Patagonia to the North

Zaterdag 6 november 2016

We laten Vuurland achter ons. We rijden de hele dag vanuit Estancia Haberton richting Porvenir, waar we een ferrie naar Punta Arenas kunnen nemen. We hebben via een Ushuaiaan gehoord dat de weg via grenspost Radman heel erg mooi is. Het is uiteraard gravelweg en dat gaat dus van geen meter vooruit. Maar in de auto is het lekker warm, wat je niet kan zeggen van de buitentemperaturen. Aan de grenspost tussen Chili en Argentinië is het freezing en de wind gaat wild te keer. De douaniers laten dat niet aan hun hart komen. Ze kijken gezamenlijk gezellig een voetbalmatch en zijn zowaar verrast als wij er binnen komen. We zijn de derde passanten van de dag en het is al voorbij 16u! Zich doodwerken zit er hier blijkbaar niet in…
De grensoversteek gaat vlot (zoals gewoonlijk), al verorberen we snel nog onze meloen voor de Chilenen deze afnemen. Verse groenten, fruit en vlees mag niet geïmporteerd worden. Tien km verder komen we aan de Chileense grenspost. Daar is aanvankelijk geen kat te bespeuren, die douanebeambten zitten elk lekker verscholen in hun cabaña tot de volgende zotte toerist zich aanbiedt…

We slapen die nacht voor het eerst op Chileense bodem. We vermijden het kamperen wegens het koude weer dus we volgen een pijltje naar “hosteleria Las Lengas”. Na 15km komen we in een godverlaten gat toe. Maar de houten gebouwen zijn heel aantrekkelijk. Na wat zoeken vinden we toch een levende ziel. De hosteleria is gesloten (konden ze dat 15km niet even aanduiden?!?!), maar na wat aandringen willen ze één van hun blokhutten wel voor ons openstellen. We kruipen met 5 in een hutje van 4 bedden, verplaatsen alle bedden tot we één groot bed hebben en brengen zo gezellig dicht bij elkaar de nacht door. We moeten ’s nachts wel af en toe op om de houtkachel in gang te houden. Maar buiten waait het zodanig dat we dankbaar zijn lekker binnen te slapen. 

Le samedi 6 novembre 2016

Nous avons vu Terre de Feu et prenons la route vers le Nord.
Quelqu’un nous a conseiller de prendre la route vers le post de frontière Radman. La route est mauvaise, mais la vue est splendide. C’est ce qu’on a dit. Je suis d’accord pour la route, mais pas convaincu concernant la vue, mais bon… C’est peut-être le temps qui m’influence: froid, du vent, de la neige,… après quelques heures de route nous arrivons finalement à la frontière Argentine-Chili. Nous dégustons vite notre melon, avant que les douaniers le jettent (des fruits et légumes freches, également que de la viande crue est interdict d’importer!)
Quand nous entrons l’office des douaniers Argentins, ils semblent surpris de nous voir. Il est déjà 16h et nous sommes la 3ième voiture qui passe…
10km plus loin la douane de Chili la même chose. On doit aller chercher les douaniers qui se sont cacher dans leurs petits cabaña personelle et chaud. 

Avec ce temps, nous refusons de mettre la tente et allons à la recherche d’une autre endroit. Nous suivons la fleche “hosteleria Las Lengas”. On entre l’estancia et suivrons la route pour 15km. En y arrivant, nous découvrons un endroit magnifique avec des bâtiments en bois. Mais nous devons chercher à trouver un ame vivant. Le monsieur nous annonce que la hosteleria est fermé. Zut! Nous insistons quand-même et il nous permet finalement de rester dans un petit cabaña, qui a seulement 4 lits et la seule chauffage est in feu ouvert. Ca coûte cher, mais l’envie de rester là au lieu de trouver un camping gagne facilement. Nous déplacons les 4 lits pour en faire un lit énorme et nous voilà bien chaud, cosy et libre du vilain vent et… de la neige!

Zondag 7 november 2016

Onze weg zet zich voort met als einddoel voor vanavond Porvenir. Deze plaats is geen doel op zich, maar van hieruit maken we de oversteek van de ‘Straat van Magellan’ tot in Punta Arenas. We weten dat er 2x per dag een ferrie uitvaart. Plan is de ferrie van maandagochtend 9u te nemen. We komen in de loop van de namiddag toe in Porvenir en hebben dus alle tijd om uit te zoeken van waar de ferrie vertrekt, hoe te reserveren en een slaapplaats voor de nacht te vinden. Bij de ferrieterminal valt mijn oog op het uurrooster. Op maandag (morgen dus) varen er geen enkele ferrie uit?! Maar vanavond om 19u wel?!

