El Calafate & Valle Chacabuco

p1020694El Calafate – 13 tot 15 november 2016

De trekkingsstad en de thuishaven van de Perito Moreno Glacier wordt direct in ons hart gesloten. Een klein cosy stadje, gezellige drukte.

We doen inkopen in de plaatselijke La Anonima (supermarkt) en sluiten de dag af met zelf gemaakte pizza’s. De volgende morgen spenderen we aan schoolwerk. Het zou slecht weer zijn de hele dag. Dat blijkt niet het geval, dus in de namiddag verkennen we het stadje. Het was weer lang geleden: shoppen zou het worden deze namiddag. Winkel in winkel uit. Ondertussen spotten we nog wat Defenders. Op terugweg naar onze cabana we passeren langs de toeristische info om info in te winnen over onze uitstap voor morgen, de gletsjer Perito Moreno. Op de parking blijven we even staan om onze reisroute te bekijken, als we worden opgeschrikt door de toeter van een auto. Naast ons wordt het raam opengedraaid en horen we in… het Antweeerps “zijn jullie helemaal tot hier gereden?” We stappen uit en maken kennis met de sympathieke Tony en zijn Braziliaanse vrouw Selma. Terwijl we daar staan, komt er een ander echtpaar de toeristische info uit, een koppel uit Dendermonde. Vlaamse bijeenkomst!

’s Avonds gaan we nog even langs South roads, een bedrijfje waarvan de eigenaar, Alejandro, een fervent Land Rover freak is. Alejandro heeft gisteren met de nanocom al de fouten van de auto uitgelezen en gewist, alsook de webasto gebypassed. Tijdens de rit naar El Calafate zijn we al het koelwater kwijt gespeeld, en de webasto is de wss de oorzaak. De motorverwarming gebruiken we nooit.

De dag nadien rijden we met een auto in topvorm naar het nationaal park Los Glaciares. Wederom een erg mooi natuurpark dat uiteraard gedomineerd wordt door de gletsjer. We bezoeken de Perito Moreno, vernoemd naar de natuurkundige Dhr. Moreno. Deze man heeft veel betekend in de Argentijnse geschiedenis tijden het vastleggen van de grenzen tussen Chile en Argentine. De man heeft de glaciar naar hem vernoemd nooit gezien…. Maar wij hebben alvast erg genoten van de boottocht, de wandeling en de omgeving. Geregeld vallen er stukken ijs van de gletsjer in het meer en dat maakt een overweldigend lawaai.  Desondanks is deze gletsjer ‘stabiel’, maw de groei van de gletsjer compenseert de blokken die eraf vallen.
Ook de condors geven ook het beste van zichzelf. Prachtig om deze gigantische vogels onder ons zien te patrouilleren. We spenderen de hele dag in het park, en krijgen er niet genoeg van.

Tijdens de rit terug naar ‘huis’ komen we nog een kolonie Defenders tegen. Deze Defenders zijn van Estancia Cerro Frias die rondritten organiseert op hun domein. Schijnbaar een meer lucratieve business dan schapen houden… Na een kort praatje met de vriendelijke francaise rijden we naar ons beddebakje.

16 tot 19 november 2016

Onze volgende rij dag, rijdag 25 al, brengt ons naar Gobernador Goregores. Hier vinden we een camping municipale. We eten lekkere zelf gemaakte hamburgers, voetballen op het grasveldje en slagen nog een extra pikketje zodat onze tent niet wegwaait met de nooit aflatende wind. Als wij al lang onder zeil liggen komt er een tweede kampeerder toe, een poolse net afgestudeerde student, Jack die al liftend door Zuid Amerika trekt. Een groot contrast uiteraard met onze manier van reizen. Met enkel een rugzak is dit erg p1020803minimalistisch reizen. We bieden hem ’s anderendaags een lift aan en rijden samen via de Ruta 40 naar Cuevo de los Manos. Deze Unesco site ligt in een prachtige vallei met veel groen, dankzij het kleine riviertje Rio Pinturas dat gevoed wordt door Lago Argentina.
De handjes op de rotsen zijn mooi, en door verschillende technieken aangebracht. Jachttaferelen met Ganauco’s etc, jaren van kunst toegepast en geevolueerd tijdens de periode van  9000 tot 7000 jaar geleden!

We besluiten de Canyon terug te vervoegen enkele kilometers verder voor een wildcamp. We vinden een prachtig plekje, met een mini zout vlakte.

’s Morgens zeggen we de flamigo’s vaarwel en rijden terug naar de Ruta 40. Hier scheiden onze wegen. Jack gaat naar het Noorden, de stad Perito Moreno, wij voor enkele kilometers naar het Zuiden om dan west via Paso Roballos de grens naar Chile te kruisen. De ripio is verschikkelijk, de vulling van onze kiezen daveren uit onze mond, de vergezichten zijn geweldig, de natuur ongelooflijk mooi! Op enkele Duitse motards en de douaniers komen we niemand tegen tijdens deze rit. Een groot deel van deze rit gaat door Valle Chacabuco, een estancia die nog van een Belg is geweest tijdens de jaren 70-80. Op een terrein van 650000 acres hield men hier toen 30000 schaap en koeien. Tegenwoordig is de eigenaar/familie achter ‘The North face’ in charge op deze farm. Via conservacion Patagonica bouwen ze hier een nieuw nationaal park. Bedoeling is om het park te verbinden met hun andere parken in Argentinie en hoger op in Chili. Daarvoor hebben ze al ettelijke kilometers draad en omheining verwijderd zodat de dieren, zoals het bijna uitgestorven Andes hert terug ongehinderd kunnen bewegen in hun natuurlijke habitat. Alle niet inheemse planten werden verwijderd. Een monster job!

Er wordt nu een eco camping, lodges met free donation voor een overnachting (maar advies prijs is $250) en een restaurant met eigen groententuin uitgebaat. De camping is prachtig gelegen, maar auto’s zijn er niet toegestaan. We sleuren onze tent en al ons materiaal het terrein op en genieten van een prachtige avond. De parkwachter geeft ons een kaart waar twee wandelingen opstaan die vanuit onze camping vertrekken. Een korte van 2.8 kilometer enkel en een dagwandeling van meer dan 20 km.

Het is hier gewoon te mooi, we checken de prijzen in het chique restaurant, reserveren voor de volgende avond en smeren de benen in! We gaan nl voor de grote wandeling.

De wandeling gaat tot op een hoogte van 1193 meter, we komen van 333 meter. Best pittig dus. In return krijgen we mooie vergezichten, prachtige lago’s  en ongeziene natuur onder de voeten geschoven. De kinderen genieten net zoals wijzelf. Arthur start een sneeuwgevecht onderweg, Rianne steunt hem en papa is de pineut. Na 6h ½ stappen en 24 kilometer later zijn we terug op de camping. Dat hebben de kinderen (maar ook wijzelf) knap gedaan.

