El Calafate & Valle Chacabuco

p1020694El Calafate – 13 tot 15 november 2016

De trekkingsstad en de thuishaven van de Perito Moreno Glacier wordt direct in ons hart gesloten. Een klein cosy stadje, gezellige drukte.

We doen inkopen in de plaatselijke La Anonima (supermarkt) en sluiten de dag af met zelf gemaakte pizza’s. De volgende morgen spenderen we aan schoolwerk. Het zou slecht weer zijn de hele dag. Dat blijkt niet het geval, dus in de namiddag verkennen we het stadje. Het was weer lang geleden: shoppen zou het worden deze namiddag. Winkel in winkel uit. Ondertussen spotten we nog wat Defenders. Op terugweg naar onze cabana we passeren langs de toeristische info om info in te winnen over onze uitstap voor morgen, de gletsjer Perito Moreno. Op de parking blijven we even staan om onze reisroute te bekijken, als we worden opgeschrikt door de toeter van een auto. Naast ons wordt het raam opengedraaid en horen we in… het Antweeerps “zijn jullie helemaal tot hier gereden?” We stappen uit en maken kennis met de sympathieke Tony en zijn Braziliaanse vrouw Selma. Terwijl we daar staan, komt er een ander echtpaar de toeristische info uit, een koppel uit Dendermonde. Vlaamse bijeenkomst!

’s Avonds gaan we nog even langs South roads, een bedrijfje waarvan de eigenaar, Alejandro, een fervent Land Rover freak is. Alejandro heeft gisteren met de nanocom al de fouten van de auto uitgelezen en gewist, alsook de webasto gebypassed. Tijdens de rit naar El Calafate zijn we al het koelwater kwijt gespeeld, en de webasto is de wss de oorzaak. De motorverwarming gebruiken we nooit.

De dag nadien rijden we met een auto in topvorm naar het nationaal park Los Glaciares. Wederom een erg mooi natuurpark dat uiteraard gedomineerd wordt door de gletsjer. We bezoeken de Perito Moreno, vernoemd naar de natuurkundige Dhr. Moreno. Deze man heeft veel betekend in de Argentijnse geschiedenis tijden het vastleggen van de grenzen tussen Chile en Argentine. De man heeft de glaciar naar hem vernoemd nooit gezien…. Maar wij hebben alvast erg genoten van de boottocht, de wandeling en de omgeving. Geregeld vallen er stukken ijs van de gletsjer in het meer en dat maakt een overweldigend lawaai.  Desondanks is deze gletsjer ‘stabiel’, maw de groei van de gletsjer compenseert de blokken die eraf vallen.
Ook de condors geven ook het beste van zichzelf. Prachtig om deze gigantische vogels onder ons zien te patrouilleren. We spenderen de hele dag in het park, en krijgen er niet genoeg van.

Tijdens de rit terug naar ‘huis’ komen we nog een kolonie Defenders tegen. Deze Defenders zijn van Estancia Cerro Frias die rondritten organiseert op hun domein. Schijnbaar een meer lucratieve business dan schapen houden… Na een kort praatje met de vriendelijke francaise rijden we naar ons beddebakje.

16 tot 19 november 2016

Onze volgende rij dag, rijdag 25 al, brengt ons naar Gobernador Goregores. Hier vinden we een camping municipale. We eten lekkere zelf gemaakte hamburgers, voetballen op het grasveldje en slagen nog een extra pikketje zodat onze tent niet wegwaait met de nooit aflatende wind. Als wij al lang onder zeil liggen komt er een tweede kampeerder toe, een poolse net afgestudeerde student, Jack die al liftend door Zuid Amerika trekt. Een groot contrast uiteraard met onze manier van reizen. Met enkel een rugzak is dit erg p1020803minimalistisch reizen. We bieden hem ’s anderendaags een lift aan en rijden samen via de Ruta 40 naar Cuevo de los Manos. Deze Unesco site ligt in een prachtige vallei met veel groen, dankzij het kleine riviertje Rio Pinturas dat gevoed wordt door Lago Argentina.
De handjes op de rotsen zijn mooi, en door verschillende technieken aangebracht. Jachttaferelen met Ganauco’s etc, jaren van kunst toegepast en geevolueerd tijdens de periode van  9000 tot 7000 jaar geleden!

