RP2 – waar een wil is, is een weg?!

Mardi 18 octobre – Las Grutas – Valdes

Après quelques jours à Las Grutas – pause de pluie – nous reprennons la route vers Peninsula Valdez. Nous décidons de prendre le RP2, la route provenciale qui fait la route de la côte. La route RP1 de El Condor a Las Grutas était une très chouette exemple qu’on a fait il y a plusieurs jours.
Il a bien plu, donc les routes sont bien sales. Un plaisir pour Jan avec son Def, et les enfants biensûr exités sur le banc d’arrière… la voiture est tout de suite super sale.

Mais bon. On suit la route qui devient de plus en plus en mauvais état. Mais le GPS nous raconte que nous sommes toujours sur la bonne route. Un certain moment… la route s’arrête?! C’est à dire, selon le GPS c’est tout droit, mais tout droit est… la plage? On descend de la voiture et nous faisons une prospection à pied. Des traces des autres voitures nous mènent quelques kms sur la plage. On hésite parce que la mer s’approche, mais nous prenons quand-même la décision de faire le trajet en voiture. Après quelques kilomètres, nous sommes juste au point de faire demi tour, quand Jan voit la contination de la route dans les dunes! Yes! Nous avons retrouvé le chemin. Le GPS le approuve. Voilà, back on track! A partir de maintenant, tout se passera mieux… on pense. Flacs après flacs se continuent, mais mes 4 passagers s’amusent! La voiture plus marron que gris, on mange lentement des kilomètres. A 20 km par heure, ca n’avance pas vraiment aujourd’hui. Tout d’un coup, le GPS nous dirige vers la droite, mais la clôture (d’une ferme?) nous empèche de prendre la route. Le chemin continue heureusement à gauche. Off track, mais on s’en fou. Nous allons vers le sud et c’est la direction pour arriver à notre destination. Je commence à en avoir marre, trop de 4×4 et plein d’incertitudes avec la route qui reste tout le temps tout près à coté de la mer sauvage. Au moment que la route change finalement vers le ouest je peux me détendre un peu et donc on s’arrête pour le picnic. Mais après le picnic ca ne va pas mieux. Les routes tournent en tout les senses, heureusement il y a moins de flacs boués. Nous arrivons a plusieurs clôtures, donc choississons la route en fonction de la disponibilité. Le moment que le seule chemin à suivre est clôturé par une porte, on prend la décision d’ouvrir les portes. Ah… tout d’à coups on se retrouve sur la RP2. Oléolé, back on track!

img_5430Nous passons sans scrupules “het erf”d’une ferme – ah oui, nous sommes sur la route provenciale! – et le GPS fait le reste…. jusqu’au point ou aussi cette route-ci s’arrête soudain. De weg is weg! Pas de moyens de continuer. On réfléchis et pense au fermier qui doit quand-même faire ses cours dans la ville. Donc on retourne vers la ferme et trouve un autre chemin. Okay, la route va vers l’ ouest, on va arriver à la grande route! On estime de devoir faire 20 kms. On passe plusieurs barrières qui sont ouvert par Lucas & Arthur, maîtres-ouvre-portes.

Oups… tout d’un coup on arrive a une porte fermée juste devant un endroit avec 2 maisons, quelques vaches et 2 hommes à l’extérieur. Je descend de la voiture pour demander comment se diriger vers le monde vivant. “Pas moyen”, disent les hommes. “D’où venez vous parce que c’est terrein privé ici”. J’essaie d’expliquer que nous voulons suivre le RP2, mais que nous nous sommes perdus. Ils ne
sont pas convainqus et me disent que je dois revenir d’où je viens. Ah non, pas possible, il est déjà 16h et nous sommes déjà en route depuis 10h. C’est seulement au moment que je parle de mes 3 enfants qu’ils deviennent un peu plus gentils. Ils nous donner la permission de passer leur terrain, mais on doit attendre à la grande porte, vue qu’à partir de là nous nous trouverons sur le terrain des voisins. Nous attendons à cette porte, mais les bonhommes n’arrivent pas. Tant pis, nous continuons quand-même. Après plusieurs kms nous voyons finalement la grande route RP5 qui mène vers Valdez. Youpie! A 17h nous sommes 40kms plus loin de notre lieu de départ. Encore 320 à faire…