Ze verdienen hun cola aan de bar en hun dessertje na de maaltijd in het restaurant!

 

El Calafate: 13 – 15 November 2016

El Calafate, a small moutain town which we immediately liked. It’s a busy touristic place with a focus on the nearby Glacier ‘Perito Moreno’ and parc.

We urgently need to do some shopping. Shopping for food when you are hungry is always a good idea…We have home made Pizza!

The next morning is spend on school work. It’s a shame to come all the way to El Calafate to work for school, but the weather was announced to be cold and wet, which it wasn’t. Thus the afternoon we visit the village, have a ice cream and check the local Flamingos. Meanwhile I visit Alejandro, from South roads again. He’s a Land Rover freak which has a nanocom to reset the faults in the ECU, and we have take the opportunity to by pass the webasto which has leaking water hoses.

Next day we drive a good behaving Defender under clear skies to the national parc and the Glacier. Again another beautiful parc and nice views. The Glacier is 5 kilometers wide and has an average height of 74 meters. Impressive, especially from a boat.

We haven’t seen the well known ruptures. A rupture comes from the pressure and weight of the ice pushing towards the southern arm of Argentino lake. By doing so it’s damming the southern section form the main lake side. With no outlet anymore the water level in the Brao Rico side increases up to 30 meters above the level of the main lake part. By time (once a year up to once a decade) the pressure of this water is cutting a tunnel in the ice damming the southern arm. When the bore of the tunnel increases, the water speed increases, enlarging the bore of the tunnel until it can’t bear the weight of the ice above and collapses. We have seen larger pieces of ice falling off. It’s one of the few glaciers maintaining his size and even advancing. The reason is unknown and subject of discussing for the glaciologists.

img_5783

During our walk over the different walkways  (we have done them all) we spend a long time watching the condors from above them when they are patrolling the area. A beautiful day and a wonderful area to visit.

During our route back home we meet a colony of Defenders belonging to an estancia Cerro Frias who does not keep cattle and cheeps anymore but specialize in tours on the property by the best 4by4byfar. We have a small talk with the friendly French woman and continue our drive to our beds.

16 November – 19 November

Driving day 25 brings us to Gobernador Goregores, a small sleeping town near the Cuevo de los Manos. We enjoy a easy afternoon playing football, repairing small bits on the car. We secure the tent for the never tired wind hauling over this area. During the night we get a neighbour and thus we are not the only user of this camping municipal anymore. During the morning breakfast (with eggs and coffee!!) we find out it’s Jack, a Polish hitchhiker under way to the north. We agree with the kids we give him a lift. Our route takes us to Cuevo de los Manos, a wonderful green string of vegetation around a little river, the Rio Pinturas. No wonder our ‘grand parents’ made it their home and made art on the walls of the rocks 7000 to 9000 years ago. They used a technic of rock powder, some coming from 200 km away (Copper rock). The paintings were nice, just like the scenery. We drive to the canyon and have a superbe wild camping. Again it’s surprising with how little equipment Jack is traveling. Compared with us carrying a complete household with us. A good lesson for us and the kids!

Next day Jack continues his way to the North, Perito Moreno (the town) and we cross the border. It was a beautiful road but the gravel was in sorry state. The car almost falls to bits. After all it’s a Land Rover thus it can have some beating before giving up. We meet only two german motorbikes and the border control during this 200 km long journey.

We drop the tent in the Valle Chacabuco, a parque covering 260 000 acres owned by the family behind ‘The North Face’ brand. They bought it in 2000 from a Belgian who kept 30.000 cattle and cheeps. The conservacion Patagonica has another destination in mind: all the fences have been removed and the aim is to make it the biggest natural parc in the world, when it’s connected with their parcs in the north of Chili and the one at Argentina side. Besides the beautiful camping they have also lodges which can be used in return of a donation to the conservacion (advice is to donate $250/night or more!), a restaurant using the vegetables from their own natural garden.

The campsite, Los West Winds, is in the valley surrounded with high snow peeks. We have a summer temperature, sun and no wind! We enjoy camping again the full 200%.

Since we crossed the border the day before we only had one cooked meal (spaghetti!) with us. We enjoyed the slow evening, the views and the spaghetti, meanwhile studying the map the parc ranger gave us. There are two trails starting from our camping site. We want to stay here for an extra night in this splendid camping and environment. That evening we take the short walk evening when we walk to the restaurant to check the meal cost for the 5 of us. We book seats for the next day: The next day we plan to walk the longer trail: 24 kilometers and maximum height of 1193 meters!

The kids and ourselves enjoy the trails, the vast views, the lago’s up there, the snow fight lost by daddy since he was alone against the three kids.

After 6 ½ hours the kids deserve a Coca Cola at the bar and a dessert after the meal!

With empty pockets but satisfied we break up the next day.

 

Advertenties

Patagonia to the North

Zaterdag 6 november 2016

We laten Vuurland achter ons. We rijden de hele dag vanuit Estancia Haberton richting Porvenir, waar we een ferrie naar Punta Arenas kunnen nemen. We hebben via een Ushuaiaan gehoord dat de weg via grenspost Radman heel erg mooi is. Het is uiteraard gravelweg en dat gaat dus van geen meter vooruit. Maar in de auto is het lekker warm, wat je niet kan zeggen van de buitentemperaturen. Aan de grenspost tussen Chili en Argentinië is het freezing en de wind gaat wild te keer. De douaniers laten dat niet aan hun hart komen. Ze kijken gezamenlijk gezellig een voetbalmatch en zijn zowaar verrast als wij er binnen komen. We zijn de derde passanten van de dag en het is al voorbij 16u! Zich doodwerken zit er hier blijkbaar niet in…
De grensoversteek gaat vlot (zoals gewoonlijk), al verorberen we snel nog onze meloen voor de Chilenen deze afnemen. Verse groenten, fruit en vlees mag niet geïmporteerd worden. Tien km verder komen we aan de Chileense grenspost. Daar is aanvankelijk geen kat te bespeuren, die douanebeambten zitten elk lekker verscholen in hun cabaña tot de volgende zotte toerist zich aanbiedt…

We slapen die nacht voor het eerst op Chileense bodem. We vermijden het kamperen wegens het koude weer dus we volgen een pijltje naar “hosteleria Las Lengas”. Na 15km komen we in een godverlaten gat toe. Maar de houten gebouwen zijn heel aantrekkelijk. Na wat zoeken vinden we toch een levende ziel. De hosteleria is gesloten (konden ze dat 15km niet even aanduiden?!?!), maar na wat aandringen willen ze één van hun blokhutten wel voor ons openstellen. We kruipen met 5 in een hutje van 4 bedden, verplaatsen alle bedden tot we één groot bed hebben en brengen zo gezellig dicht bij elkaar de nacht door. We moeten ’s nachts wel af en toe op om de houtkachel in gang te houden. Maar buiten waait het zodanig dat we dankbaar zijn lekker binnen te slapen. 