We besluiten de Canyon terug te vervoegen enkele kilometers verder voor een wildcamp. We vinden een prachtig plekje, met een mini zout vlakte.

’s Morgens zeggen we de flamigo’s vaarwel en rijden terug naar de Ruta 40. Hier scheiden onze wegen. Jack gaat naar het Noorden, de stad Perito Moreno, wij voor enkele kilometers naar het Zuiden om dan west via Paso Roballos de grens naar Chile te kruisen. De ripio is verschikkelijk, de vulling van onze kiezen daveren uit onze mond, de vergezichten zijn geweldig, de natuur ongelooflijk mooi! Op enkele Duitse motards en de douaniers komen we niemand tegen tijdens deze rit. Een groot deel van deze rit gaat door Valle Chacabuco, een estancia die nog van een Belg is geweest tijdens de jaren 70-80. Op een terrein van 650000 acres hield men hier toen 30000 schaap en koeien. Tegenwoordig is de eigenaar/familie achter ‘The North face’ in charge op deze farm. Via conservacion Patagonica bouwen ze hier een nieuw nationaal park. Bedoeling is om het park te verbinden met hun andere parken in Argentinie en hoger op in Chili. Daarvoor hebben ze al ettelijke kilometers draad en omheining verwijderd zodat de dieren, zoals het bijna uitgestorven Andes hert terug ongehinderd kunnen bewegen in hun natuurlijke habitat. Alle niet inheemse planten werden verwijderd. Een monster job!

Er wordt nu een eco camping, lodges met free donation voor een overnachting (maar advies prijs is $250) en een restaurant met eigen groententuin uitgebaat. De camping is prachtig gelegen, maar auto’s zijn er niet toegestaan. We sleuren onze tent en al ons materiaal het terrein op en genieten van een prachtige avond. De parkwachter geeft ons een kaart waar twee wandelingen opstaan die vanuit onze camping vertrekken. Een korte van 2.8 kilometer enkel en een dagwandeling van meer dan 20 km.

Het is hier gewoon te mooi, we checken de prijzen in het chique restaurant, reserveren voor de volgende avond en smeren de benen in! We gaan nl voor de grote wandeling.

De wandeling gaat tot op een hoogte van 1193 meter, we komen van 333 meter. Best pittig dus. In return krijgen we mooie vergezichten, prachtige lago’s  en ongeziene natuur onder de voeten geschoven. De kinderen genieten net zoals wijzelf. Arthur start een sneeuwgevecht onderweg, Rianne steunt hem en papa is de pineut. Na 6h ½ stappen en 24 kilometer later zijn we terug op de camping. Dat hebben de kinderen (maar ook wijzelf) knap gedaan.

Ze verdienen hun cola aan de bar en hun dessertje na de maaltijd in het restaurant!

 

El Calafate: 13 – 15 November 2016

El Calafate, a small moutain town which we immediately liked. It’s a busy touristic place with a focus on the nearby Glacier ‘Perito Moreno’ and parc.

We urgently need to do some shopping. Shopping for food when you are hungry is always a good idea…We have home made Pizza!

The next morning is spend on school work. It’s a shame to come all the way to El Calafate to work for school, but the weather was announced to be cold and wet, which it wasn’t. Thus the afternoon we visit the village, have a ice cream and check the local Flamingos. Meanwhile I visit Alejandro, from South roads again. He’s a Land Rover freak which has a nanocom to reset the faults in the ECU, and we have take the opportunity to by pass the webasto which has leaking water hoses.

Next day we drive a good behaving Defender under clear skies to the national parc and the Glacier. Again another beautiful parc and nice views. The Glacier is 5 kilometers wide and has an average height of 74 meters. Impressive, especially from a boat.

We haven’t seen the well known ruptures. A rupture comes from the pressure and weight of the ice pushing towards the southern arm of Argentino lake. By doing so it’s damming the southern section form the main lake side. With no outlet anymore the water level in the Brao Rico side increases up to 30 meters above the level of the main lake part. By time (once a year up to once a decade) the pressure of this water is cutting a tunnel in the ice damming the southern arm. When the bore of the tunnel increases, the water speed increases, enlarging the bore of the tunnel until it can’t bear the weight of the ice above and collapses. We have seen larger pieces of ice falling off. It’s one of the few glaciers maintaining his size and even advancing. The reason is unknown and subject of discussing for the glaciologists.

img_5783

During our walk over the different walkways  (we have done them all) we spend a long time watching the condors from above them when they are patrolling the area. A beautiful day and a wonderful area to visit.