Plots moeten we ons plan herbekijken. Blijven we voor 2 nachten in dit hol om dan pas dinsdagochtend onze reis verder te zetten? Of zetten we vanavond om 19u aan voor een vaart van 3u (dachten we, maar bleek maar 2u te zijn) zonder ook maar enig idee te hebben waar we kunnen slapen?

Als bij toeval komt er net een locketbediende binnen wandelen en ik besluit haar wat info te vragen. Blijkt dat je wel degelijk op voorhand moet reserveren, maar dat ik mijn naam op de reservelijst mag schrijven. De mensen die al in de hall zaten te wachten, hebben schijnbaar hetzelfde op het oog. Wij staan (beetje onterecht, maar dat is onze portie geluk) als eerste op de lijst. Vanaf 18u15 wordt er afgeroepen wie nog mee kan. 

Het is 16u30, nog tijd genoeg om eten voor vanavond in te slaan en een slaapplaats te zoeken, denken we. Eten vinden we snel, maar onze zoektocht naar WiFi is stresserend. Uiteindelijk belanden we rond 18u in een hotel om daar toch een werkende WiFi te vinden. We boeken het eerste het beste appartementje voor 5 en snellen weer weg naar de terminal. We moeten uiteindelijk nog ’n uur wachten voor alle reizigers zijn ingecheckt en de namen van de reservelijst worden afgeroepen. Yes, we zijn erbij. Punta Arenas, here we come! 

Le dimanche 7 novembre 2016

Au programme pour aujourd’hui Porvenir. Une petite ville-rien-à-faire, mais d’ou part le ferrie vers Punta Arenas. Le plan est d’y rester une nuit et prendre le ferrie demain à 9h. 

Nous y arrivons assez tôt dans l’après-midi et allons nous informer pour le bateau. Personne dans le terminal sauf quelques gents qui attendent dans la salle d’attente?! Personne pour donner des renseignements, mais heureusement l’horraire est affichée. Pas de bateau prévu le lundi (demain)? Mais une ce soir, dimanche à 19h?! 

Changement de plan, alors! Il est 16h30 quand nous nous préparons de retourner vers la ville pour acheter à manger et de trouver du WiFi qui nous permettra de réserver un endroit à dormir pour ce soir à Punta Arenas. Juste au moment de notre départ, je vois une dame arriver qui travaille au guichet. Je me rend vers elle pour la demander s’il faut réserver pour le ferrie. Elle confirme mais me donne l’opportunité de mettre mon nom sur la liste d’attente. A 18h15 nous savons si nous avons une place sur ce bateau. 

Retour à la ville. La nourriture est facile à trouver, mais le WiFi pas vraiment. Il est déjà 18h quand nous débarquons désespérés dans un hotel pour leur emprumpter le WiFi. Nous réservons vite vite une cabaña pour 5 et retournons vers le terminal du ferrie. Là, nous attendons encore une heure avant que j’entend notre nom. Yes! Punta Arenas, nous voilà!

Maandag 8 november 2016

We bivakkeren vandaag in Punta Arenas. ’s Morgens doen we wat schoolwerk en in de namiddag bezoeken we de replica’s van de Victoria (schip waarmee Magellan de wereld rond voer) , de Beagle (schip waarmee Darwin 5 jaar rond de wereld reisde) en de Ancud (schip waarmee Chili in 1843 uitvoer en de Straat van Magellan claimde). Onvoorstelbaar op welke kleine schepen deze avonturiers maanden en soms tot jaren lang de woeste zeeën trotseerden. Temeer omdat we nu volop zelf ervaren welke weerscondities hier in het uiterste Zuiden gelden…

Le lundi 8 novembre 2016

A Punta Arenas nous travaillons pour l’école pendant la matinée et l’après-midi nous visitons la Musée nautique. Dans cette musée, nous découvrons les réplicas de 3 navires importants: la Victoria (avec laquelle Magellan a fait son tour du monde dans les années 1500s), le Beagle (a laquelle Darwin a voyager pendant 5 ans pour ses recherches connues dans les années 1830s) et la Ancud (Chili a conqueru la “estrecho de Magellan” avec cette navire en 1843). Fou si on se réalise que ces bateaux assez petits ont vécu des conditions extrèmes aux océans et surtout ici dans le Sud…