Le samedi 6 novembre 2016

Nous avons vu Terre de Feu et prenons la route vers le Nord.
Quelqu’un nous a conseiller de prendre la route vers le post de frontière Radman. La route est mauvaise, mais la vue est splendide. C’est ce qu’on a dit. Je suis d’accord pour la route, mais pas convaincu concernant la vue, mais bon… C’est peut-être le temps qui m’influence: froid, du vent, de la neige,… après quelques heures de route nous arrivons finalement à la frontière Argentine-Chili. Nous dégustons vite notre melon, avant que les douaniers le jettent (des fruits et légumes freches, également que de la viande crue est interdict d’importer!)
Quand nous entrons l’office des douaniers Argentins, ils semblent surpris de nous voir. Il est déjà 16h et nous sommes la 3ième voiture qui passe…
10km plus loin la douane de Chili la même chose. On doit aller chercher les douaniers qui se sont cacher dans leurs petits cabaña personelle et chaud. 

Avec ce temps, nous refusons de mettre la tente et allons à la recherche d’une autre endroit. Nous suivons la fleche “hosteleria Las Lengas”. On entre l’estancia et suivrons la route pour 15km. En y arrivant, nous découvrons un endroit magnifique avec des bâtiments en bois. Mais nous devons chercher à trouver un ame vivant. Le monsieur nous annonce que la hosteleria est fermé. Zut! Nous insistons quand-même et il nous permet finalement de rester dans un petit cabaña, qui a seulement 4 lits et la seule chauffage est in feu ouvert. Ca coûte cher, mais l’envie de rester là au lieu de trouver un camping gagne facilement. Nous déplacons les 4 lits pour en faire un lit énorme et nous voilà bien chaud, cosy et libre du vilain vent et… de la neige!

Zondag 7 november 2016

Onze weg zet zich voort met als einddoel voor vanavond Porvenir. Deze plaats is geen doel op zich, maar van hieruit maken we de oversteek van de ‘Straat van Magellan’ tot in Punta Arenas. We weten dat er 2x per dag een ferrie uitvaart. Plan is de ferrie van maandagochtend 9u te nemen. We komen in de loop van de namiddag toe in Porvenir en hebben dus alle tijd om uit te zoeken van waar de ferrie vertrekt, hoe te reserveren en een slaapplaats voor de nacht te vinden. Bij de ferrieterminal valt mijn oog op het uurrooster. Op maandag (morgen dus) varen er geen enkele ferrie uit?! Maar vanavond om 19u wel?!

Plots moeten we ons plan herbekijken. Blijven we voor 2 nachten in dit hol om dan pas dinsdagochtend onze reis verder te zetten? Of zetten we vanavond om 19u aan voor een vaart van 3u (dachten we, maar bleek maar 2u te zijn) zonder ook maar enig idee te hebben waar we kunnen slapen?

Als bij toeval komt er net een locketbediende binnen wandelen en ik besluit haar wat info te vragen. Blijkt dat je wel degelijk op voorhand moet reserveren, maar dat ik mijn naam op de reservelijst mag schrijven. De mensen die al in de hall zaten te wachten, hebben schijnbaar hetzelfde op het oog. Wij staan (beetje onterecht, maar dat is onze portie geluk) als eerste op de lijst. Vanaf 18u15 wordt er afgeroepen wie nog mee kan. 

Het is 16u30, nog tijd genoeg om eten voor vanavond in te slaan en een slaapplaats te zoeken, denken we. Eten vinden we snel, maar onze zoektocht naar WiFi is stresserend. Uiteindelijk belanden we rond 18u in een hotel om daar toch een werkende WiFi te vinden. We boeken het eerste het beste appartementje voor 5 en snellen weer weg naar de terminal. We moeten uiteindelijk nog ’n uur wachten voor alle reizigers zijn ingecheckt en de namen van de reservelijst worden afgeroepen. Yes, we zijn erbij. Punta Arenas, here we come! 

Le dimanche 7 novembre 2016

Au programme pour aujourd’hui Porvenir. Une petite ville-rien-à-faire, mais d’ou part le ferrie vers Punta Arenas. Le plan est d’y rester une nuit et prendre le ferrie demain à 9h. 

Nous y arrivons assez tôt dans l’après-midi et allons nous informer pour le bateau. Personne dans le terminal sauf quelques gents qui attendent dans la salle d’attente?! Personne pour donner des renseignements, mais heureusement l’horraire est affichée. Pas de bateau prévu le lundi (demain)? Mais une ce soir, dimanche à 19h?! 

Changement de plan, alors! Il est 16h30 quand nous nous préparons de retourner vers la ville pour acheter à manger et de trouver du WiFi qui nous permettra de réserver un endroit à dormir pour ce soir à Punta Arenas. Juste au moment de notre départ, je vois une dame arriver qui travaille au guichet. Je me rend vers elle pour la demander s’il faut réserver pour le ferrie. Elle confirme mais me donne l’opportunité de mettre mon nom sur la liste d’attente. A 18h15 nous savons si nous avons une place sur ce bateau. 

Retour à la ville. La nourriture est facile à trouver, mais le WiFi pas vraiment. Il est déjà 18h quand nous débarquons désespérés dans un hotel pour leur emprumpter le WiFi. Nous réservons vite vite une cabaña pour 5 et retournons vers le terminal du ferrie. Là, nous attendons encore une heure avant que j’entend notre nom. Yes! Punta Arenas, nous voilà!

Maandag 8 november 2016

We bivakkeren vandaag in Punta Arenas. ’s Morgens doen we wat schoolwerk en in de namiddag bezoeken we de replica’s van de Victoria (schip waarmee Magellan de wereld rond voer) , de Beagle (schip waarmee Darwin 5 jaar rond de wereld reisde) en de Ancud (schip waarmee Chili in 1843 uitvoer en de Straat van Magellan claimde). Onvoorstelbaar op welke kleine schepen deze avonturiers maanden en soms tot jaren lang de woeste zeeën trotseerden. Temeer omdat we nu volop zelf ervaren welke weerscondities hier in het uiterste Zuiden gelden…

Le lundi 8 novembre 2016

A Punta Arenas nous travaillons pour l’école pendant la matinée et l’après-midi nous visitons la Musée nautique. Dans cette musée, nous découvrons les réplicas de 3 navires importants: la Victoria (avec laquelle Magellan a fait son tour du monde dans les années 1500s), le Beagle (a laquelle Darwin a voyager pendant 5 ans pour ses recherches connues dans les années 1830s) et la Ancud (Chili a conqueru la “estrecho de Magellan” avec cette navire en 1843). Fou si on se réalise que ces bateaux assez petits ont vécu des conditions extrèmes aux océans et surtout ici dans le Sud…

