 van de ontelbare toeristenbusjes volgen.
Om 7u zijn we ter plaatse en zien de dampen opstijgen uit de grond en water pruttelen uit de grond. Af en toe een geiser die 2 tot 3 meter in de lucht spuit. Het is een bijzonder fenomeen en wordt extra mooi als het zonnetje achter de bergen komt piepen. 

We ontmoeten Heidi en Koen, 2 bruggelingen die al heel de wereld hebben gezien. Zij hebben vroeger ook tot 2x toe een lange reis gemaakt met hun 4 kinderen. Nu trekken ze er met z’n 2 op uit. We doen een lange babbel en wisselen contactgegevens uit.

Voor we het geiserveld verlaten, gaan we eerst nog in het warme water plonsen van het bijhorende thermen-bad. Het water is zalig warm, eruit komen in de koude is dus geen lachertje… 

We rijden terug richting San Pedro de Atacama door een prachtige weg en stoppen onderweg in Machuca. Luis had ons aangeraden hier een brochette met Lamavlees te eten en dus proberen we dat eens. Lekkerrrr!

En daarmee sluiten we onze reis door Chili en Argentinie af. Morgen trekken we Bolivie in…

Uw reporters ter plaatse, Jan en Barbara

img_6137

24 – 27 Décembre 2016

20.00 on part de Santiago. L’autoroute vers Valparaiso est connue apres 4 fois. Le clim est functionnel, un luxe agréable pour la route.

A Valparaiso on récupère notre tente. Avec la nouvelle tirette ça sera plus facile de ouvrir et fermer notre maison amovible. Quel luxe, un cadeau de Noël pour nous cinq.

On dort dans l’hostel de la semaine passée et le lendemain on dit au revoir à la cuisinière gentille de l’hostel. On est content de quitter la ville et de prendre la belle autoroute vers le Nord, en savoir qu’on va dormir de nouveau dans un parque national.

On continue donc notre route vers le Nord par la mer, pour arriver à San Pedro de Atacama fin de l’année. Mais les ébauches de plan qu’on fait n’existent bien sûr que pour être changées, au gré des rencontres, au gré des loupes. Punta de Choros et la PN Humbold, Bahia Inglesa, la place de repos des pirates Anglais est la destination sur la carte.

C’est le 24 décembre, 16h et on cherche un camping. Idéal ! Heureusement on rencontre une famille espagnole (il faut le faire, reconnaitre des espagnols en Chile) qui nous montre le beau camping ‘La Torre’. Pied dans le sable, vue sur la mer…..Le chilean ont aussi le dinde (pas le cochon d’inde, ca sera pour la partie plus Nord) comme menu de Noël. Vue qu’on est vraiment bord de mer nous mangeons du poisson sur le BBQ.

La parque de Humboldt a reçu le nom du courant de mer Humboldt qui s’atterrit à terre et les 3 îles qui sont le sujet de la parque. L’eau froide donne une autre vie tout près de la côte désertique.

Le lendemain on visite les îles par bateau. Conaf, l’organisation gouvernementale qui gère les parcs nationaux, a fait des règles pour protéger la nature. Il n’y a que 15 personnes ér jour qui peuvent monter sur les îles. Mais les gents de Conaf ne travaille pas aujourd’hui, c’est Noël. Donc les capitaines des bateaux pour les touristes, sentent leur chance. En mec nous propose de nous faire démonter à l’île par demander le prix double. Nous ne sommes pas fou donc refusons. Trois minutes après il revient avec une autre proposition. Il veut nous amener a un tour et même déposer sur l’île sans charges supplémentaires. On craque et donc nous faisons un petit tours en bateau. Les animaux sont partout. On voit des dauphins, ‘el gato de mar’ (outre), des phoques, des pélicans et d’autres oiseaux de différents couleurs et sortes.
gelandenwagenC’était un jour chaud mais nuageux. On a quand-même tous un visage plutôt rouge le soir, c’est pas l’alcohol, c’est une après-midi en mer qui nous a lâcher des traces.
Les espagnols sont partis. On a rater l’opportunité d’avoir un rendez-vous avec Mario et sa famille.

Nous nous dirigeons vers le Sud, vers La Serena. La Serena est la deuxième plus vieille ville du pays. A partir de là on peut prendre le « Paso Agua Negro » direction Argentine. Il nous semble qu’on a plus de choses à voir sur cette route Argentine vers le Nord comparé avec la route de 10.000 mines, en suivant la mer en Chile.

Nos voisins sur le camping est une jeune couple qui profite des vacances d’un mois. L’ homme a un excès d’eau dans son genoux. Il ne sait plus marcher et ça fait du mal jour et nuit. (quand nous, les hommes, ont mal, c’est pour du vrai!) Vu qu’ils sont venus à punta Choros par autocar, on leur donne un lift. Apres plus de 100 kilomètres, moitié du ‘ripio’, on passe la grande ville ‘La Serena’ (la sirène) ou Josephine et Mauricio s’arrête à l’hôpital. Il faut pas demander comment on a fait : 4 adults, 3 enfants, des bagages et tentes pour sept personnes dans une petite voiture….