Bizzz à vous,
Barbara

Dinsdag 18 oktober. Las Grutas – Valdes

We vertrekken ’s morgens uit Las Grutas en besluiten het kustweggetje (RP2) tot Puerto Lobos te nemen. Enkele dagen geleden namen we een gelijkaardige baan en dat was een fijne weg om ons te verplaatsen van punt A nr B. Het heeft goed geregend de voorbije dagen, dus de wegen zijn echte 4×4 weggetjes geworden. Jan is in zijn nopjes door de plassen en de kinderen die hem aanmoedigen op de achterbank. In no time is de auto zo smerig als iets, maar goed, het zij zo!
De weg kronkelt door de pampa’s naast de kust. Af en toe een goeie plas, maar daarom rijden we met een Defender….
p1010857Plots eindigt de weg op het strand. Huh? Klopt dat? Even terugkeren, de omgeving afspeuren, maar er is geen andere baan en de GPS laat ons weten dat we nog juist zitten. We laten de Def even staan en gaan te voet op ontdekking. Is het doenbaar om hier over het strand te rijden? Waar herneemt de weg zich? We twijfelen hard, want het is eb, en het tij is aan het keren… Uiteindelijk nemen we de beslissing toch het strand op te rijden, maar zo dicht mogelijk tegen de duinen. We moeten langs een grote cliff rijden, we staan onder spanning. Na enkele kilometers op het strand, bedenken we toch dat dit niet meer klopt en we best terugdraaien. Maar net dan ziet Jan de weg weer starten in de duinen. De GPS bevestigt dat dit de RP2 is. YES, back on track! De weg kronkelt verder langs de zee. Allemaal heel mooi, maar het is vermoeiend rijden want de weg is in erg slechte staat. Ikzelf blijf onder spanning staan. Hoe verder wegrijden van ons startpunt, hoe onzekerder de staat van de weg wordt, maar terugkeren vinden we ook geen optie meer. Ik krijg mooi genoeg van deze weg die heel de tijd vlak naast de woeste zee rijdt en waarvan we ondertussen weten hoe onbetrouwbaar ze is. Maar zolang we naar het Zuiden rijden en de GPS aangeeft dat we op de juiste route zijn, is er geen reden om aan te nemen dat we niet juist bezig zijn.

We picknicken op de plaats waar de weg eindelijk wat afbuigt naar het westen en ik dus een beetje rustig word vanbinnen.
Vanaf hier zal alles beter gaan!
Maar niets is minder waar.
We komen aan de poort van een estancia (boerderij). De RP2 zou hier rechtdoor gaan volgens ons navigatiesysteem, maar de weg -die naar de estancia leidt- is afgesloten met een hangslot?! Er vertrekt gelukkig een ander weggetje zonder afsluitingen. Dit leidt nog steeds naar het Zuiden, dus we besluiten dat maar te volgen. Meer er meer komen we poorten tegen en dus kiezen we onze route op basis van beschikbaarheid en windrichting. Als ook dat niet meer lukt, moeten we de poorten wel openen om op de weg te blijven. Tot plots… de weg volledig stopt. Gedaan. Finito.
In de verte weer een estancia. Waar er leven is, is er hoop om hier uit dit doolhof weg te geraken!!
We keren een eindje terug en vinden een verdoken weggetje. Al lang niet meer gebruikt, maar dat verbaast ons niets meer. Hey, plots zitten we terug op de RP2, volgens de GPS. Joepie! Vanaf hier komt het zeker weer goed!
We rijden over het erf van een verbaasde boer, maar hebben er geen erg in. We zitten gewoon op de officiële weg. We doorkruisen landschappen waar we meerdere dieren laten opschrikken met het geronk van onze motor. Koeien, schapen, guanaco’s, mara’s,… En dan plots… een afsluiting en de weg is alweer weg. Aaaargh!
Een kleine denkoefening later, keren we terug richting de boerderij. Die boer moet toch ook af en toe naar de stad voor wat mondvoorraad? We rijden de andere richting uit en alles gaat goed. Volgens onze schatting is het een 20 à 30 km weg die ons tot
op de hoofdbaan moet brengen. Poortjes open, poortjes toe en gaan!p1010875
Stop!!! Een grote poort vlak voor een klein gehuchtje. ’t Is te zeggen, 2 huisjes, een paar koeien en schapen errond en gelukkig 2 mannen die buiten staan te kletsen. Ik stap erop af en probeer uit te leggen dat we volledig verloren zijn en naar de hoofdbaan willen. Ze zijn allerminst vriendelijk. “Vanwaar komt u?”, “U bent op privéterrein” en “ga maar terug waar je vandaan komt!” Ik probeer met hand en tand uit te leggen dat dat echt geen optie is en vraag hen of we echt niet over hun terrein naar de bewoonde wereld mogen rijden. Nog tegengepruttel, want om op de hoofdbaan te geraken, moeten we nog kms lang over terrein van de buren rijden. Ik word hopeloos, het is al 16u en die mannen willen ons laten terugrijden over deze vreselijke weg?! Maar op het moment dat ik over “3 niños” spreek, worden ze iets inschikkelijker. Argentijnen zijn erg kindvriendelijk. We mogen door maar moeten aan de poort waar hun grond overgaat in die van de buren wachten op hen om ons over het terrein van de buren te begeleiden. Maar na een hele tijd wachten, merken we dat de mannen helemaal niet tot daar komen, dus besluiten we zelf maar over het terrein te rijden. En inderdaad, zoveel kms later EINDELIJK op de RP 5. Het is 17u, nog 320 km te gaan…

xxx, Barbara

 

Advertenties

9 reacties op ‘RP2 – waar een wil is, is een weg?!

  1. Bert schreef:

    Amai, dat is daar een serieus avontuur, een verkenningstocht in de wildernis. Gelukkig dat jullie eruit geraakt zijn, anderzijds misschien wel een stukje van de weg waar nog af en toe over gesproken gaat worden.
    Groetjes,
    Bert de la misère 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s