Dinsdag 9 november – 12 november 2016

We rijden naar Puerto Natales, de uitvalsbasis voor het bekendste National Park van Chili: Torres del Paine. We gaan op onderzoek uit naar excursies die te doen zijn met de kinderen. Maar we besluiten op eigen houtje het park te verkennen, wegens financiële en praktische redenen. We rijden het park binnen met een ijzige wind en donkere wolken. Hotels en andere slaapplaatsen zijn hier bijzonder duur. Kamperen is de enige betaalbare optie. Gelukkig vinden we een zeer goede camping (camping Pehoé) waar we vriendelijk ontvangen worden door een jonge gast die bezig is aan zijn 2de werkdag. Er zijn shelters aanwezig, maar ook de wind is wat gaan liggen. Het is wel ijskoud. 

p1020530’s Nachts wapenen we ons tegen de koude met ontelbare lagen kleren, dekens en slaapzakken. Het helpt, want niemand wordt wakker van de koude! Overdag doen we wandelingen. De eerste dag wandelen we 2 kleinere wandelingen voor een totaal van 13 km. Eentje naar een waterval en een mooi uitzicht over de bergpieken die zo typerend zijn voor dit park. Helaas zijn de wolken de spelbrekers van de dag. De tweede wandeling brengt ons richting Gletsjer Grey en de bijhorende ijseilanden in het meer (ijsschotsen die van de gletsjer breken). Dat is prachtig! De alom tegenwoordige wind is weer de hele dag van de partij en laat zich gelden. Grote schrik om ons lichtgewicht Lucas te zien wegwaaien doet ons besluiten hem te verzwaren met stenen. Kon ook helpen als we de weg verliezen?

Daags nadien plannen we een we een dagtocht die één been van de bekende W-wandeling doet, een wandeling die 3 dagen duurt. Het weer zit mee, open hemel, mooie zichten en… zacht! De wandeling is best wel pittig, maar erg gevarieerd. Onze “berggeitjes” zijn in goede vorm en wandelen gezwind de berg op over het moeilijke pad. Onderweg komen we heel wat mensen tegen die de kinderen toejuichen voor hun moed en doorzettingsvermogen. Bijna boven komen we zelfs een groep Vlamingen tegen die aan de 3de en dus laatste dag van hun grote tocht zijn. We doen een fijn babbeltje met deze vlotte studenten.

Ons plan was stappen tot 13u, dan picknicken en terugkeren. Om 13u zijn we nog slechts 3km van het eindpunt van de wandeling verwijderd. We twijfelen om door te gaan, maar hoorden zowel van de Vlamingen als van andere mensen dat het laatste stuk erg zwaar is. We besluiten dan toch bij onze dagplanning te blijven en keren na het eten terug. We hebben uiteindelijk 18km in de benen tegen dat we terug aan de auto staan. Het was geen makkelijke tocht, dus we zijn fier op onze kroost! 

We kamperen een laatste nacht in Camping Pehoé, waar we bezoek krijgen van de plaatselijke fauna…

’s Nachts begint het te regenen en dus moeten we ’s morgens een natte tent inpakken. We steken de grens terug over naar Argentinië en begeven ons naar El Calafate.

Du mercredi 9 novembre a samedi 12 novembre 2016

Passage à Puerta Natales et d’ici nous continuons vers Torres del Paine. Ceci est le parc national de Chili  le plus connu, connu pour ses montagnes en forme de tours (>Torres). La célèbre “W-promenade” qui fait le trajet autour des tours en 3 jours, est un peu ambitieuse pour nous. Mais nous avons l’intension de faire une promenade qui fait une partie de cet hike.  Nous visitons une agence touristique et choisissons une excursion organisée: un hike le vendredi, dormir dans un “refugio” la nuit et retourner le lendemain. Mais pour de raisons financiers et pratiques, nous laissons passer cette option. Nous installons la tente dans un des campings du parc, Camping Pehoé, et faisons des promenades assez courtes mais chouettes. Une promenade nous mêne vers “glacier Grey”, d’oû nous pouvons admirer les énormes îles de glace qui se sont détachés du glacier. C’est magnifique!

Le temps n’est pas top, beaucoup de nuages qui nous empêchent de voir la beauté du parc. Et les nuits caillent! Le vent Patagonië est presente pendant tout la journée. Ca soufflé fort, on risque de perdre notre leger fils Lucas. Des pierres nous donne la solution, simulaire comme Magallan faisait avec son bateau pour des raisons de stabilités…

Nous décidons de faire quand-même une partie du “W”, mais juste pour la journée. L’idée est de marcher jusqu’à 13h, manger ou on est et retourner. Le chemin monte fort, les sentiers pas toujours faciles, mais la nature est splendide, le temps pareille et nous sommes tous en forme! Pendant notre promenade, les enfants recoivent pas mal d’encouragement et d’admiration des autres hikers. 

A 13h, nous sommes à 3km du sommet… aaaaah! Mais le groupe de flamands qu’on a rencontré en route nous ont expliqué que les dernièrs kilomètres sont dûrs-dûrs. ‘We stick to our plan’ et faisons demi-tour après le picnic. Si on arrive à la voiture, nous avons marché 18 kms! Pas mal, on trouve. Nous sommes très fiers de nos enfants qui ont marché avec beaucoup de plaisir. 

Une dernière nuit caillante dans la tente, avec plein de couches (nous n’avons pas froid!!) et quelques visiteurs marquants. Le lendemain matin… il pleut!! Aaargh! Nous devons emballer la tente mouillée et prenons la route pour El Calafate (Argentine).

To Ushuaia or not to Ushuaia?!

Sinds ons vertrek aan Peninsula Valdez, begonnen we wat te twijfelen over het nut om nog meer dan 3000 km te rijden naar het volgende ‘hoogtepunt’, Ushuaia, de meest zuidelijke stad ter wereld.
Bij mede-overlanders horen we wel eens dat het de moeite niet is om er zo ver voor te rijden. We zijn op dat moment ook al aant 1/5de van onze reistijd, maar hebben nog maar 1500 km afgelegd. Ons idee staat meer naar Ushuaia skippen dan ervoor te gaan.
De kinderen zijn niet akkoord. Tijdens een kleine familieraad op een mooie ochtend, komt het ter sprake. De kinderen zijn ferm: we gaan! Jan en ik kijken elkaar aan en zijn meteen mee. We gaan! Dat deze beslissing inhoudt dat dit een paar dagen flink doorrijden is, vroeg opstaan en goed voortdoen, wordt door iedereen begrepen.

 

3000km later, met snelle tussenstops aan el Bosque Petrificado (zie post van Arthur), in Rio Gallagos en Rio Grande, komen we aan in “El fin del mundo”. We steken de “straat van Magellaan” over per ferry, waar Jan het roer mag overnemen van zijn collega-kapitein. 

Het barre weer dat voorspelt wordt door onze online weerapp, maakt dat we een huisje boeken om windvrij en warm te blijven. We komen er aan op dinsdag 1 november. Het is een zachte, en naar Patagonische normen windvrije dag. Ons huisje is een schot in de roos, ruim, modern en met een fantastisch zicht op het Beagle kanaal dat de Atlantische en de Stille oceaan verbindt. Daarenboven wordt het water omgeven door uitlopers van de Andes. Het zicht is adembenemend. We sluiten Ushuaia meteen in ons hart.