Dinsdag 9 november – 12 november 2016

We rijden naar Puerto Natales, de uitvalsbasis voor het bekendste National Park van Chili: Torres del Paine. We gaan op onderzoek uit naar excursies die te doen zijn met de kinderen. Maar we besluiten op eigen houtje het park te verkennen, wegens financiële en praktische redenen. We rijden het park binnen met een ijzige wind en donkere wolken. Hotels en andere slaapplaatsen zijn hier bijzonder duur. Kamperen is de enige betaalbare optie. Gelukkig vinden we een zeer goede camping (camping Pehoé) waar we vriendelijk ontvangen worden door een jonge gast die bezig is aan zijn 2de werkdag. Er zijn shelters aanwezig, maar ook de wind is wat gaan liggen. Het is wel ijskoud. 

p1020530’s Nachts wapenen we ons tegen de koude met ontelbare lagen kleren, dekens en slaapzakken. Het helpt, want niemand wordt wakker van de koude! Overdag doen we wandelingen. De eerste dag wandelen we 2 kleinere wandelingen voor een totaal van 13 km. Eentje naar een waterval en een mooi uitzicht over de bergpieken die zo typerend zijn voor dit park. Helaas zijn de wolken de spelbrekers van de dag. De tweede wandeling brengt ons richting Gletsjer Grey en de bijhorende ijseilanden in het meer (ijsschotsen die van de gletsjer breken). Dat is prachtig! De alom tegenwoordige wind is weer de hele dag van de partij en laat zich gelden. Grote schrik om ons lichtgewicht Lucas te zien wegwaaien doet ons besluiten hem te verzwaren met stenen. Kon ook helpen als we de weg verliezen?

Daags nadien plannen we een we een dagtocht die één been van de bekende W-wandeling doet, een wandeling die 3 dagen duurt. Het weer zit mee, open hemel, mooie zichten en… zacht! De wandeling is best wel pittig, maar erg gevarieerd. Onze “berggeitjes” zijn in goede vorm en wandelen gezwind de berg op over het moeilijke pad. Onderweg komen we heel wat mensen tegen die de kinderen toejuichen voor hun moed en doorzettingsvermogen. Bijna boven komen we zelfs een groep Vlamingen tegen die aan de 3de en dus laatste dag van hun grote tocht zijn. We doen een fijn babbeltje met deze vlotte studenten.

Ons plan was stappen tot 13u, dan picknicken en terugkeren. Om 13u zijn we nog slechts 3km van het eindpunt van de wandeling verwijderd. We twijfelen om door te gaan, maar hoorden zowel van de Vlamingen als van andere mensen dat het laatste stuk erg zwaar is. We besluiten dan toch bij onze dagplanning te blijven en keren na het eten terug. We hebben uiteindelijk 18km in de benen tegen dat we terug aan de auto staan. Het was geen makkelijke tocht, dus we zijn fier op onze kroost! 

We kamperen een laatste nacht in Camping Pehoé, waar we bezoek krijgen van de plaatselijke fauna…

’s Nachts begint het te regenen en dus moeten we ’s morgens een natte tent inpakken. We steken de grens terug over naar Argentinië en begeven ons naar El Calafate.

Du mercredi 9 novembre a samedi 12 novembre 2016

Passage à Puerta Natales et d’ici nous continuons vers Torres del Paine. Ceci est le parc national de Chili  le plus connu, connu pour ses montagnes en forme de tours (>Torres). La célèbre “W-promenade” qui fait le trajet autour des tours en 3 jours, est un peu ambitieuse pour nous. Mais nous avons l’intension de faire une promenade qui fait une partie de cet hike.  Nous visitons une agence touristique et choisissons une excursion organisée: un hike le vendredi, dormir dans un “refugio” la nuit et retourner le lendemain. Mais pour de raisons financiers et pratiques, nous laissons passer cette option. Nous installons la tente dans un des campings du parc, Camping Pehoé, et faisons des promenades assez courtes mais chouettes. Une promenade nous mêne vers “glacier Grey”, d’oû nous pouvons admirer les énormes îles de glace qui se sont détachés du glacier. C’est magnifique!

Le temps n’est pas top, beaucoup de nuages qui nous empêchent de voir la beauté du parc. Et les nuits caillent! Le vent Patagonië est presente pendant tout la journée. Ca soufflé fort, on risque de perdre notre leger fils Lucas. Des pierres nous donne la solution, simulaire comme Magallan faisait avec son bateau pour des raisons de stabilités…

Nous décidons de faire quand-même une partie du “W”, mais juste pour la journée. L’idée est de marcher jusqu’à 13h, manger ou on est et retourner. Le chemin monte fort, les sentiers pas toujours faciles, mais la nature est splendide, le temps pareille et nous sommes tous en forme! Pendant notre promenade, les enfants recoivent pas mal d’encouragement et d’admiration des autres hikers. 

