Carretera Austral (FR/NL)

19-21 novembre 2016

Nous quittons Parque Patagonia (valle Chascobuco) et nous commencons nos premières kilomètres sur la “Carretera Austral”. Cette route est faite dans le temps que Pinochet reignait le Chili. Il voulait lier les petits villages dans le Sud avec le Nord du pays. Vue que cette région est la région des lacs et des montagnes (Andes), la route tourne pour des kilomètres dans un paysage époustoulant!

p1020856

Nous nous dirigeons d’abord vers le Sud pour Cochrane. Nous n’avons plus rien à manger et donc nous devons absolument faire des courses. Cochrane est ‘le centre commercial’ du coin, mais nous sommes très étonnés de trouver seulement un supermercado qui vend de tout: des moteurs de bateaux, des outils de travail et… peu de nourriture. Pas de viande ou de légumes frais, donc nous embarquons seulement des légumes congelés dans la voiture et des “chicken fingers”. 

La route vers Puerto Rio Tranquilo est difficile, mais super belle! Nous suivons la Rio Baker et nous sommes râvis. La Carretera Austral nous plaît!

Nous décidons de rester la nuit dans les alentours de Puerto Rio Tranquilo. Rianne a trouvé un camping par notre système de navigation. Sans bien savoir ce que nous devons attendre, nous arrivons dans une pièce de nature qui nous fait rêver! La pelouse est entourée des belles fleures et nous nous trouvons les orteilles dans l’eau. Le lac est accompagné des montagnes avec des petites têtes blanches. Mais le meilleur: le soleil est là et pas de vent, il fait beau!!!!

p1020972

Les enfants, attirés par l’eau, recoivent “un jour de congé” pour l’installation de notre campement et profitent bien du lac. 

Notre idée était de débarasser nos affaires et de continuer vers le Nord, mais Arthur nous a demandé avec son plus beau sourire de pouvoir rester une autre nuit. Nous le comprenons bien et donc voilà, nous passons encore un jour à coté du lac.

p1020966

Jan en profite de faire de l’entretien à la voiture et on fait un peu d’école mais surtout: on sort notre bateau gonflable de la voiture (finalement, selon les garçons) et les enfants s’amusent toute la journée. 

21 – 24 novembre 2016

La route nous attent et donc avec beaucoup de regret nous quittons camping Pudu. Nous avons même pas pris l’opportunité d’aller visite les grottes marbres qui semblent très beau. Ca sera pour une prochaine fois… 😉

Nous montons vers le Nord, destination Coihaique. Jan prend le volant pour la première partie de la route. Tout se passe bien et nous nous arrêtons au village de Cerro Castillo pour un picnic.
L’après-midi c’est moi au volant. La route monte fort et tout d’un coup la température de la voiture monte également… le reste de cette histoire dans le blogpost de Jan…
Bref, nous déscendons un maximum sur le poids de la voiture… heureusement que la route le nous permet….

Nous arrivons à Coihaique et trouvons un camping bien agréable. Heureusement, parce que ca serait pour plusieurs jours vue le problème du Def.

Pas grave, nous en profitons de faire l’école, de faire un peu de shopping, passons tous (sauf Rianne) au coiffeur (pour 20€ en total!), nous allons nous baigner au Rio Simpson,…

Au camping, nous faisons connaissance avec un jeune couple flamand, Tineke et Joris. Un soir, la police arrive au camping. Les gsm’s de Tineke et Joris sont volés. Un des 4 voleurs (des jeunes ‘locals’) est attrapé et se trouve dans le combi. Les enfants sont fort impressionés par cet évènement et nous en profitons de leur expliquer un peu de morale. 🙂

Pour notre dernière nuit ici, Lieven et Kalyani renforcent la communauté flamande au camping et nous passons la soirée à côté d’un petit feu en racontant nos expériences de voyage.