Na een verkwikkende lunch gaan we te voet naar het centrum van de stad voor een kleine kennismakingstoer en op zoek naar een lavaderia voor onze tonnen was! We eten er keilekker ijs, met “Dulce de Leche” (= een soort caramelpasta, de grote tegenhanger van onze chocopasta, en ook een absolute hit in ons gezin) en merengue. Mmmmmm! We gaan langs de toeristische info om de bijna obligate stempel van “Ushuaia, meest zuidelijke punt ter wereld” in ons paspoort te laten stempelen.
De temperatuur blijft zalig zacht. Ookal zijn we blij met het huisje waar we verblijven, we hebben toch een beetje een wrang gevoel dat met dit weer onze tent niet benutten.

p1020300Daags nadien (di 2 nov) zijn we vroeg op. We willen de Martial gletsjer beklimmen en het weerbericht gaf vanaf 14u regen en windstoten tot 80km per uur aan. Dat moesten we ten allen tijde vermijden. De wandeling is mooi maar het weer schommelt enorm, van zonnige warme momenten tot regen en harde wind. Beetje limiet op momenten, maar onze telgjes zijn flink en klagen niet (te veel). De berg wordt beklommen, de gletsjer aanschouwd, de innerlijke krachten worden versterkt en we zetten weer koers naar beneden. Rond 14u zijn we beneden. Maar daar klaart het weer verder op en we gaan een prachtige namiddag tegemoet. Het vertrouwen in het weerbericht zijn we ondertussen kwijt! 

Op woensdag 3 november spelen we eerst schooltje. Het is pas vrij laat in de namiddag dat we eindelijk op weg zijn naar Tierra del Fuego National Park. Je kan hier prachtige trails doen, ondanks het feit dat de kilometers en hoogte verschillen van de vorige dag nog in de benen zitten worden er vandaag toch nog wat paadjes van een aantal km lang afgewandeld en daarmee zie we toch een klein (6 tot 7 km) maar prachtig stuk van dit natuurpark. 

Op vrijdag 4 november moeten we ons huisje met wijdse zicht met spijt verlaten. Al bij al hebben we, tegen onze verwachtingen in, echt een aantal mooie zachte dagen gehad dus maken we plannen voor een volgende nacht in de tent. We bezoeken eerst nog estancia Haberton. Dit is één van de oudste estancias van Argentinië. Het is een machtig stukje natuur van maar liefst 20.000 hectaren groot! De boerderij is opgericht in 1831 door een Brit (Thomas Bridges) en wordt tot op heden bewoond door zijn nakomelingen. Sinds 1996 is deze estancia zich gaan toespitsen op toeristen, nadat in 1995 hun 9000 schapen de extreem koude winter niet hadden overleefd. We krijgen er een rondleiding van de sympathieke Matias die ons de ranch laat zien en vertelt over de rijke geschiedenis van de boerderij. Er is ook een museum ondergebracht van skeletten van zeedieren die aan de kusten van Tierra del Fuego zijn gevonden. Het gaat van allerlei soorten dolfijnen, over zeehonden, zeeleeuwen, orca’s, walvissen,…. De verzameling skeletten is in de loop der jaren uitgegroeid tot de grootste ter wereld, met meer dan 800 skeletten. Onderzoekers komen van heinde en verre naar hier voor analyses op de dierlijke resten. Nathalie, de vrouw van de huidige eigenaar (Thomas Goodall) en bewoner van de estancia, heeft dit museum sedert 1963 uitgebouwd. Vorig jaar is ze overleden op 80-jarige leeftijd en heeft haar laatste rustplaats gekregen op het familiale kerkhof op het domein. 

Het is al 18u voorbij als we deze fascinerende estancia achter ons laten. Of toch niet helemaal. Op het immense domein zijn er verschillende plaatsen voorzien waar kampeerders mogen overnachten. We hebben een idyllische plek uitgekozen om onze tent op te stellen. We koken in het zonnetje en genieten nog tot tijdens het eten, want dan komen er plots dreigende wolken opzetten. In no time koelt het af en begint het zelfs te hagelen. We vluchten de tent in en gaan een ijskoude nacht tegemoet.

’s Anderendaags als we de tent uitkomen, merk ik op dat de bergtoppen van de bergen rondom ons veel witter zien… Tijd om terug op te zetten naar het Noorden!

Maar tot slot toch nog even dit: moest je ooit in de buurt zijn van deze magische plek, aarzel dan niet! Ushuaia en met uitbreiding Tierra del Fuego (Vuurland) zijn   uw bezoek meer dan waard! 

Depuis notre départ de Pensinsula Valdés, nous hésitions beaucoup d’aller à Ushuaia, la ville la plus Sud au monde. Elle se situe à Terre de Feu et c’est encore 3500 km en voiture. C’est loin et la route n’est pas très interessant, le paysage ne change pas et les routes sont toujours tout droit…

Un matin on en discute avec les enfants. Ils sont très clairs: on y va! Jan et moi ns regardons et nous sentons la même chose. Ils ont raison, on va à Ushuaia!
On se met d’accord, ainsi que cette décision demande pas mal d’engagement de tout le monde: se lever à temps, bien aider de ranger la tente et beaucoup d’heures dans la voiture. Des ‘quicks’ passages à la “bosque pétrificado” (voir texte Arthur), Rio Gallagos et Rio Grande nous emmenons Sud. Nous traversons la ‘estrecho de Magellan’ en bateau, et Jan prend meme la barre du navire…


Nous avons réservé une maison à Ushuaia parce que la météo ne promet pas… entre 2 et 8 dégrés et beaucoup de vent, jusque 80km/h!
Nous arrivons le mardi 1 novembre à midi. Il fait doux et il y a peu de vent. La maison est super, avec une vue splendide sur la canal Beagle, le lien entre le Pascific et l’Atlantique. A notre arrivée, un croisier entre le port…

Nous allons découvrir la ville qui est super sympa. Nous déposons la linge à la ‘lavaderia’, mangeons une glace (parfum “Dulce de Leche con mérengue”. Mmmmm!) et passons à l’office de tourisme pour le cachet ‘obligatoir’ qui preuve que nous avons visité “el fin del mundo”. Nous faisons des cours pour les jours qui suivent et passons une soirée tranquille. 

Mardi 2 novembre 2016

Nous avons une promenade vers le glacier Martial au programme. Selon la météo il est mieux de le faire pendant la matinée, parce qu’à partir de 14h le temps sera très mauvais (pluie, des coups de vent,…). Nous nous levons tôt et sont déjà au départ à 9h. La haut (400m en dessus de la ville) le vent est bien présent, mais on prétend de ne pas la sentir.
Nous montons jusqu’au glacier. Il y a des moments qu’on a tellement chaud qu’on enlève le manteau et quelques minutes après nous remettons vite le manteau contre la pluie. Jan donne des pierres à Lucas pour mettre dans ses pochels qu’il ne s’envole pas! 😉

C’est vraiment “4 seasons in 1 day”.  Il est presque 14h quand on redescend à la ville, mais là il fait encore beau! Et ca pour toute l’après-midi. Et alors, les gens de la météo?!?!
Pour le reste de la journée, nous travaillons pour l’école et cuisinons à notre aise.