Avant de passer par Argentina et les hautes altitude, on visite un station stellaire. Vu que c’est très haute et sec ici, c’est la région idéale pour les stations stellaire (observatoires). Dans cette région on voit fréquemment des UFOs, cosmic energies…. Le guide parle que l’ espagnol, mais Arthur a découvert un des visiteurs qui parle français et espagnol, sans arrêter il fait un nouveau ami. Toute la famille profite des traduction et d’une soirée galaxique et magnifique.

On déposera la tente dans la Valle del Elqui. C’est ici la cœur de production de Pisco, le boisson national de Chile (et Peru) et notre apéritif préféré. (Pisco sour avec du lemon)

En continuant la « Ruta de Esterellas » nous nous dirigeons vers la paso Agua Negra à 4800 metres. Dès qu’on arrête la voiture chez la douane, il y a de l’eau qui colle en dessus de la voiture. C’est la clim ? On a plus l’habitude d’avoir une clim fonctionnelle.

C’est pas la clim, c’est l’eau de refroidissement. Bof, on ne prend pas la risque de monter encore 2500 mètres et de tomber en panne à une altitude héroïque. La responsabilité parental prend la préférence, mais ça fait du mal. On redescend vers Vicuña.  Une bonne choix, on trouve un chouette camping avec piscine. Les mécaniciens du ville regarde la voiture, les forums et cousin Tom donnent leurs avis. Pas de choix, il n’y a aucun ‘spare part’ dans ce pays. Moi j’ai compris : ne voyage pas avec un Land Rover et surtout pas en Amérique du Sud.

Désormais les erreurs de la voiture, on passe deux jour de plaisance. Ce ferraille anglais ne va pas gaspiller le plaisir familial. Chaque matinée nous nous levons en aller se baigner dans la piscine. Quelle bonheur !!

28 decembre – 4 janvier 2017

Desole, mais ici nous avons pas fait le text… En tout cas, nous avons feter nouvel annee dans un endroit magnifique et tranquille entre nous. De la, nous sommes partis vers Antofagasta pour rester pendant 3 jours dans un garage d’un mecanicien qui nous preter tout ses materiaux. Nous avons pas mal bricoler a la voiture et de la nous nous sommes dirige vers San Pedro de Atacama via Calama.

5 janvier 2017

Notre dernier arrêt en Chili est San Pedro de Atacama. Ceci est une petite ville bien sympa avec des maison construit en terre et les rues plein de poussière. En plus, il y a plus de touristes que des locaux dans cette ville. Nous restons dans camping Takha Takha, qui a une piscine! Nous y arrivons a midi, mangeons, installons la tente et allons nager. A 17h nous partons pour une excursion dans la Lagune Chaxa. La lagune se situe au milieu du salar de Atacama, un champs de sel. C’est un endroit préfére par des flamingo’s. Nous y restons jusqu’au coucher du soleil.

6 janvier 2017

La journée commence tôt, très tôt! C’est ainsi si tu veux aller admirer le champs de geysers de El Tatio. 

Nous sommes debout à 5h et sautons dans la voiture pour une route d’une bonne 1,5h qui monte jusqu’à 4300m. Trouver le chemin n’est pas difficile, il fait juste suivre les minibus pour les touristes qui montant tous à cette heure-ci.

Une fois arrivé, nous voyons en éffet de la fumée partout. Des trous dans la terre, de la fumée échappe, l’eau bouille dans la terre et de temps en temps l’eau qui se jette pour 3m de hauteur. C’est un phénomène très spéciale. Quand le soleil apparaît, C’est encore plus beau.

Nous faisons la rencontre avec une couple Belge de Bruges. Ils ont déjà beaucoup voyagé, aussi avec leurs 4 enfants. Pendant que nous papotons, un renard nous croise à son aise.

Nous allons nous baigner dans les thermes de El Tatio (mmmm, l’eau est bien chaude!) avant de redescendre à San Pedro de Atacama. En route nous arrêtons à Machuca et mangeons une brochette de la viande de lama. Mmmmm, c’est bon!

Et voila notre voyage en Chili et Argentine. Nous partons pour la Bolivie demain!

Vos reporteurs, un melange de Jan & Barbara,

Advertenties

3 reacties op ‘Christmas and New Year in the Chilean Dessert

  1. Elise Laura en Pieter schreef:

    Gelukkig nieuwjaar!!! Bij ons was het ook heel leuk tijdens de feestdagen. We hebben gegeven tot we er bij neervielen, geslapen, terug gegeven,.. en toen nog maar wat gegeten! Dat was zowat het spannendste de voorbije weken 😀. Maar als ik het dus goed begrijp zitten jullie nu in Bolivia terwijl ze net Dakar aan het racen zijn in Argentinië! Allé, aan het doen als of want er zijn al twee dagen afgelast wegens te slecht weer. Geniet van het prachtige Bolivia en breng gerust een snuifje zout mee… Jullie zullen er vast en zeker wat aantreffen als je vanuit SanPedroA vertrekt😀. Veel groetjes van Elise, Laura en Pieter xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s