To Ushuaia or not to Ushuaia?!

Sinds ons vertrek aan Peninsula Valdez, begonnen we wat te twijfelen over het nut om nog meer dan 3000 km te rijden naar het volgende ‘hoogtepunt’, Ushuaia, de meest zuidelijke stad ter wereld.
Bij mede-overlanders horen we wel eens dat het de moeite niet is om er zo ver voor te rijden. We zijn op dat moment ook al aant 1/5de van onze reistijd, maar hebben nog maar 1500 km afgelegd. Ons idee staat meer naar Ushuaia skippen dan ervoor te gaan.
De kinderen zijn niet akkoord. Tijdens een kleine familieraad op een mooie ochtend, komt het ter sprake. De kinderen zijn ferm: we gaan! Jan en ik kijken elkaar aan en zijn meteen mee. We gaan! Dat deze beslissing inhoudt dat dit een paar dagen flink doorrijden is, vroeg opstaan en goed voortdoen, wordt door iedereen begrepen.

 

3000km later, met snelle tussenstops aan el Bosque Petrificado (zie post van Arthur), in Rio Gallagos en Rio Grande, komen we aan in “El fin del mundo”. We steken de “straat van Magellaan” over per ferry, waar Jan het roer mag overnemen van zijn collega-kapitein. 

Het barre weer dat voorspelt wordt door onze online weerapp, maakt dat we een huisje boeken om windvrij en warm te blijven. We komen er aan op dinsdag 1 november. Het is een zachte, en naar Patagonische normen windvrije dag. Ons huisje is een schot in de roos, ruim, modern en met een fantastisch zicht op het Beagle kanaal dat de Atlantische en de Stille oceaan verbindt. Daarenboven wordt het water omgeven door uitlopers van de Andes. Het zicht is adembenemend. We sluiten Ushuaia meteen in ons hart.

Na een verkwikkende lunch gaan we te voet naar het centrum van de stad voor een kleine kennismakingstoer en op zoek naar een lavaderia voor onze tonnen was! We eten er keilekker ijs, met “Dulce de Leche” (= een soort caramelpasta, de grote tegenhanger van onze chocopasta, en ook een absolute hit in ons gezin) en merengue. Mmmmmm! We gaan langs de toeristische info om de bijna obligate stempel van “Ushuaia, meest zuidelijke punt ter wereld” in ons paspoort te laten stempelen.
De temperatuur blijft zalig zacht. Ookal zijn we blij met het huisje waar we verblijven, we hebben toch een beetje een wrang gevoel dat met dit weer onze tent niet benutten.

p1020300Daags nadien (di 2 nov) zijn we vroeg op. We willen de Martial gletsjer beklimmen en het weerbericht gaf vanaf 14u regen en windstoten tot 80km per uur aan. Dat moesten we ten allen tijde vermijden. De wandeling is mooi maar het weer schommelt enorm, van zonnige warme momenten tot regen en harde wind. Beetje limiet op momenten, maar onze telgjes zijn flink en klagen niet (te veel). De berg wordt beklommen, de gletsjer aanschouwd, de innerlijke krachten worden versterkt en we zetten weer koers naar beneden. Rond 14u zijn we beneden. Maar daar klaart het weer verder op en we gaan een prachtige namiddag tegemoet. Het vertrouwen in het weerbericht zijn we ondertussen kwijt! 

Op woensdag 3 november spelen we eerst schooltje. Het is pas vrij laat in de namiddag dat we eindelijk op weg zijn naar Tierra del Fuego National Park. Je kan hier prachtige trails doen, ondanks het feit dat de kilometers en hoogte verschillen van de vorige dag nog in de benen zitten worden er vandaag toch nog wat paadjes van een aantal km lang afgewandeld en daarmee zie we toch een klein (6 tot 7 km) maar prachtig stuk van dit natuurpark. 