Mercredi 3 novembre 2016

les-in-ushuaia

helemaal tot in Ushuaia gereden om les te krijgen…hoe saai!

Encore une matinée d’école. Nina (ma Maman) a préparé une lesson sur Darwin et sa théorie d’évolution et nous regardons le film You Tube ensemble et répondons aux questions. Une lesson très adaptée dans ce bout du monde! Merci Nina! Nous faisons quelques paroles Skype avec de la famille et des amis en Belgique. 

Il fait assez tard si on se met en route pour la parc nationale de “Tierra del Fuego”. Les enfants n’ont pas vraiment envie de marcher après la promenade de hier. Heureusement il y a plusieurs sentiers courts qui nous mènons dans des coins magnifique et purs. C’est confirmé, le bout du monde n’est pas mal du tout!

Vendredi 4 novembre 2016

Nous quittons notre maison “with a view” et nous mettons en route pour “estancia Haberton”. Cette ferme est (un des) plus anciens fermes de Tierra del Fuego (terre de feu). C’est un endroit fascinant. On visite le lieu avec Matias, un guide très sympa qui nous raconte tout de la longue histoire de famille et de la ferme. L’anglaus Thomas Bridges a faire construire cette ferme en 1831. Depuis, la ferme est habité par sa famille. Nous avons le droit de visité un mini réserve de nature, la grange, “the boat house”, the tea house,…

Nathalie, la femme du propriétaire actuel (Thomas Goodall), était biologue et depuis qu’elle est arrivée a Haberton, elle a collectioné des skelets des mamiphères trouvé partout à Tierra del Fuego. Depuis elle a collectioné plus que 800 skelets, la collection la plus grande au monde au niveau des mamiphères. Des scientifiques de partout au monde font des études par cette collection.
La estancia vie seulement du tourisme, depuis qu’ils ont arrêté leur ferme de moutons en 1995. 

La musée des mamiphères est un atout de cette estancia. Nous y recevons les explications en francais, par Sarah qui est moité Française et moitié Anglaise, mais qui habite depuis des années en Argentine.

Il est déjà 18h quand on quitte l’estancia. Ou pas vraiment, parce qu’ils offrent des endroits camping sur leur immense domaine de 20.000 hectares. Nous y mettons notre tente, le soleil qui brille et la nature magnifique fait que nous sommes râvis de pouvoir camper ici. Mais pendant notre repas, des nuages noirs arrivent, il grèle et tout d’un coup il fait très froid. La nuit est caillante!
Le lendemain, les montagnes autour de nous sont blancs…
Il fait temps de prendre la route vers le Nord!

Mais, si vous êtes un jour dans le coin, n’hésitez surtout pas de découvrir Terre de Feu!!

 

Les arbres de pierre

29 octobre 2016 – Bosque Petrificado

p1020167

  1. Le parc du “Bosque Petrificado” est un parc national qui nous montre des morceaux d’un bois super ancient. Les buches sont tellement ancient, qu’ils sont petrifiés. On s’est informé à l’administration du parc national. Les régles étaient: ne pas dépaser le bord du chemin, ne rien toucher, ne rien emener sauf tes photos. Tout était gratuit.
  2. On est parti pour une promenade de 2 km. Depuis les premiers pas sur le chemin, on voit déjà des (petits et des grands) morceaux de bois petrifiés.
  3. Un peu plus loin, on voit un arbre à terre. On en voit plusieurs. Ce qui est bizar est qu’ils sont tous tombés dans le même sense.
  4. Pourquoi ils sont tous tombés dans le même sense: Il y a très longtemps dans le temps du Jurasic, un volcan a explosé et tous les arbres sont tombés vers l’ Ouest.
  5. Comment tous les arbres sont-ils devenus petrifiés après l’ explosion du volcan? Tout la poudre de la lave a enteré les arbres, de poudre gris de dizaines d’années. Plus tard la mer a traversé sa limite et envahi un morceau de Patagonië et a mis plus de terre et de sable sur les arbres. L’eau de la mer a poussé sur les arbres. Encore plus tard, quand la mer s’est retraité, les gents ont marche dessus et on a poussé encore plus jusqu’à que le bois est devenu de la pierre.

Après un horrible vent à Patagonië, toute la terre et le sable sont partis. Et des gents ont découvert des arbres gigantesques à terre. Ils vont les toucher et ils trouvaient ca très bizarre. C’était de la pierre à partir de ce jour que les arbres petrifiés étaient trouvés.

Ces arbres étaient des acacias qui avaient un hauteur moyen de 41m (!) et des diamèters de 1m10 à 2m.

Arthur

p1020195

Kuren/ troubles

in Ndl/engels

Na ons vertrek in Puerto Madryn heeft het nog niet echt meegezeten. Het dakrek hebben we gelukkig in Playa Union kunnen laten lassen. Back on the road begeeft de dieselretourleiding het. Twintig kilometer voor dat we toekomen op de geplande camping staan we stil met een lege mazoutbak en een gescheurde dieselleiding. Een noodreparatie met een tuinslang en de refill van de jerrycan brengt ons 10 kilometer dichter. Terug met het hoofd onder de motokap. Net toen we onze plannen om ons op te splitsen bedisselen, komt er een auto van APV in de tegenovergesteld richting voorbij, de enige auto die we de laatste 200 km hebben gezien… Snel wordt het sleeplint klaargelegd en weg zijn we. Een springende STEEN en een barst in de voorruit later komen we toe waar de wegenwerkmachines staan aan de toegang van het dorp Camarones. Toch weer pech dat dat kleine ruitje, afgeschermd door een dikke 265 reservewiel geraakt wordt door die afgedwaalde steen. Een nieuwe darm wordt ter plaatse snel gevonden en geïnstalleerd. Barb ontdekt ondertussen dat de camping dicht is. De wegenwerkers stellen voor om onze tent op de site te zetten.

p1020111

idilishe campeerplaats

Niet idillisch en open voor de altijd aanwezige wind, wel met zicht op de zee, en omringd door grote wegenwerkersmachines. Lucas is alvast in zijn nopjes. We verschuilen ons achter een mega bulldozer en zetten onze tafel achter een pletwals van wel 15 ton!

p1020115

Na een rustige nacht rijden we het stadje van 2000 inwoners, een benzinestation en een kerkje uit. Cabo Dos Bahías is ons doel. Na nog geen 6 km op de gravelweg begeeft de wegenreparatietuinslang het onder de 4 bar diesel druk. Gelukkig hadden we de locale stock in het benzinestation opgekocht voordat we Camarones verlieten. De beschikbare leidingen in de winkel gaven geen aanduiding van  minimum druk, dus hadden we een assortiment en een koppel meter meegenomen. Rijden, vooruit met de geit, de pinguïns wachten op ons. Onderweg komen we de Fransen terug tegen. Zij wisten ons te vertellen dat ze bijna weggewaaid waren tijdens de nacht op Punta Ninfas. We hebben er toen dus goed aan gedaan om de tent af te breken en door te rijden naar Playa Union. Het was niet leuk dat we toen de tent moesten afbreken nadat we ze net hadden opgezet, maar we hebben schade aan de tent vermeden.