24 – 26 novembre 2016

La voiture serait de nouveau en forme! En route pour Le Parc National de Queulat aujourd’hui.  Maps.me (notre système de navigation) nous indique un camping à côté du Carretera Austral une vingtaine de kilomètres avant Puyuhuapi. La rentrée nous semble très bizarre, mais nous sommes assez curieux de voir cette site. Nous montons les escaliers qui mènent vers une maison dans le bois. Un jeune homme, type indien, nous acceuille. Il nous montre ses plateaux pour des tentes, mais notre tipi de 5m de diamètres n’y mesure jamais. Il nous invite d’aller voir ces ‘lodges’. Par politesse nous suivons le gars dans le bois. Nous sommes bien charmés par ces huts en bois qu’il a construit par le bois de la forêt et décidons de laisser la tente dans la voiture pour une nuit! Nous préparons notre nourriture dans sa cuisine en bois.

hout-aonikenk-kahro-2

Après une bonne nuit dans un vrai lit, nous allons voir un glacier pendu entre 2 sommets. L’eau fondu coule des montagnes et ca donne des cascades. Pas mal, cette pièce de nature. 😉

p1020997

Hangende Galcier in parc Queulat

L’après-midi nous retournons vers Leo et ses cabañas en bois, passons le temps dans le fôret et avec des jeux de société etc – il pleut… Après une autre nuit dans la fôret, nous disons au revoir à Leo, sa femme et sa fille toute mignonne et retournons de nouveau sur la Carretera Austral.

27-30 novembre 2016

Nous arrêtons à Puyuhuapi pour faire des petits courses et un stop d’internet. A  12:45 on se rend compte qu’il y a des travaux sur la route et que la route se ferme de 13h à 17h. Zut! Nous sautons dans la voiture et roulons tout ce qu’on peut avant 13h. Apparement les travaux ne sont plus dans cette section vue que personne nous arrête et que en éffet il n’y a pas de travaux en direction Chaitén. A Chaitén nous entrons le Parque Pumalin, un parc énorme qui appartient à Mr. Tompskins (de nouveau), Mr. The North Face. Nous trouvons le camping et dormons dans notre tipi, tout seul, sans autres tourists ou gardien de parc…

p1030178

Le lendemain nous montons le Volcan Chaitén. C’est Rianne qui vous expliquera ces avontures dans son texte.

En retournant sur le camping, nous avons reçu de la compagnie des autres gents. Nous remarquons tout de suite un Defender Camper. Après notre repas nous y passons pour admirer la voiture.

p1030183

Defender 150 air

C’est une famille française avec 2 garçons de 12 et 14 ans. Ils font un peu le même tour que nous mais dans le sense inverse. Ils viennent du Nord et déscendent vers le Sud. Jan et Hervé (www.rvmoteurs.com) papottent sans arrêter quand Laurence et moi échangent des infos sur des endroits à visiter.

La nuit se passe bien et nous arrangeons nos affaires. Aujourd’hui pas de randonnées, mais plus rélax: des termes! Les termes de Amarillo sont petits, l’eau vient du volcan Minchinmavida et…. c’est bien trop chaud!!! Une piscine n’a pas besoin de l’eau de 40 dégrés. Malgré le chaleur (de l’eau) et grâce au chaleur (de l’air) nous passons quand-même l’après-midi dans et à côté de l’eau. Vers 16h nous nous dirigeons vers notre camping qui se trouve aussi au Parque Pumalin mais côté Est. Le app IOverlander nous apprend qu’il y a plusieurs camping dans ce parc, celui le plus loin est le plus beau… ok, on sait ou aller. 🙂 La route jusque là est fine et monte fort, nous devons même utiliser les vitesses courtes pour certains endroits. De nouveau un camping magnifique dans les montagnes et… personne est là. Mais pendant que nous mangeons, nous entendons le bruit d’un moteur TD5 et voir apparaître nos amis français.