Op vrijdag 4 november moeten we ons huisje met wijdse zicht met spijt verlaten. Al bij al hebben we, tegen onze verwachtingen in, echt een aantal mooie zachte dagen gehad dus maken we plannen voor een volgende nacht in de tent. We bezoeken eerst nog estancia Haberton. Dit is één van de oudste estancias van Argentinië. Het is een machtig stukje natuur van maar liefst 20.000 hectaren groot! De boerderij is opgericht in 1831 door een Brit (Thomas Bridges) en wordt tot op heden bewoond door zijn nakomelingen. Sinds 1996 is deze estancia zich gaan toespitsen op toeristen, nadat in 1995 hun 9000 schapen de extreem koude winter niet hadden overleefd. We krijgen er een rondleiding van de sympathieke Matias die ons de ranch laat zien en vertelt over de rijke geschiedenis van de boerderij. Er is ook een museum ondergebracht van skeletten van zeedieren die aan de kusten van Tierra del Fuego zijn gevonden. Het gaat van allerlei soorten dolfijnen, over zeehonden, zeeleeuwen, orca’s, walvissen,…. De verzameling skeletten is in de loop der jaren uitgegroeid tot de grootste ter wereld, met meer dan 800 skeletten. Onderzoekers komen van heinde en verre naar hier voor analyses op de dierlijke resten. Nathalie, de vrouw van de huidige eigenaar (Thomas Goodall) en bewoner van de estancia, heeft dit museum sedert 1963 uitgebouwd. Vorig jaar is ze overleden op 80-jarige leeftijd en heeft haar laatste rustplaats gekregen op het familiale kerkhof op het domein. 

Het is al 18u voorbij als we deze fascinerende estancia achter ons laten. Of toch niet helemaal. Op het immense domein zijn er verschillende plaatsen voorzien waar kampeerders mogen overnachten. We hebben een idyllische plek uitgekozen om onze tent op te stellen. We koken in het zonnetje en genieten nog tot tijdens het eten, want dan komen er plots dreigende wolken opzetten. In no time koelt het af en begint het zelfs te hagelen. We vluchten de tent in en gaan een ijskoude nacht tegemoet.

’s Anderendaags als we de tent uitkomen, merk ik op dat de bergtoppen van de bergen rondom ons veel witter zien… Tijd om terug op te zetten naar het Noorden!

Maar tot slot toch nog even dit: moest je ooit in de buurt zijn van deze magische plek, aarzel dan niet! Ushuaia en met uitbreiding Tierra del Fuego (Vuurland) zijn   uw bezoek meer dan waard! 

Depuis notre départ de Pensinsula Valdés, nous hésitions beaucoup d’aller à Ushuaia, la ville la plus Sud au monde. Elle se situe à Terre de Feu et c’est encore 3500 km en voiture. C’est loin et la route n’est pas très interessant, le paysage ne change pas et les routes sont toujours tout droit…

Un matin on en discute avec les enfants. Ils sont très clairs: on y va! Jan et moi ns regardons et nous sentons la même chose. Ils ont raison, on va à Ushuaia!
On se met d’accord, ainsi que cette décision demande pas mal d’engagement de tout le monde: se lever à temps, bien aider de ranger la tente et beaucoup d’heures dans la voiture. Des ‘quicks’ passages à la “bosque pétrificado” (voir texte Arthur), Rio Gallagos et Rio Grande nous emmenons Sud. Nous traversons la ‘estrecho de Magellan’ en bateau, et Jan prend meme la barre du navire…


Nous avons réservé une maison à Ushuaia parce que la météo ne promet pas… entre 2 et 8 dégrés et beaucoup de vent, jusque 80km/h!
Nous arrivons le mardi 1 novembre à midi. Il fait doux et il y a peu de vent. La maison est super, avec une vue splendide sur la canal Beagle, le lien entre le Pascific et l’Atlantique. A notre arrivée, un croisier entre le port…

Nous allons découvrir la ville qui est super sympa. Nous déposons la linge à la ‘lavaderia’, mangeons une glace (parfum “Dulce de Leche con mérengue”. Mmmmm!) et passons à l’office de tourisme pour le cachet ‘obligatoir’ qui preuve que nous avons visité “el fin del mundo”. Nous faisons des cours pour les jours qui suivent et passons une soirée tranquille. 

Mardi 2 novembre 2016

Nous avons une promenade vers le glacier Martial au programme. Selon la météo il est mieux de le faire pendant la matinée, parce qu’à partir de 14h le temps sera très mauvais (pluie, des coups de vent,…). Nous nous levons tôt et sont déjà au départ à 9h. La haut (400m en dessus de la ville) le vent est bien présent, mais on prétend de ne pas la sentir.
Nous montons jusqu’au glacier. Il y a des moments qu’on a tellement chaud qu’on enlève le manteau et quelques minutes après nous remettons vite le manteau contre la pluie. Jan donne des pierres à Lucas pour mettre dans ses pochels qu’il ne s’envole pas! 😉

C’est vraiment “4 seasons in 1 day”.  Il est presque 14h quand on redescend à la ville, mais là il fait encore beau! Et ca pour toute l’après-midi. Et alors, les gens de la météo?!?!
Pour le reste de la journée, nous travaillons pour l’école et cuisinons à notre aise.