Na nog enkele reparaties, en het einde van onze stock aan flexibele darm komen we toe in Comodoro Rivadavia.

p1020125

gebroken retour leiding aan de auto

Daar worden we voorgereden door een vriendelijke man tot aan een shop die wel de juiste leiding heeft. Hoeveel bar was kg/cm2 weeral? De leiding is goed voor 10 bar! We bestellen 1 meter. “Ik geef je 2 meter”, zegt de man van de winkel. Ook goed voor ons. Maar hij bedoelde dus echt geven, niet een meter maar de volledig 2 meter, waarom? Geen idee, maar wel weer een bewijs van de hulpvaardigheid en vriendelijkheid van de Argentijnen.

Ook de klemmetjes geeft hij mee. Hij komt mee buiten kijken wanneer ik voor de zoveelste keer mijn handen aan het verbranden ben aan dat gloeiend heet motorblokje. Dubbel klemmetjes aan beide zijde en de geriefbak gaat weer in de auto. 

We bereiken zonder problemen onze camping in Rada Tilly, een 10-tal kilometer ten Zuiden van Comodoro Rivadavia. We eten pas om 21.30, Argentina style. Barb en ik kruipen niet in onze slaapzak voordat we twee dagen dieselgeur hebben weggedouched. 

Uw reporter ter plaatse, Jan

Troubles and solutions

After our departure from Puerto Madryn things are not really going like planned. After the delay due to the roof rack welds giving up, we encountered a blown return fuel line. The flexible hose has given up after all the years of trustable service. It could have been a better spot, being 20 kilometers from our planned camping area. An emergency repair on the road with a garden hose and some home based engineering helped us back on the (gravel) road.  The repair only lasted for another 10 kilometers. Back to zero and the head again under the hood.

We haven’t seen a car in the last 200 kilometers and the last four hours we have been alone on the road. We just came to a conclusion that Barbara would walk the remaining 10 kilometers and I would try to get another solution when a pick-up was approaching from the opposite direction. These gentlemen immediately turned around to pull us to ‘town’. We did not mind too much that a stone kicked by the tires from the pick-up hit our window… We made it to the parking lot of these road workers. Both gentlemen and their boss helped me repairing the leaking hose. They sourced another garden hose for me….meanwhile Barbara walked to the camping ground with the kids. It was closed!! The road workers proposed we spend the night between their machinery. Lucas was in favor, we had no choice. At least we had a nice sea view and a protection against the always available wind in Patagonia.

After a good night we filled up the car in the only available fuel station in the small town Camarones with only 2000 habitants. (nearest civilization is +200 kilometers) and we took the opportunity to buy the remaining stock of 7 mm hoses. Not being sure about the quality and rated pressure of the newly acquired hoses we bought our self a assortment of good looking black 7 mm hoses.

After 20 kilometer of gravel toward Cabo Dos Bahias the new hoses turned out to be a good investment.  We had no time to waste, thus the heat of the engine did not stop us in changing out the garden hose for the other ‘better quality’ hose. The penguins are awaiting us!!

p1020123

A few kilometers later we meet our French friends from our Punta Ninfas adventure. They let us know that during the night of wild camping at Punta Ninfas they thought the camper would fly of the cliffs. Extra ordinary wind speeds moving the camper left to right made it a very unpleasant experience. We felt much better about our decision taken back there to leave, even though we had to break down the tent again.

After a successful visit of the penguin colony (see blog post of Lucas) we went back to Camarones and started on our journey to Comodoro Rivadavia. A few reparations later on the low quality hoses and the last piece of hoses used we arrived in this city. A friendly man guided us to a shop who could help us. The hoses available where not man enough for the job, except the one with a working pressure of 10 kg/cm2..What was this again in bar? The engine works on 4 bar… More than good enough!!

p1020153

fuel hose shop and the owner

After agreeing with Barbara we needed 1 meter of hose, the man from the shop told us he would give us 2 meter. We anticipated he wanted us to be on the save side, and he would give us one meter for free above the one meter we are to buy. But no, he gave us the full 2 meter for free….and even the jubilee clamps he offered us. He came outside to see us changing out the hose, talking to us about our trip. Amazing people we meet here!

After burning my hands for the last time on the engine, the spanner set got back in the trunk and we drove to our camping side. We have a Argentina style dinner, 21.30, because of all this repairs.

Barbara and me do not go asleep before a shower flushing off the diesel from the last 2 days.

Les Pinguins, Cabo Dos Bahias

On na vu des pinguins qui mettent des oeufs dans une niche. La niche est un trou dans la terre.

p1020132

Les pinguins vont nager dans la mer. Ils se promènent un peu spécial: comme des clowns. C’est très marrant quand il marche et surtout quand il saut.

p1020145

Un tatou et aussi des gaunacos étaient là.

Les gents marchent sur une passerelle comme ça les pinguins peuvent passer en desous sans être gêner par les gents.

p1020131

C’était super gaie.

Lucas

We decided to visit this free of charge park above Punta Tombo, which is more known with the tourists. In Punta Tombo there is a ridiculous entry fee and the visitors are walking between the penguins, crossing there path between sea and nest. Some penguins are not getting back to there nest when coming form the sea because of the people on there track. In Cabo Dos Bahias the tourists are walking above the penguins on a special made track.

Den dove en den blinde. Le sourd et l’aveugle

Puerto Madryn – van 22 tot 24… euh 25 oktober 2016

Na een paar dagen genieten in Peninsula Valdez, begeven we ons naar een camping in Puerto Madryn. We beleven enkele rustige dagen in deze mondaine kuststad. Er is goed internet op de camping, dus kunnen we onze “administratie” wat op orde zetten. Een paar mailtjes voor praktische zaken, de blog bijwerken, kostenbeheer etc. Kleren worden naar de “lavaderia” gebracht, we maken wandelingen en krijgen daarbij steevast gezelschap van een groepje honden en we hebben een blij weerzien met onze Duitse vrienden.
Op maandagvoormiddag (24/10) pakken we op ons gemakje alles in en gaan op trot. Plan is om naar Punta Ninfas te rijden, want we hebben gehoord dat dat de moeite waard zou zijn. Maar we willen eerst nog even langs de Land Rover garage rijden, die -ook weer van horen zeggen- de beste garage van Patagonië zou zijn. We hebben al sinds even een probleempje met de dieselpomp en dat verhoogt ons verbruik hier enorm. We willen dat laten nakijken. We komen er toe net voor de middag. De LR-man wil ons wel helpen, maar we moeten na siësta tijd terugkomen, 15u dus. Verdorie, dat geeft ons geen tijd voor een retourtje Punta Ninfas vandaag… Dan maar terug naar de camping waar de kinderen en ik ons weer helemaal installeren terwijl Jan toch graag even zelf aan zijn auto wil sleutelen. We spelen schooltje en Catan met Rafaël (zoon van de Duitsers) terwijl Jan toch terug nr de garage keert om nr de pomp te laten kijken. Hij komt echter van een kale reis terug. De “beste” LR garage blijkt ons niet te kunnen helpen, maar Jan heeft ondertussen zelf wat inkopen gedaan en krijgt het probleem zelf opgelost. Bravo!