Le lendemain au petit déjeuner, un homme nous vient demander quel chemin nous avons suivi pour arriver ici. Je répons stupidement “par le seul chemin qui monte”…. Ce qu’il voulait dire est que ce camping est fermé vue qu’ils font des travaux de route…Oups! Mais bon, ce n’était pas indiqué donc nous étions vraiment innocents! 

Après avoir mis tout dans la voiture, nous déscendons de nouveau à notre aise et prenons la route pour Futaleufu. Nous disons au revoir au Carretera Austral et tournons Est.

A Futaleufu nous allons faire un rafting. Arthur vous raconte ce qu’il en pensait dans un autre post. 

Carretera Austral

De Carretera Austral is de Chileens tegenhanger van de Ruta 40 in Argentinie. Deze weg is indertijd onder het bewind van Pinochet aangelegd om het Zuiden van Chili met de rest van het land te verbinden. Het heeft alvast goed gedaan aan de economie en het toerisme in deze gebieden. Want mooi… is het er wel!!!

19 – 21 november 2016

Onze eerste kilometers op de Carretera Austral leiden richting Cochrane. We zijn doorheen onze mondvoorraad en moeten dringend gaan ‘inslaan’. Cochrane blijkt daarvoor de beste plaats te zijn, vermits we de volgende 350km alleen maar langs piepkleine dorpjes zullen komen. Maar Cochrane is niet meteen de best commercieel uitgebouwde plaats van Chili, bleek. Het was zoeken naar een supermercado en uiteindelijk komen we enkel uit bij de plaatselijke ‘convenience store’. Naast buitenboordmotoren, generatoren en plastieken rommel, bieden ze een klein assortiment aan voeding aan. Behalve brood niets vers, dus behelpen we ons met diepvriesgroenten. Daarna hotsen en botsen we over de Carretera Austral voor ongeveer 150km tot in Puerto Rio Tranquilo. Het wegdek op dit stuk is wederom abominabel, maar de vergezichten op deze weg maken dat meeeeer dan goed. De uitzichten van het landschap van de Rio Baker zijn tot nu toe mijn favorieten! Maar de grootste verrassing krijgen we bij onze camping. We hebben ‘op de goeien boef’ een campp1020957ing gekozen op onze navigatie app (maps.me) en hadden het niet beter kunnen treffen. De camping (Camping Pudu) ligt met de voeten in de Lago General Carrera, het grootste meer uit het gebied. Het is prachtig weer en het uitzicht is a.d.e.m.b.e.n.e.m.e.n.d.

In no time staat de tent op het beste plaatsje van de camping en zitten de kinderen met de voeten in het water. Onze waterdichte voorraadbakken worden aanvankelijk als boot gebruikt – daags nadien kan de rubberboot eindelijk uit onze auto, een langverwacht moment voor onze jongens.

 

Het mooie zomerse weertje maakt van deze camping echt een topbestemming. We planden de volgende ochtend onze tocht voort te zetten, maar willigen Arthur zijn verzoek met plezier in. We blijven hier voor een dagje genieten… en wat schoolwerk, maar daarnaast ook spelen in het water en jeep-opknapwerkjes.

’s Nachts om 3u worden Jan en ik opgeschrikt door een sirene die 2x na elkaar loeit over het hele gebied. We vragen ons ongerust af wat deze sirene als betekenis heeft. Bosbrand? Aardbeving? Tsunami?  We luisteren de omgeving af, maar er beweegt niets dus de plaatselijke bevolking is niet ongerust? We blijven toch nog een uur nawoelen en blijven alert voor mogelijk gevaar. Maar uiteindelijk vinden we weer rust en slapen verder. Daags nadien informeren we ons bij de gastvrouw van de camping. Ze lijkt wat verbaasd met onze vraag. Deze sirene heeft blijkbaar als nut om hulpverleners te verwittigen dat er een ongeval is gebeurd op de weg… In deze afgelegen gebieden is niet altijd GSM bereik, you see.