Mercredi 3 novembre 2016

les-in-ushuaia

helemaal tot in Ushuaia gereden om les te krijgen…hoe saai!

Encore une matinée d’école. Nina (ma Maman) a préparé une lesson sur Darwin et sa théorie d’évolution et nous regardons le film You Tube ensemble et répondons aux questions. Une lesson très adaptée dans ce bout du monde! Merci Nina! Nous faisons quelques paroles Skype avec de la famille et des amis en Belgique. 

Il fait assez tard si on se met en route pour la parc nationale de “Tierra del Fuego”. Les enfants n’ont pas vraiment envie de marcher après la promenade de hier. Heureusement il y a plusieurs sentiers courts qui nous mènons dans des coins magnifique et purs. C’est confirmé, le bout du monde n’est pas mal du tout!

Vendredi 4 novembre 2016

Nous quittons notre maison “with a view” et nous mettons en route pour “estancia Haberton”. Cette ferme est (un des) plus anciens fermes de Tierra del Fuego (terre de feu). C’est un endroit fascinant. On visite le lieu avec Matias, un guide très sympa qui nous raconte tout de la longue histoire de famille et de la ferme. L’anglaus Thomas Bridges a faire construire cette ferme en 1831. Depuis, la ferme est habité par sa famille. Nous avons le droit de visité un mini réserve de nature, la grange, “the boat house”, the tea house,…

Nathalie, la femme du propriétaire actuel (Thomas Goodall), était biologue et depuis qu’elle est arrivée a Haberton, elle a collectioné des skelets des mamiphères trouvé partout à Tierra del Fuego. Depuis elle a collectioné plus que 800 skelets, la collection la plus grande au monde au niveau des mamiphères. Des scientifiques de partout au monde font des études par cette collection.
La estancia vie seulement du tourisme, depuis qu’ils ont arrêté leur ferme de moutons en 1995. 

La musée des mamiphères est un atout de cette estancia. Nous y recevons les explications en francais, par Sarah qui est moité Française et moitié Anglaise, mais qui habite depuis des années en Argentine.

Il est déjà 18h quand on quitte l’estancia. Ou pas vraiment, parce qu’ils offrent des endroits camping sur leur immense domaine de 20.000 hectares. Nous y mettons notre tente, le soleil qui brille et la nature magnifique fait que nous sommes râvis de pouvoir camper ici. Mais pendant notre repas, des nuages noirs arrivent, il grèle et tout d’un coup il fait très froid. La nuit est caillante!
Le lendemain, les montagnes autour de nous sont blancs…
Il fait temps de prendre la route vers le Nord!

Mais, si vous êtes un jour dans le coin, n’hésitez surtout pas de découvrir Terre de Feu!!

 

Advertenties

5 reacties op ‘To Ushuaia or not to Ushuaia?!

  1. Johan Hermans schreef:

    Hallo reizigers van verre oorden. Als ik dit volg ben ik telkens oooo zo jaloers, was ik maar 50j jonger. Heb wat opgezocht over Ushuai en jullie foto’s bekeken. Uw papa, mijn broer komt hier straks bij ons logeren. Buiten de vele klussen die hij steeds moet doen als hij in Belgenland komt wordt de versnellingsbak van de ML hier in Herentals onder handen genomen. Morgen vieren we de verjaardag van Oma, 94 jaar ! Geniet voor ons mee en we volgen jullie op de (voet) blog.
    Kus aan jullie allen. N. Johan

    Like

  2. Nina en opa schreef:

    Hmm, weer een heerlijk verhaal van jullie dreamteam. Maar wat doet die blinkende schotelantenne daar op de voorgrond op de foto van de bivakplaats aan het water? Zo eens via skype of messenger bellen? 😉

    Like

    • Barbara & Jan schreef:

      Jullie zien wss onze BBQ die we overal meesleuren. Ideaal ook om nadien ’s avonds een vuurtje in de stoken zonder gevaar van uitslaande brand.
      Skype, doen we!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s