Dinsdagochtend zelfde scenario: tent afbreken, inpakken en op weg naar Punta Ninfas. Nu loopt alles goed. De vreselijke Argentijnse weg vol bulten en putten wordt moeiteloos bereden door onze Def. Dat is blijkbaar niet voor iedereen het geval, want ergens verlaten op de weg staat een weggezakte mobile home. De Franse bewoners ervan zijn al 3u geleden vastgereden en hoopten sedertdien op hulp. De Defender trekt de Peugeot makkelijk uit zijn benarde situatie en beide zetten we onze weg voort.
Een paar kilometer later, bij het zoveelste hobbel-bobbel-stuk, roept Lucas plots “het dakrek beweegt!!!”. Dat had hij goed gezien. Het dakrek buigt helemaal naar rechts. Een snelle inspectie leert dat bijna alle ‘voetjes’ gedeeltelijk of geheel zijn afgescheurd. Sh*t, wat nu? Onze Franse mobile home komt eraan en zijn blij dat ze iets kunnen terug doen om ons te helpen. We steken al onze valiezen in hun voertuig, alle zware bakken gaan van het dak en worden in onze koffer gestoken en als “de dove en den blinde” rijden we verder tot onze eindbestemming.
Ter plaatse maken we een wandeling en maken plannen om onze tent daar op te zetten en een nachtje wild te te kamperen.
Maar daar komt snel verandering in. We zetten de tent op en waaien al bijna weg. De tent vangt ongelooflijk veel wind en we weten dat er nog meer wind voorspeld wordt voor de nacht. Inpakken en wegwezen dus! We hebben al genoeg brokken.
Op ’n halfuur tijd zijn we ingepakt en is heel de auto wordt herorganiseerd zodanig dat het dakrek zoveel mogelijk ontlast wordt. We zijn een goed team, een geoliede machine. Jan weet het dakrek tijdelijk wat te verstevigen met spanbanden en zo hotsen en botsen we terug 75 km terug naar de bewoonde wereld. We houden halt in Playa Union alwaar het dakrek gelast en verstevigd wordt en waar de kinderen hun toekomstplannen met ons delen. Ze gaan later allemaal de wereld rondreizen, Rianne in een VW Multivan, Lucas in een pick-up met mobile home opzet en Arthur – grote fan van Jommeke – per vliegende bol… 😄

22 oct – 24, euh 25 octobre: Puerto Madryn

Après avoir profité de la nature à Peninsula Valdez, nous retournons vers la ville, Puerto Madryn. C’est une autre ville ‘mondaine’. Un peu “Cannes à l’océan Atlantique”. Nous restons dans un camping avec internet. Bien à faire notre “administration” (update of the blog p.e.) et de jouer à l’école. Nous y retrouvons nos amis allemands, faisons des promenades etc. Des jours tranquils.


Le lundi matin nous débarrasons tout pour se rendre à Punta Ninfas ou on peut voir les éléphants de mers de tout près. Mais d’abord nous voulons passer par le garage Land Rover parce qu’on a un petit problème technique avec la pompe du gasoil. Pas encore habitué au rhytme argentin, nous y arrivons juste avant l’heure de midi. Le mec veux bien nous aider mais il faut retourner vers 15h. Mmmm, et maintenant? Rester un autre jour à Puerto Madryn (et remettre la tente au même endroit que l’on vient de le…?) ou continuer notre route?
Nous avons entendu que ce garage est le meilleur pour LR (Land Rover) en Argentine, donc nous rentrerons au camping ou les enfants et moi remettons la tente,… et Jan s’occupe de la voiture. Il veux quand-même examiner qu’il ne peut pas résoudre le problème lui même. Il y arrive presque mais à 16h il se dirige au garage LR pour être sur. Sans résultat! Zut! Mais il revient avec plein de matériel et réussit à résoudre le problème d’essence. Bravo!

Le lendemain on prend la route pour Punta Ninfas – pour du vrai. C’est 60 km de Puerto Madryn, mais on a entendu que ca vaut le coup. La route est mauvaise, comme nous sommes déjà habitués. Notre 4×4 bosse encore une fois impécable. Et elle sert, parce qu’on rencontre des Francais qui sont bloqués dans la boue avec leur mobile home. Apparement ils sont très contents de nous voir. Ils sont déjà bloqués pour 3 heures et sauf une petite voiture qui ne pouvait pas leur aider, nous sommes les premiers qui passons.
p1020055On hésite pas, la Def devant le Peugeot et… ils sont sauvés!
On continue la route avec plein de bosses et de troues quand tout d’un coup Lucas crie: “la gallerie bouge!!!” En éffet, elle pend bien à droite, le métal est craqué. Miljard de dju!
Les francais qui nous suivent nous viennent au secours. On met nos valises dans leur mobile home et les grand bacs lourds sur le toit vont dans notre coffre. Jan essaie de diminuer le problème en utilisant des éleinges en croix pour remettre un peu de stabilité.
Comme “le sourd et l’aveugle” nous arrivons à Punta Ninfas. Un bel endroit mais avec beaucoup de vent. Après une promenade entre les éléphants de mer, on installe la tente. Mais quand elle est debout, elle prend énormément de vent. La météo prévoit encore plus de vent pendant la nuit. On ne prend plus de risques pour nos matériels et donc on repense le plan: ranger la tente, mettre le maximum du bagage dans la voiture, surtout les bacs lourds. Tout le monde fait son mieux pour ns sauver de cette situation. C’est une belle collaboration d’équipe!
On laisse un petit mot pour les francais qui sont partis pour une promenade. Les valises sur le toit, les enfants sérrés sur 2 sièges, on prend la route pour un camping a Playa Union, 75 kilometer plus loin.
Les jours qui suivent on fait réparer la galerie, réorganise le bagage et les enfants nous partagent leurs projects pour le futur: des voyages partout dans le monde avec un multivan (Rianne), un pick-up camper (Lucas) ou en “vliegende bol” (Arthur, grand fan du BD Jommeke)…

Barbara