21 – 24 november 2016

Met spijt in het hart verlaten we camping Pudu en zetten verder naar het Noorden. Het hoogtepunt van Puerto Tranquilo, de Marmergrotten, laten we links liggen. De vorige grotten waar nogal ‘groots’ om gedaan werd, konden lang niet op tegen de grotten van Han en dus dachten we van deze grotten hetzelfde. Nadien toch wat spijt dat we de gelegenheid niet hebben genomen, vermits deze grotten vooral met mooi weer de moeite zouden zijn owv de mooie kleurschakeringen. Dat is dan maar voor een volgende keer…

De weg brengt ons verder naar Cerro Castillo, waar we picknicken. Na de picknick zetten we verder, maar bij het bergop rijden gaat het fout met de auto (uitgebreider verslag in post van Jan), waardoor we zowaar naar Coihaique bollen. Gelukkig is er in Coihaique een goede camping in het groen maar toch op wandelafstand van het stadscentrum en zijn hier garagisten die ons kunnen en willen verder helpen. Door ons autoprobleem zitten we 3 dagen ‘vast’ in deze camping. Maar zo kunnen we goed bijwerken met schoolwerk (was nodig!!), gaan Rianne en ik schoenen shoppen, we gaan naar de kapper (20 Euro in totaal voor 4 knipbeurten, de 2 jongens, Jan en ik) en gaan eens ‘zwemmen’ in de Rio Simpson. Het water is erg koud, en de rivier is een waterstroom tussen grote rotsblokken door. Maar het is wel het ideale speelterrein voor onze kinderen.

screenhunter_002

Rio Simpson

We leren ook Tineke en Joris beter kennen, een jong Limburgs koppel die al liftend hun reis door dit continent maken. Helaas hebben ze pech omdat hun beide GSMs gestolen werden op de (anders oh zo rustige) camping. Het wordt een spannend verhaal voor de kinderen als de politie met hun combi de camping komt oprijden met 1 van de 4 jonge daders in hun bak vanachter. Grote levenslessen over eerlijk zijn, en het onzinnige van stelen etc worden uitgebreid aangehaald.

Onze laatste avond hier sluiten we af in uitsluitend Vlaams gezelschap. Er is vandaag nog een Vlaams koppel toegekomen, Lieven en Kalyani. Zij gaan nu nog een paar dagen naar Santiago en besluiten dan hun reis door Chili. Aan een kampvuurtje wisselen we samen met hen en Joris en Tineke reisverhalen uit.

24 – 26 november 2016

De auto zou weer in topvorm moeten zijn, dus we gaan weer op pad. Einddoel van de dag is Nationaal Parc Queulat. Lucas is navigator van de dag en heeft via het navigatieprogramma een camping opgespoord. We komen terecht op een plaats naast de weg met enkel maar een heuvel. Een signalisatiebord met vreemde naam “Aonikenk Kahro” en trapjes die het bos in leiden geven echter aan dat er wel degelijk een camping is. Dit wordt niets, denken we, maar we besluiten toch gewoon eens te gaan kijken. De trapjes komen uit bij een houten huisje waar een vriendelijke jonge man, indiaanachtig type, ons opvangt. We vragen naar kampeermogelijkheid, waarop Leo ons 2 piepkleine plaatsjes laat zien, platte schuifjes die hij zorgvuldig uitschupte in de helling. Onze tipi van 5m doormeter zou daar op geen enkele manier op passen. Hij stelt ons zijn ‘refugios’ voor, en uit vriendelijkheid volgen we hem en gaan we kijken wat hij daarmee bedoelt. Iets verder op de heuvel doemen 3 houten boshutjes op. Schattige huisjes die hij helemaal zelf heeft ontworpen en geconstrueerd met het hout uit zijn eigen bos. We zijn erg gecharmeerd door zijn creatieve ontwerpen en verliezen in no time ons hart aan deze bijzondere omgeving met zijn bedeesde maar uiterst charmante gastheer. De kinderen zijn uiteraard ook al zwaar enthousiast, dus we gaan makkelijk overstag. De tent laten we met plezier in de auto steken, we halen onze pyjama’s en ons eten voor die avond uit en koken in Leo’s knap gemaakte houten boskeuken. Ook hier hebben we geen zin om meteen weg te gaan, dus blijven een tweede nacht in het oerwoud slapen. Leo maakt voor ons een overdekte vuurplaats om ons stukje vlees te kunnen braden nu het regent.