A 13h, nous sommes à 3km du sommet… aaaaah! Mais le groupe de flamands qu’on a rencontré en route nous ont expliqué que les dernièrs kilomètres sont dûrs-dûrs. ‘We stick to our plan’ et faisons demi-tour après le picnic. Si on arrive à la voiture, nous avons marché 18 kms! Pas mal, on trouve. Nous sommes très fiers de nos enfants qui ont marché avec beaucoup de plaisir. 

Une dernière nuit caillante dans la tente, avec plein de couches (nous n’avons pas froid!!) et quelques visiteurs marquants. Le lendemain matin… il pleut!! Aaargh! Nous devons emballer la tente mouillée et prenons la route pour El Calafate (Argentine).

Advertenties

11 reacties op ‘Patagonia to the North

  1. Wat een prachtige, boeiende tocht! Sommige verhalen en foto’s brengen herinneringen naar boven van de fietstocht van Freek gedurende 6 maanden. Hij heeft het wel niet zo koud gehad in Patagonië, maar hij was pas later op het jaar in het uiterste zuiden.
    Geniet ervan en hou jullie warm…

    Like

    • Barbara & Jan schreef:

      Hallo Claire, wist niet dat Freek ooit door Patagonië heeft gefietst. We zien hier regelmatig fietsers, maar hebben de grootste bewondering voor hen. De wind, de koude, de bergen en dalen en de wegen zijn hier vaak extreem. Terwijl wij lekker in onze stalen bak zitten, gooien we telkens grote duimen op naar die dappere 2-wielers.
      Nu zitten we in Coihaique, Chili, en hier is het weer erg aangenaam momenteel.
      Dikke zoenen naar Vertrijk! X

      Like

      • We waren zelf een tijdje weg (zuid Marokko, in een godvergeten gat, we zagen één koppel toeristen op 2 weken. Uiteraard was alles er veel en veel minder avontuurlijk)
        Heerlijk om jullie verhalen te lezen.
        Freek deed zijn reis andersom, van Noord naar Zuid. Ik ben vergeten hoeveel landen hij doorkruist heeft. Hij had wel vaak gezondheidsproblemen, gelukkig zijn jullie daar tot hiertoe van gespaard. Hij is tussenin zelfs even thuis geweest voor een kleine ingreep.

        Nog veel plezier, zo samen op avontuur. De reis van jullie leven vermoed ik.
        Heel veel liefs

        Claire

        Like

  2. omama chantal schreef:

    Wat een pak aan ervaring doen jullie op. Prachtig om te lezen. Ik kijk er telkens naar uit en ben dan altijd zeer benieuwd wat jullie dan weer hebben meegemaakt. Geniet er nog van maar blijf voorzichtig (een bezorgde omama)

    Like

  3. Elise, Laura en Pieter schreef:

    We zijn lichtjes jaloers op jullie prachtige verhalen en avonturen!! Heel mooie foto’s! Al die mooie landschappen, orka’s, gordeldiertjes,… en vooral die varkentjes op alle foto’s zijn heel tof :). Gedragen ze zich wel een beetje?? Of doen ze gewoon alsof op de foto’s?
    Iedereen veel liefs en een dikke knuffel uit voorlopige natte en frisse België, Elise, Laura en Pieter

    Like

    • Barbara & Jan schreef:

      Varkentjes zijn en blijven varkentjes hé, Pieter. Maar het zijn wel hele flinke en lieve varkentjes die vaak transformeren naar ware berggeitjes. 😉
      Bedankt voor je reactie en we spreken thuis nog ns af of elkaars verhalen over ZA te aanhoren. 🙂
      Dikke zoenen aan jullie alle 3. Xxx

      Like

  4. Bert schreef:

    Eindelijk eens tijd gemaakt om de blog eens grondig door te lezen.

    Prachtige foto’s en verhalen. Lekker de bergen in klauteren en de omgeving bewonderen. We zijn hier op de Misère begonnen met vogeltjes te voederen. Er komen al pimpelmezen, koolmezen en een roodborst op bezoek. Gisteren werd een grote gele kwikstaart van het dak verjaagd door een witte kwikstaart. De sperwer was vanmorgen ook op visite en ging een tijdje in een boom zitten. De vorst zorgt ervoor dat alle resterende bladeren hier nu snel van de bomen vallen. De winter zet stilaan in en we genieten volop van de rustgevende omgeving. Heb hier ondertussen al een volledige Paris-Roubaix gefietst in totaal, er valt hier veel te verkennen in de omgeving. Super dat we hier een tijdje mogen verblijven.
    Bedankt en veel plezier en route,

    Bert de la Misère

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s