During our route back home we meet a colony of Defenders belonging to an estancia Cerro Frias who does not keep cattle and cheeps anymore but specialize in tours on the property by the best 4by4byfar. We have a small talk with the friendly French woman and continue our drive to our beds.

16 November – 19 November

Driving day 25 brings us to Gobernador Goregores, a small sleeping town near the Cuevo de los Manos. We enjoy a easy afternoon playing football, repairing small bits on the car. We secure the tent for the never tired wind hauling over this area. During the night we get a neighbour and thus we are not the only user of this camping municipal anymore. During the morning breakfast (with eggs and coffee!!) we find out it’s Jack, a Polish hitchhiker under way to the north. We agree with the kids we give him a lift. Our route takes us to Cuevo de los Manos, a wonderful green string of vegetation around a little river, the Rio Pinturas. No wonder our ‘grand parents’ made it their home and made art on the walls of the rocks 7000 to 9000 years ago. They used a technic of rock powder, some coming from 200 km away (Copper rock). The paintings were nice, just like the scenery. We drive to the canyon and have a superbe wild camping. Again it’s surprising with how little equipment Jack is traveling. Compared with us carrying a complete household with us. A good lesson for us and the kids!

Next day Jack continues his way to the North, Perito Moreno (the town) and we cross the border. It was a beautiful road but the gravel was in sorry state. The car almost falls to bits. After all it’s a Land Rover thus it can have some beating before giving up. We meet only two german motorbikes and the border control during this 200 km long journey.

We drop the tent in the Valle Chacabuco, a parque covering 260 000 acres owned by the family behind ‘The North Face’ brand. They bought it in 2000 from a Belgian who kept 30.000 cattle and cheeps. The conservacion Patagonica has another destination in mind: all the fences have been removed and the aim is to make it the biggest natural parc in the world, when it’s connected with their parcs in the north of Chili and the one at Argentina side. Besides the beautiful camping they have also lodges which can be used in return of a donation to the conservacion (advice is to donate $250/night or more!), a restaurant using the vegetables from their own natural garden.

The campsite, Los West Winds, is in the valley surrounded with high snow peeks. We have a summer temperature, sun and no wind! We enjoy camping again the full 200%.

Since we crossed the border the day before we only had one cooked meal (spaghetti!) with us. We enjoyed the slow evening, the views and the spaghetti, meanwhile studying the map the parc ranger gave us. There are two trails starting from our camping site. We want to stay here for an extra night in this splendid camping and environment. That evening we take the short walk evening when we walk to the restaurant to check the meal cost for the 5 of us. We book seats for the next day: The next day we plan to walk the longer trail: 24 kilometers and maximum height of 1193 meters!

The kids and ourselves enjoy the trails, the vast views, the lago’s up there, the snow fight lost by daddy since he was alone against the three kids.

After 6 ½ hours the kids deserve a Coca Cola at the bar and a dessert after the meal!

With empty pockets but satisfied we break up the next day.

 

Advertenties

3 reacties op ‘El Calafate & Valle Chacabuco

  1. Tony Bousard schreef:

    Hoi Barbara en Jan ,

    Leuk om jullie avonturen te kunnen volgen . Geniet er nog ten volle van ,
    voor ons zit het er weeral op …..aan alle mooie liedjes komt een eind….

    Groetjes
    Tony&Selma

    Like

  2. Marleen Vranckx schreef:

    Hey Barbara en co,
    Leuk jullie uitgebreide verhalen te lezen, je voelt zo dat jullie ervan genieten … wat een avontuur, prachtig ! Groetjes en dikke knuffel, Marleen

    Like

  3. Bert schreef:

    Indrukwekkend zo’n immense gletsjer en dan nog condors erbovenop. De canyon met de groene vallei ziet er ook idyllisch uit, ideale omgeving voor een stevige wandeling en daarna lekker tafelen.
    Veel plezier en route,

    Bert

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s