img_5893

Verder maken we een wandeling naar Ventisquero Colgante, een hangende gletcher tussen 2 rotsen, met bijhorende watervallen. Tijdens de wandeling dwalen onze gedachten af naar thuis en maken we met z’n 5-en plannen voor onze tuin in Beauvechain…

p1020983

Hangende gletsjer in Queulat

26 – 28 november 2016

We pakken onze boeltjes terug in en begroeten Leo, zijn vrouw en hun schattige dochtertje Tahine hartelijk. We beloven hen dat we veel reclame zullen maken voor hun mooie en originele project. Het is echt wel eens iets anders dan in je eigen tent of camper te slapen. Hun levenswijze (ze wonen als gezin ook in een eigen gemaakte huisje op de site, enkel 12 V via de zonnenpanelen, geen grid, geen waterleiding,…) is een ontsnapping van onze Westerse manier van leven en wonen.

We hobbelen weer over de Carretera Austral naar Puyuhuapi en verder door naar Chaiten. Daar doen we weer inkopen vooraleer we verdwijnen in Parque Pumalin. Dit is het grootste privepark van het land, eigendom van ene Dough Tomkins, de Amerikaan achter het merk ‘The North Face’. Ook Parque Patagonia in de Valle Chascobuco (waar we eerder verbleven) is zijn eigendom. Ook hier vinden we een mooi verzorgde camping waar onze tent opgaat. We hebben er vannacht het rijk voor ons alleen… Daags nadien beklimmen we Vulkaan Chaiten, die in 2008 is uitgebarsten en de omgeving zwaar heeft toegetakeld. Het park is na de eruptie een aantal jaren gesloten geweest, maar nu kunnen toeristen de vulkaan beklimmen. Het is een hele klim met helaas een beetje een sisser op het einde van de tocht, maar daarover lees je meer in Rianne’s verslagje.

Als we na afloop van onze uitstap de camping terug oprijden, hebben we visite gekregen. Ondertussen zijn er 4 campsites benomen, waarvan eentje met een Defender camper. WAAAUUW! Na het eten maken we een klein wandelingetje om de camper te gaan bekijken. Een sympathiek Frans koppel met hun 2 tienerzonen zijn de eigenaars en bewoners van dit voertuig. Herve is zelf Land Rover mechanieker en heeft de camper helemaal zelf gebouwd voor deze reis. Daarvoor heeft hij de achterbouw van zijn Defender 130 verlengd en heeft daarvoor de nodige aanpassingen moeten doen aan het chassis. Jan en Herve hebben duidelijk meer dan genoeg gespreksstof, terwijl Laurence mij volop brieft over leuke plaatsen in het Noorden van Chili.

29 november 2016

We pakken onze biezen en rijden naar El Amarillo, een klein dorpje iets ten Oosten van Chaiten. Hier zijn thermen, afkomstig van de vulkaan Minchimavida. Het zonnetje schijnt dus het badje ziet er aantrekkelijk uit. We trekken ons zwemgerief aan en gaan het water in. Heeeeeet! En dan besef je dat het water van een zwembad liever niet te warm is… We brengen de namiddag aan (en maar soms in) het water door en tegen 16u rijden we naar onze volgende campingplaats, terug in Parque Pumalin, maar aan een hele andere kant van het park (sector Amarillo). Hier zijn meerdere mooie campsites. Via onze veelgebruikte app “IOverlander” weten we dat de verste camping de mooiste is. We navigeren onze Defender dus tot daar, maar staan verbaasd door de smalle en steile weg met los zand als ondergrond. We moeten zelfs onze veldvitesse in gang zetten voor een bepaalde helling… Vreemd, maar we gaan door. We komen op een mooi verzorgde plek terecht met mooi afgereden gras, zo goed als nieuw sanitair en knappe shelters. Ook hier zijn we weer de enige kampeerders… maar niet voor heel erg lang. Tijdens het eten horen we het geronk van… een TD5 Defender. Onze Franse vrienden komen ons als bij toeval vervoegen voor vannacht. We maken er een gezellige avond van met z’n allen en slapen er in alle rust tussen de bergtoppen. Bij het ontbijt ’s morgens worden we aangesproken door een man. Hij vraagt hoe wij hier geraakt zijn. Niets vermoedend antwoorden we ‘via de enige weg die hier naar boven leidt’. Hij informeert ons dat de camping hier gesloten is, vermits ze aan de weg aan het werken zijn. Er zou een afsluiting gemaakt zijn onderaan de weg maar die hebben wij helemaal niet gezien. Hij pardonneert ons als hij onze onschuldige gezichten ziet, denk ik… 😉
Met de nodige voorzichtigheid rijden we over de stijle smalle weg weer naar beneden en maken nog een kleine wandeling in het park. We wuiven de Fransen uit die nu naar het Zuiden rijden en zelf maken we even koers naar het Oosten om dan verder Noord te rijden. We logeren die nacht in Futaleufu, op 10 km van de Argentijnse grens. Helaas komen we vrij laat toe in de camping, aangezien we onderweg gestopt zijn om te zwemmen. Er stroomt een rivier naast onze campsite en het zonnetje is van de partij, we hadden even goed hier wat vroeger kunnen zijn en dan hier zwemmen.

Woensdag 30 november 2016

Futaleufu is een rafting paradijs. De gelijknamige rivier stroomt vanuit Argentinie Chili binnen en mondt uit in het wondermooie Yelcho meer (hier stopten we gisteren om de mooie vergezichten te aanschouwen). We informeren ons voor een rafting tocht en krijgen te horen dat het met de kinderen het beste is om het bovenste stukje van de rivier te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Wat ze ervan vonden, lees je in Arthur’s verslagje.

Na de rafting gaan we de grens naar Argentinie terug over en gaan inkopen doen in de supermarkt in Trevelin. Op de parking, naast onze auto weer een Def! De eigenaar, een ingeweken Brit, blijkt nog voor LR gewerkt te hebben. We gaan weer aan de babbel en worden zo zelfs uitgenodigd om een kijkje te gaan nemen in de gloednieuwe, pas opgerichte Welshe school van Trevelin. In deze streken zijn veel mensen uit Wales geïmmigreerd en deze gemeenschap heeft nu een schooltje opgericht. Het was een fijne ontmoeting – of hoe Land Rovers toch altijd weer aanleidingen geven tot sociale contacten…
Het is alweer 18u voorbij als we eindelijk toekomen op een camping in National Park Los Alerces, waar Rianne op weg naar de WC plots aangeklamd wordt door een groepje 12-jarige Argentijnse jongeren. Het is een school die hier op kamp is en die in Rianne een nieuw kameraadje zien. Ze is wat overdonderd door de aandacht en al de vragen die ze op haar afvuren in het Spaans. Ze staat – uiteraard – haar mannetje en we krijgen tijdens het avondeten uitgebreid verslag van haar ontmoetingen… 😉

 

 

Meer beeld materiaal onder ‘foto’s’/ Plus de photos voir ‘foto’s’ icic en haut

 

Advertenties

2 reacties op ‘Carretera Austral (FR/NL)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s